Friday, 18 August 2017

20 ஆகஸ்ட் 2017: ஆண்டின் பொதுக்காலம் 20ஆம் ஞாயிறு


ஆண்டின் பொதுக்காலம் 20ஆம் ஞாயிறு - 20 ஆகஸ்ட் 2017:



I. எசாயா 56:1,6-7
II. உரோமையர் 11:13-15,29-32
III. மத்தேயு 15:21-28




பிள்ளைகளும், நாய்க்குட்டிகளும்!


மறையுரை-வழங்குபவர் :
அருள்பணி ஏசு கருணாநிதி-மதுரை மறைமாவட்டம் 


'ஹோம் ஒர்க் செய்ய, காய்கறி நறுக்க, பால்கனியில் அமர்ந்து பேப்பர் பார்க்க, லேப்டாப் வச்சி வேலை பார்க்க, வயசானவங்க டிவி பார்த்துகிட்டே டிஃபன் சாப்பிட, 3 ஆங்கிள், 6 உயரம் என மொத்தம் 18 வகையாக பயன்படும் டேபிள் மேட் அவங்க வீட்டுல இருக்க, இவங்க வீட்டுல இருக்கு, உங்க வீட்டுல இருக்கா?' என்ற விளம்பரத்தை நாம் பார்த்திருப்போம்.

டேபிளில் அமர்ந்து உண்ணும் பழக்கம் நடுத்தர வீடுகளிலும் இப்போது வேகமாக பரவிக்கொண்டு வருகின்றது.

மேசை - இந்த ஒற்றைச் சொல்லை மையமாக வைத்து இன்றைய முதல் மற்றும் மூன்றாம் வாசகங்கள் இருக்கின்றன. நான் இத்தாலியில் படித்தபோது ஆச்சர்யப்பட்ட ஒன்று மேசைப் பழக்கம். உணவு மேசையில் எப்படி இருப்பது? என்று ஒரு நாள் வகுப்பே நடத்தப்பட்டது. மேசையில் அமர்ந்திருக்கும்போது எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் அடுத்தவரைத் தொடக்கூடாது. ஸ்பூன் அல்லது ஃபோர்க் கீழே விழுந்தால் எடுக்கக் கூடாது. ஒருவர் தூரத்தில் இருக்கும் கூடையிலிருக்கும் ரொட்டியில் ஒன்றைக் கேட்டால், கூடை முழுவதையும் தூக்கிக் கொடுக்க வேண்டும். தண்ணீரை கிளாஸில் ஊற்றும்போது புறங்கை கொண்டு ஊற்றக் கூடாது. இவை எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக எந்த இடம் உனக்குக் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அந்த இடத்தில்தான் நீ உட்கார வேண்டும்.

இத்தாலிய வீடுகளில் தங்களுக்கு பிடித்தமான அருள்பணியாளர் அல்லது அருள்சகோதரி வரும்போது அவரை முதன்மையான இருக்கையில் அமர வைத்து 'காப்போ தாவோலா' (மேசையின் முதல்வர்) என அறிவித்து மகிழ்வர். மேலும், ஒவ்வொரு வீடுகளிலும் இரண்டு மேசைகள் இருக்கும். வீட்டு உரிமையாளர்கள் அல்லது விருந்தினர்கள் அமர்ந்து சாப்பிட ஒரு மேசை. வழிப்போக்கர்கள் அல்லது பணியாளர்கள் அமர்ந்து சாப்பிட மற்றொரு மேசை. எந்தக் காரணத்திற்காகவும் வழிப்போக்கர்களும், முன்பின் தெரியாதவர்களும், பணியாளர்களும் முதல் மேசையில் அமர அனுமதிக்கப்படவே மாட்டார்கள்.

ஆக, மேசை என்பது ஒருவரின் உரிமையைக் காட்டுகிறது. இதே நிலை நம் ஊர் அரச அலுவலகங்களிலும், பள்ளிகளிலும் பார்க்கலாம். 'என் டேபிளுக்கு இன்னும் வரல!' என்று அலுவலகங்களில் சொல்வார்கள். அதாவது, என் உரிமைக்கு இன்னும் வரவில்லை என்பதே இதன் அர்த்தம். என் பள்ளியின் ஆசிரியை ஒருவரது மேசையை மற்ற ஒருவர் திறந்தபோது அவர் குய்யோ முறையோ என அலறினார். தன் மேசையைத் திறந்தது பெரிய குற்றம் என்றார். ஆக, மேசையின் மேல் நாம் கொண்டாடும் உரிமை இயல்பானது. மேலும், மேசை என்பது நம் வேலையை அடையாளப்படுத்துவதோடு அது சில நேரங்களில் நம் அடையாளமாகவும் மாறிவிடுகிறது.

இந்தப் பின்புலம் தெளிவானால் இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாட்டின் பொருள் தெளிவாகும்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். எசா 56:1,6-7) நாடுகடத்தப்பட்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் மீண்டும் திரும்பிவருவர் என்றும், ஆண்டவரின் ஆலயம் மீண்டும் கட்டப்படும் என்றும் இறைவாக்குரைக்கின்ற எசாயா இறைவாக்கினர், ஆண்டவரின் திருமலை நோக்கி யூதரும், யூதரல்லாத புறவினத்தாரும் வருவர் என முன்மொழிகின்றார். ஆண்டவரின் திருமலை யூதர்களின் வழிபாட்டுத்தலம். இந்த இடத்திற்கு புறவினத்தார்கள் எப்படி அனுமதி பெறுவர்? யூதர்களுக்கு தங்களின் பிறப்புரிமையாக வருகின்ற இந்த உரிமை மற்றவர்களுக்கு எப்படி வருகிறது? மற்றவர்கள் செய்யும் நற்செயல்களால் இந்த உரிமை உருகிறது.

இந்த உரிமையைப் பெற மற்றவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் பட்டியலிடுகின்றார் எசாயா:

அ. தங்களை ஆண்டவரோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும்
ஆ. ஓய்வுநாளைத் தீட்டுப்படுத்தாமல் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்
இ. கடவுளின் உடன்படிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்

இந்த மூன்று பண்புகளையும் பெற்றிருக்கும் பிற இனத்தவர்கள் ஆண்டவரின் மேசையின் மேல் - பலிபீடத்தின்மேல் - வழிபட உரிமை அல்லது தகுதி பெறுவார்கள். பிறப்பால் வழிபடும் உரிமையைப் பெற்றிருக்கும் யூதர்களோடு இணைகின்றனர் செயல்களால் உரிமை பெற்றவர்கள். இந்த உரிமைகளில் உயர்ந்தது எது, தாழ்ந்தது எது என்பது கிடையாது. இறைவின் இணைவதே அல்லது ஒன்றுசேர்ப்பதே முக்கியமானது.

இந்த இரண்டு வகை உரிமைகளையும் இன்றைய நற்செய்தி வாசகம்  (காண். மத் 15:21-28) 'பிள்ளைகள்,' 'நாய்க்குட்டிகள்' என உருவகப்படுத்துகிறது.  கானானியப் பெண்ணின் மகள் நலம் பெறும் நிகழ்வை மத்தேயு மற்றும் மாற்கு (காண். 7:24-30) மட்டுமே பதிவுசெய்கின்றனர். பெண்ணையும், புறவினத்தாரையும் இழிவுபடுத்துவதுபோல இந்நிகழ்வு இருப்பதால் லூக்கா இதை பதிவு செய்ய மறுக்கின்றார். இயேசுவை ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தின் மெசியா போல இது முன்நிறுத்துவதால் யோவான் இதை தன் நற்செய்திக்கு ஒவ்வாததாக நினைக்கின்றார். மத்தேயு மற்றும் மாற்கு நற்செய்தியாளரின் பதிவுகளில் சில முக்கியமான வித்தியாசங்களும் இருக்கின்றன. இந்த நிகழ்வு உண்மையில் நிகழ்ந்ததா? என்று கேட்டால், 'ஆம்' என்றே சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் நெருடலாக இருக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் உண்மையான நிகழ்வுகள் என்பது விவிலிய ஆராய்ச்சியின் ஒரு விதி. இந்நிகழ்வை வாசிக்கும்போது நம்மை அறியாமலேயே ஒரு நெருடல் நம்மில் எழுகிறது. எப்படி?

இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் கானானியப் பெண் மூன்று நிலைகளில் தாழ்த்தப்பட்டவளாக இருக்கின்றார்: முதலில் அவர் ஒரு பெண். இரண்டாவது அவர் ஒரு புறவினத்துப்பெண். மூன்றாவது அவர் பேய்பிடித்த மகளின் தாய். அதாவது கடவுளின் சாபத்திற்கு ஆளானவள். இப்படியாக மூன்று நிலைகளில் தாழ்த்தப்பட்ட ஒரு பெண் தன்னிடம் உதவி கேட்டுக் கதறி நிற்க, இயேசுவோ பாராமுகம் காட்டுகின்றார். ஓரிடத்தில் நின்று பதில் சொல்லாமல் நடந்துகொண்டே இருக்கின்றார். சீடர்கள் இவருக்காக பரிந்துபேசியபோது, 'இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமல்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்' என தன் இனத்தைச் சார்ந்துகொண்டு பேசுகிறார் இயேசு. அனைத்திற்கும் மேலாக, இஸ்ரயேல் மக்களை 'பிள்ளைகள்' எனவும், புறவினத்தாரை 'நாய்கள்'   (அப்படித்தான் இருக்கிறது மூலமொழியில்) எனவும் உருவகித்து, 'பிள்ளைகளின் உணவை நாய்களுக்குப் போடுதல் முறையல்ல' என சப்பை கட்டு கட்டுகின்றார் இயேசு. இந்த நிகழ்வும், இயேசுவின் வார்த்தைகளும் இயேசுவை, 'மரியாதை தெரியாதவராக, பெண்ணை மதிக்காதவராக, சாதிப்பற்று அல்லது இனப்பற்று கொண்டவராக, மற்ற சாதி அல்லது இனத்தை வெறுக்கின்றவராக, தலைக்கனம் கொண்டவராக' சித்திரிக்கின்றன. இயேசுவைப் பற்றிய இந்தப் புரிதல் நமக்கு நெருடல்தானே.

இயேசுவின் இந்த நெருடல்தருகின்ற ஆளுமை இன்றுவரை விவிலிய ஆராய்ச்சியாளர்களுக்குப் புரியாத புதிராகவே இருக்கின்றது. இந்த நிகழ்வின் உரையாடல்களைக் கொண்டு நாம் இதன் கதைமாந்தர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

நிகழ்வில் 'பெண் - இயேசு,' 'சீடர்கள் - இயேசு' என இரண்டு மேடைகளில் உரையாடல்கள் நடக்கின்றன.

மேடை 1:
பெண்: 'ஐயா, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும். என் மகன் பேய்பிடித்துக் கொடுமைக்குள்ளாகி இருக்கிறாள்.'
இயேசு: (ஒருவார்த்தைகூட பதில் பேசவில்லை)
பெண்: 'ஐயா, எனக்கு உதவியருளும்!'
இயேசு: 'பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல'
பெண்: 'ஆம் ஐயா. ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே'
இயேசு: 'அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது. நீர் விரும்பியவாறே உனக்கு நிகழட்டும்.'

மேடை 2:
சீடர்கள்: 'நமக்குப் பின்னால் கத்திக்கொண்டு வருகிறாரே, இவரை அனுப்பிவிடும்!'
இயேசு: 'இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்'

முதல் மேடையில் பெண்ணும் இயேசுவும் மூன்று முறை பேசிக்கொள்கின்றனர். மூன்று முறை பெண் பேசுகின்றார். இரண்டுமுறை இயேசு பேசுகின்றார். மூன்று முறைகளும் இயேசுவைப் பார்த்து, 'ஐயா' என மரியாதையோடு அழைக்கின்றார். ஆனால் இயேசுவோ தொடக்கத்தில் மொட்டை கட்டையாக பெண்ணை அழைத்துவிட்டு, இறுதியாக, 'அம்மா' என மரியாதையோடு அழைக்கின்றார். மேலும், பெண் இயேசுவை, 'தாவீதின் மகனே' என அழைக்கின்றார். நிகழ்வின் தொடக்கத்தில் பேய் பிடித்திருக்கும் பேய் இறுதியில் நீங்குகிறது. 'தாவீதின் மகன்' என அறிக்கையிட்ட பெண்ணின் நம்பிக்கையை, 'உம் நம்பிக்கை பெரிது' என பாராட்டுகின்றார் இயேசு.

இங்கே மேசை ஒன்று இருக்கின்றது. அதில் வீட்டின் பிள்ளைகளம் அமர்ந்திருக்கின்றன. மேசைக்குக் கீழே அவர்கள் வளர்க்கும் நாய் படுத்திருக்கிறது. மேசையின்மேல் அமர்ந்து நாயால் உண்ணமுடியவில்லை என்றாலும், மேசையின்மேலிருந்து விழும் துண்டுகளை உண்பதால் நாயும் மேசையின்மேல் உள்ள உணவின் உரிமையாளர் ஆகிறது. இவ்வாறாக, 'பிள்ளைக்குரிய' மேசை உரிமை இயல்பாக வருகிறது. 'நாய்களுக்குரிய' உரிமை அவை மேசைக்கு அடியில் அமர்ந்திருப்பதில் வருகிறது. 'உன் உணவும், என் உணவும்,' 'பிள்ளைகளின் உணவும், நாய்களின் உணவே' எனத் தோலுரிக்கின்றார் கானானியப்பெண்.
தனக்கு இயல்பாக அல்லது பிறப்பால் வராத இறையரசு உரிமையைத் தன் நம்பிக்கையால் வெற்றிகொள்கின்றார் கானானியப்பெண்.

இரண்டாவது மேடையில் சீடர்களும், இயேசுவம் பேசிக்கொள்கின்றனர். தன் இனம் பற்றிய பேச்சை தன் இனத்தாரோடு வைத்துக்கொள்கின்றார் இயேசு. இந்த வகையில் இயேசு பரவாயில்லை. கொஞ்சம் சென்ஸிடிவ்வாக இருந்திருக்கிறார். சீடர்கள் பெண்ணைப் பற்றி இயேசுவிடம் சொல்வது தங்களின் விருப்பத்தால் மட்டுமல்ல. மாறாக, அந்தப் பெண்ணின் தொந்தரவால்தான்.
எது எப்படியோ, நிகழ்வின் தொடக்கத்தில் இருந்த குழந்தையின் பேய் நிகழ்வின் இறுதியில் காணாமல்போய்விடுகிறது. 'பிள்ளைகளைப்' போலவே, 'நாய்க்குட்டிகளும்' தங்கள் நம்பிக்கையால் நலம் பெறுகின்றன.


இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். உரோ 11:13-15, 29-32) தான் பிற இனத்து மக்களின் திருத்தூதர் என அறிக்கையிடும் பவுல் அதற்காக வருந்தவில்லை எனவும், கடவுளின் இரக்கத்தால் புறவினத்தாரும் உரிமைப்பேறு பெறுகின்றனர் எனவும் சொல்கின்றார். ஆக, 'பிள்ளைகள்' தங்கள் உரிமை என பெற்றுக்கொண்டவற்றை, 'புறவினத்தார்கள்' தங்களின் உரிமையை கடவுளின் இரக்கத்தால் பெற்றுக்கொள்கின்றனர்.

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்கு முன்வைக்கும் சவால்கள் எவை?

1. உரிமை
தனக்கு இயேசுவின்மேல் இல்லாத உரிமையை தன் நம்பிக்கையால் பெற்றுக்கொள்கிறார் கானானியப் பெண். கிறிஸ்தவர்களாகிய நம் உரிமை எங்கிருந்து வருகிறது? நாம் பெறுகின்ற திருமுழுக்கால் நாம் பிள்ளைகள் என்ற உரிமையையும், நாம் அறிக்கையிடும் விசுவாசத்தால் நாய்க்குட்டிகள் என்ற உரிமையையும் பெற்றுக்கொள்கின்றோம்.

2. பெண்
நாம் கிறிஸ்தவர்களாக மாறுவதற்கு இந்தப் பெண்தான் காரணம். இந்தப் பெண் மட்டும் இல்லை என்றால் இயேசு யூதர்களின் மெசியாவாக மட்டுமே இருந்து மறைந்திருப்பார். இவரிடம் நான் மூன்று நற்குணங்களைப் பார்க்கின்றேன்: (அ) துணிச்சல் - தான் வாழ்ந்த காலத்தின் சமூகம் வைத்திருந்த ஆண்-பெண் வேறுபாடுகளைத் தூக்கி எறிந்து, இயேசுவோடு பேசுகின்றார். (ஆ) விடாமுயற்சி - தன் இலக்கு என்பது தன் மகளின் உடல்நலம் என்பதில் தெளிவாக இருக்கின்ற அவர், அந்த இலக்கை அடையும்வரை போராடுகின்றார். தான் 'நாய்' என அழைக்கப்பட்டாலும் போராடுகின்றார். (இ) தோல்வியைச் சந்திக்கும் மனத்திடம் - இதை ஆங்கிலத்தில் 'ரெஸிலியன்ஸ்' என்பார்கள். அதாவது, தனக்கு ஏற்படுகின்ற எந்த இழப்பையும் பொறுத்துக்கொண்டு அதிலிருந்து நிமிர்ந்து வருவது.

3. எசாயாவின் அழைப்பு
இறைவனின் இல்லத்தை 'இறைவேண்டலின் வீடாக' அறிவிக்கின்ற எசாயா அந்த இல்லத்தை நோக்கி மற்றவர்கள் நகர்நது வர அவர்கள், உள்ளத்தாலும், உடலாலும் தூய்மை பெற்றிருக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகின்றார். ஆக, எசாயாவின் அழைப்பு வெளிப்புறத்தில் உரிமை போலத் தெரிந்தாலும், உள்புறத்தில் அது கடமையாக இருக்கிறது.

4. நம் குறுகிய கண்ணோட்டம்
'என் இனம் - உன் இனம்,' 'நான் - நீ,' 'நாங்கள் - நீங்கள்' என்ற வேறுபாடு நம்மிடையே இருக்கக்கூடாது. இந்த வேறுபாடு இருக்கும்போது நம்மை அறியாமலேயே நம்மிடம் ஒரு பெருமித உணர்வு வந்துவிடுகிறது. இந்த உணர்வு வந்துவிட்டால் நாம் யாரையும் மதிப்பதும் கிடையாது. ஆக, பிரித்துப் பார்க்கின்ற பார்வை வேண்டாம்.

5. எளியவரும் வலியவரும்
எளிமை அல்லது வலிமை என்பது நாம் நிற்கும் தளத்தைப் பொறுத்தே இருக்கிறது. நம்மைவிட வலிமை குன்றி இருக்கும் குழந்தையை வெகு எளிதாக அடித்துவிடுகிறோம். அந்தக் குழந்தையால் நம்மைத் திருப்பி அடிக்க முடியாது என்பதால்தானே நாம் குழந்தையை வெகு எளிதாக அடித்துவிடுகிறோம். கானானியப்பெண் பெண் என்பதாலும், புறவினத்தாள் என்பதாலும் இயேசு அவரை 'நாய்' என அழைக்கின்றார். நம்மிடம் குச்சி இருக்கிறது என்பதற்காக நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் எல்லாரையும் குரங்கு என நினைப்பது சால்பன்று.

இறுதியாக,

'நான் பிள்ளையா?' 'நான் நாய்க்குட்டியா?' என்ற கேள்வி எப்போதும் நம் எண்ண ஓட்டத்தில் இருக்க வேண்டும்.

பிள்ளைகளாகும் உரிமை இல்லாதவர்களுக்கும் உரிமை தருவது 'நம்பிக்கை'. இந்த நம்பிக்கையே பெண்ணின் மகளுக்கு நலம் தருகிறது.

மேசையில் விருந்தைத் தயாரித்து வைத்திருக்கும் இயேசு நம்மை இன்று அழைக்கின்றார். நாம் எப்படிச் செல்கின்றோம்? நாம் எந்த உரிமையில் செல்கின்றோம்? நம் உரிமையை நாம் தக்க வைத்துக்கொள்ள என்ன செய்கின்றோம்?

மறையுரைச் சிந்தனை (ஆகஸ்டு 20) பொதுக்காலம் இருபதாம் ஞாயிறு

அருள்பணி மரிய அந்தோணிராஜ்  - பாளை மறைமாவட்டம்

‘எல்லா மக்களுக்கும் அருள்பாலிக்கும் இறைவன்’
நியூயார்க் நகரில் உள்ள ஒரு பிரசித்தி பெற்ற ஆலயம் அது. அந்த ஆலயத்திற்கு வருவோரெல்லாம் பணக்காரர்களும் தொழிலதிபர்களும் இன்னும் மெத்தப் படித்த மேதாவிகளும்தான்.
ஒருமுறை அந்த ஆலயத்தைக் கடந்து சென்ற கருப்பினத்தைச் சேர்ந்த ஓவன் என்ற இளைஞன் ஆலயத்தின் வெளித்தோற்றத்தையும் அழகையும் பார்த்துவிட்டு அந்த ஆலயத்தில் பொறுப்பாளராக இருந்த பாஸ்டரிடம், தன்னையும் ஆலயத்தில் ஓர் உறுப்பினராகச் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டான். அதற்கு பாஸ்டர் அவனிடம், “ஓவன்! பிறப்பால் நீ கருப்பினத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருப்பதால், உன்னை இந்த ஆலயத்தில் ஓர் உறுப்பினராகச் சேர்த்துக்கொள்வதற்கு இங்கே உள்ளவர்கள் யோசிப்பார்கள். ஆகையால் நீ நேராக வீட்டுக்குச் சென்று, இறைவனிடம் இந்த ஆலயத்தில் உறுப்பினராக சேரவா? வேண்டாமா? என்று கேட்டுவா. கொஞ்சம் கால அவகாசம் கூட எடுத்துக்கொள்” என்று சொல்லி அனுப்பிவைத்தார். அப்படியாவது அவனது தொந்தரவு தீரும் என்றுதான் அவர் அனுப்பிவைத்தார்.
ஏறக்குறைய ஒருமாதம் ஆகியும் ஓவன் அந்த ஆலயத்தின் பக்கம் வராததைக் கண்டு பாஸ்டர் மிகவும் சந்தோசப்பட்டார். ஆனால் திடிரென்று ஒருநாள் ஓவன் பாஸ்டரை சென்று சந்தித்தான். அவனைப் பார்த்ததும் அவருக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. அப்போது அவர் அவனிடத்தில் கேட்டார், “ஓவன்!, நீ உன்னுடைய வீட்டிற்குச் சென்று கடவுளிடம் இந்த ஆலயத்தில் உறுப்பினராகச் சேர்வதற்காக அவருடைய விருப்பத்தைக் கேட்டாயா? என்று வினவினார். அதற்கு ஓவன், “நான் கடவுளிடம் என்னுடைய கருத்தைக் கேட்டேன். அதற்கு அவர், ‘ஓவன் நீ தயவுசெய்து இந்த ஆலயத்தில் உறுப்பினராகச் சேராதே, ஏனென்றால் நானும்கூட இந்த ஆலயத்தில் ஒரு உறுப்பினராகக்கூட இல்லை. என்னையும் அவர்கள் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக உள்ளே வர அனுமதிப்பதில்லை” என்றான். இதைக் கேட்ட பாஸ்டர் அவமானத்தால் வெட்கித் தலை குனிந்து நின்றார்.
ஆலயம் என்பது எல்லா மக்களுக்கும், எல்லா இனத்தாருக்கும் சொந்தமானது. அதை ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தாருக்கு மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடுகிறபோது, அங்கே கடவுள் இருப்பதில்லை என்று உண்மையை இந்த நிகழ்வு வேதனையோடு பதிவு செய்கிறது.
பொதுக்காலம் இருபதாம் ஞாயிற்றுக்கிழமையான இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட வாசகங்கள் தரும் சிந்தனை ‘எல்லா மக்களுக்கும் அருள்பாலிக்கும் இறைவன்’ என்ற என்பதாகும். ஆம், கடவுள் எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவானவர். அவர் தங்கி இருக்கும் திருக்கோவிலானது எல்லாருக்கும் சொந்தமானது. எனவே நாம் இத்தகைய கருத்துகளை சற்று ஆழமாக சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.
இறைவாக்கினர் எசாயாப் புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஆண்டவராகிய கடவுள் பிற இன மக்களைக் குறித்துக் கூறுகின்றார், “அவர்களை நான் என் திருமலைக்கு அழைத்து வருவேன்; இறைவேண்டல் செய்யப்படும் என் இல்லத்தில் அவர்களை மகிழச்ச்செய்வேன்; அவர்கள் படைக்கும் எரிபலிகளும் மற்றப் பலிகளும் என் பீடத்தின்மேல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்; ஏனெனில், என் இல்லம் மக்களினங்கள் அனைத்திக்கும் உரிய இறை மன்றாட்டின் வீடு என அழைக்கப்படும்” என்று. இங்கே கடவுள், யூதர்கள் மட்டுமல்ல பிற இனத்தார் எழுப்பும் ஜெபங்களைக் கூட கேட்பார் என்றும், அவர் தங்கியிருக்கும் ஆலயம் எல்லா மக்களுக்கும் உரிய இறைவேண்டலில் வீடு என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். ஆகவே, கடவுளை - அவர் தங்கி வாசம் செய்யும் ஆலயத்தை - ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்திற்கு, குறிப்பிட்ட சமுதாயத்திற்கு மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடுவது மடமையிலும் மடமை என நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
சாலமோன் அரசர் எருசலேம் திருக்கோவிலைக் கட்டிமுடித்த பின்பு சொல்லக்கூடிய ஜெபம் இதுவாகத்தான் இருக்கின்றது: இஸ்ரயேல் மக்களைச் சாராத அன்னியர் ஒருவர் உமது பெயரை முன்னிட்டுத் தொலை நாட்டிலிருந்து வந்து, மாண்புமிக்க உமது பெயரையும், வலிமை வாய்ந்த உமது கையையும், ஆற்றம் மிகுந்த உமது புயத்தையும் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு வந்து, இந்த கோவிலை நோக்கி வேண்டுதல் செய்தால், உமது உறைவிடமாகிய விண்ணிலிருந்து நீர் அவருக்குச் செவிசாய்த்து அந்த அன்னியர் கேட்பதை அருள்வாயாக” என்று ( 1 அர 8: 41- 43). ஆதலால்தான் இயேசு கிறிஸ்து எல்லாருக்கும் பொதுவான எருசலேம் ஆலயத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தவர் சொந்தம் கொண்டாடியபோது, அவர்களை விரட்டியடித்து இறைஇல்லம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது என்பதை நிரூபிக்கிறார்.
இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட வாசகம் கூட, ஆண்டவர் இயேசு யூதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லாருக்கும் பொதுவானவர் என்பதை நிரூபணம் செய்வதாக இருக்கின்றது. இயேசு புறவினத்தார் அதிகமாக வாழும் தீர், சீதோன் ஆகிய பகுதிகளுக்குச் செல்கிறார். அங்கேதான் கானானியப் பெண்மணி ஒருத்தி பேய்பிடித்து கொடுமைக்குள்ளாகி இருக்கும் தன்னுடைய மகளைக் குணப்படுத்தும்படி கேட்கின்றார். ஆனால் ஆண்டவர் இயேசுவோ அதைக் கண்டுகொள்ளாதவராய், ஏன் அவரை நாயென அழைக்கின்றார். (இயேசுவின் இவ்வார்த்தைகளை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது சற்றுக் கடினமாக இருந்தாலும், அவர் அப்பெண்ணின் நம்பிக்கையை சோதிப்பதற்காகக்கூட இப்படிப் பேசியிருக்கலாம் என புரிந்துகொள்ளலாம்). ஆனாலும் அப்பெண்மணி இயேசுவின்மீது உறுதியான நம்பிக்கையோடு இருந்தததால் அவளுடைய மகளுக்கு நலமளிக்கிறார். இங்கே இயேசு தான் ஒரு யூதன் என்பதையும் கடந்து, புறவினத்துப் பெண்மணியின் மகளுக்கு நலமளித்து தான் எல்லாருக்கும் பொதுவானவர், மேலும் நம்பிக்கையோடு கேட்டால், கேட்கிற வரங்களை அள்ளித்தருபவர் என்பதை எண்பித்துக் காட்டுகின்றார்.
இப்பகுதி இயேசுவின் பரந்த உள்ளத்தினைச் சுட்டிக்காட்டும் அதேவேளையில் கானானியப் பெண்மணியின் நம்பிக்கையை நமக்கு எடுத்தியம்புகிறது. கானானிய பெண்மணியோ இயேசு தன்னைக் கண்டுகொள்ளாவிட்டாலும், தன்னை அவர் நாயென அழைத்த பின்பும் அவள் தன்னுடைய நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருக்கிறார். அதனால்தான் தன்னுடைய மகளது நோய் நீங்கப் பெறுகிறார். நம்முடைய வாழ்க்கையில் கனானியாப் பெண்மணியிடம் இருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறதா என சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். நிறைய நேரங்களில் இறைவனை நோக்கிய நம்முடைய ஜெபம் கேட்கப்படவில்லையென்றால் நாம் நம்பிக்கையில் நம்பிக்கையில் தளர்ச்சியுற்று விடுகின்றோம். ஆனால் தளராத நம்பிக்கைதான் தலைவன் இயேசுவிடமிருந்து எல்லா ஆசிரையும் பெற்றுத் தரும் என்பது உறுதி.
அது ஓர் அழகிய கிராமம். அந்த கிராமத்திற்கு ஒரு முனிவர் வந்திருந்தார். அவர் ஊருக்கு மத்தியில் இருந்த ஒரு மரத்தடியில்போய் அமர்ந்தார். சிறுது நேரம் கழித்து அவருக்குத் தாகம் எடுக்க தண்ணீர் வேண்டும் என்று மக்களிடம் கேட்டார். ஆனால் ஊரில் இருந்த யாருமே அவரைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. இதனால் அவர் அந்த ஊருக்கு இன்னும் 50 வருடங்களுக்கு மழையே பெய்யாது, வானம் பொய்த்துவிடும்” என்று சாபம் போட்டார்.
இந்த சாபம் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட அனைவரும் என்ன செய்வது என்றே தெரியாமல்
கவலையோடு அவரின் காலடியில் அமர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டனர். சாபத்திற்கு விமோசனம் கிடையாது என்று அவர் கூறிவிட்டார். வேறு வழியின்றி
அனைவருமே அவரின் காலடியில் அமர்ந்து இருந்தனர். மேலிருந்து இதைக் கவனித்த வருண பகவான் தனது சங்கினை எடுத்து தலைக்கு வைத்துப் படுத்துவிட்டான். (வருண பகவான் சங்கை எடுத்து ஊதினால்தான் மழை வரும் என்பது நம்பிக்கை). இன்னும் 50 வருடங்கள்மழை பெய்ய வாய்ப்பில்லை என்பதால் இனி சங்குக்கு ஓய்வு என்றே வைத்து விட்டான்

இப்படி இருக்க அந்த ஊரில் ஓர் அதிசயம் நடந்தது. ஆம், அந்த ஊரில் இருந்த ஒரே ஓர் உழவன் மட்டும் தினமும் கலப்பையை எடுத்து, வயலுக்குச் சென்று வந்துகொண்டிருந்தான். அவனை அனைவரும் பரிதாபமாகவே பார்த்தனர். மழையே பெய்யாது எனும்போது இவன் வயலுக்கு போய் என்ன செய்யப் போகிறான் என்ற வருத்தம் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. ஒருநாள் அவனிடம் அவர்கள் கேட்டே விட்டனர். “நீ செய்வது முட்டாள்தனமாக இல்லையா?” என்று. அதற்கு அவனின் பதில்தான் நம்பிக்கையின் உச்சம். 50 வருடங்கள் மழை பெய்யாது என்பது எனக்கும் தெரியும். உங்களைப் போலவே நானும் உழுதிடாமல் இருந்தால் 50 வருடங்கள் கழித்து உழுவது எப்படி என்றே எனக்கு மறந்து போயிருக்கும். அதனால்தான் தினமும் ஒருமுறை உழுது கொண்டு இருக்கிறேன்” என்றான்.
இது வானத்தில் இருந்த மழைக் கடவுளான வருணபகவானுக்குக் கேட்டது. அவரும் யோசிக்க ஆரம்பித்தார், ”50 வருசம் சங்கு ஊதாமல் இருந்தால் எப்படி ஊதுவது என்று மறந்து போயிருமே” என்று நினைத்து சங்கை எடுத்து ஊதிப் பார்க்க ஆரம்பித்தார். உடனே இடி இடித்தது.மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது இறுதியாக அந்த உழவனின் நம்பிக்கை ஜெயித்து விட்டது. ஆம், நாம் நம்பிக்கையோடு வாழும்போது கடவுளிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளும் நன்மைகள் ஏராளம்.
இறைவாக்கினர் எரேமியாப் புத்தகம் 39:18 ல் வாசிக்கின்றோம். அங்கே ஆண்டவர் எரேமியாவைப் பார்த்துக்கூறுவார், “நான் உறுதியாக உன்னைக் காப்பாற்றுவேன்; நீ வாளால் மடிய மாட்டாய்; உன் உயிரே கொள்ளைப்பொருளாய் அமையும். ஏனெனில், நீ என்னில் நம்பிக்கை வைத்துள்ளாய்” என்று. ஆகவே, இயேசுவின் வழியில் நடக்கும் நாம் ஒவ்வொருவும் அவர்மீது முழுமையான நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வோம், அதைபோன்று அவர் எப்படி யூதர் என்று புறவினத்தார் என்று பிரித்துப் பார்க்காமல் பரந்த பார்வைகொண்டு வாழ்ந்தாரோ, நாமும் அப்படி பரந்த பார்வை கொண்டு வாழ்வோம்.
உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுல் அடியார், தாம் புறவினத்தருக்கு பணிசெய்வதைக் குறித்து பெருமையாகச் சொல்கிறார். அவரைப் போன்று, நம் ஆண்டவர் இயேசுவைப் போன்று இறைவன் எல்லாருக்கும் பொதுவானவர், அவர் நம்முடைய அம்மையப்பன், நாம் அனைவரும் சகோதர சகோதரிகள் என்ற உணர்வோடு வாழ்வோம். நம்பிக்கையில் நிலைத்திருந்து இயேசுவுக்கு சான்று பகர்வோம். அதன்வழியாக இறையருள் நிறைவாய் பெறுவோம்.

எல்லைகளின் தடைகளை தகர்த்திடுதல்

மறையுரை  வழங்குபவர் Fr. Freddy is a Redemptorist
priest belonging to the Province of Bangalore. Currently he is attached to the
Archdiocese of St. Louis, Missouri state, U.S.A.

முன்னுரை:
கிழக்கு ஜெர்மனியின் கம்யூனிச அரசு 1961 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 13 ஆம் நாளன்று, பெர்லின் நகரத்தின் கிழக்கு - மேற்கு பகுதிகளுக்கிடையே முள்கம்பி வெளியுடன் கூடிய பலமான கான்கிரீட் சுவரை கட்டி எழுப்பியது. மேற்கு ஜெர்மனியிலிருந்த பாசிச கொள்கையாளர்கள் கிழக்கு ஜெர்மனியினுள் நுழைந்து, அந்நாட்டின் பொதுவுடைமை அரசுநிலையை சீர்குலைத்துவிடாமல் காப்பதே இத்தகைய தடுப்புச் சுவர் கட்டியதன் நோக்கமாகும். ஆனால், கிழக்கு ஜெர்மனி அரசின் கொள்கைகளை புறக்கணித்து, மேற்கு ஜெர்மனிக்கு பெருமளவில் மக்கள் நாடு கடந்து செல்வதை தடுப்பதற்கே இந்த நெடுஞசுவர் முக்கியமாகப் பயன்பட்டது. பன்னிரண்டு அடி உயரமும், நான்கு அடி அகலமும் கொண்ட இந்த வலுவான கான்கிரீட் சுவரின் மேற்பகுதியில் பெரிய குழாய்கள் பொறுத்தப்பட்டிருந்ததால், ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு ஏறி குதிப்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது. அந்தச் சுவரின் கிழக்கு ஜெர்மனி நாட்டு பகுதியையொட்டி நீளமான "அழிவுத் தடம்" (Death Strip) அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த அழிவுத் தடத்தில், காலடிச்சுவடுகளை தெளிவாக காட்டுகின்ற மென்மையான மணற்பரப்பும், பேரொளி பாய்ச்சும் விளக்குகளும், கொடூரமான வேட்டைநாய்களும், தானியங்கி இயந்திர துப்பாக்கிகளும், தயாராக இருந்தன. மேலும், தப்பி ஓடுபவர்களை கண்டதும் சுடுவதற்கான கட்டளையோடு, ராணுவ வீரர்கள் எந்நேரமும் அந்தப் பகுதியில் காவலிருந்தர்ர்கள்.



கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளை சூழ்ந்திருந்த மறைமுகமான "பனிப்போர்" மெல்ல விலக ஆரம்பித்திருந்த காலகட்டத்தில், 1989 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 9 ஆம் நாளன்று, மேற்கு பகுதிகளுடனான உறவுகளில் மாற்றங்களை அறிவித்த கிழக்கு பெர்லின் நகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செய்தி தொடர்பாளர், "அன்றைய தினம் நள்ளிரவு முதல் கிழக்கு ஜெர்மனியின் குடிமக்கள் நாட்டின் எல்லையை கடந்து செல்வதற்கு தடையேதுமில்லை" என்று கூறினார். இதனைத் தொடர்ந்து, கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பெர்லின் மக்கள், கைகளில் மதுபான வகைகளை ஏந்தியவண்ணம், "வாயிற்கதவுகளைத் திறவுங்கள்" (Tur auf..!) என்று கூவியபடி சுவரின் இருமருங்கிலும் திரளாக ஒன்றுகூடினார்கள். அன்று நள்ளிரவில், சோதனைமையங்களின் அருகே வெள்ளமென மக்கள் திரண்டு நின்றார்கள்.



 தங்களை பிரித்துவைத்தத் தடைகளைத் தகர்த்தெறிய மக்கள் தீர்மானித்தபோது, பெர்லின் நகரத்தின் பெரும்சுவர் தரைமட்டமானது. தங்களை பிளவுபடுத்தி வைத்திருந்த எல்லையின் தடைகளை மக்கள் உண்மையிலேயே உடைத்தெறிந்தார்கள்.



இறைவார்த்தை:

இன்றைய நற்செய்தியில் காணப்படுகின்ற "எல்லைகளின் தடைகளைத் தகர்த்திடுதல்" என்னும் கருத்தைப் பற்றிய சில சிந்தனைகளை இன்று உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன். தடைகளை தகர்த்திட்ட இருவரை - அதாவது இயேசு மற்றும் கானானியப் பெண் ஆகிய இரண்டு நபர்களை - நாம் இங்கே காண்கிறோம். நற்செய்தி வாசகம் காட்டுகின்ற சம்பவம் தீர், சீதோன் பகுதிகளிலே நிகழ்கிறது. அரேபிய மொழியில் "மீன்பிடித்தல்" என்னும் பொருள்படும் "ஸாயிதா"  (Saida) என்ற பெயரால் இந்நாளில் அழைக்கப்படுகின்ற சீதோன், அந்த பகுதியில் குடியேறி வாழ்ந்துவந்த கானானின் தலைமகனான சீதோனின் (தொடக்க நூல் 10:15) வழிமரபினரால் அந்தப் பெயரைப் பெற்றது. சீதோனுக்கு தெற்கே இருபது மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ள “தீர்”, அரேபிய மொழியில் "சோர்" (Sour) என்று இப்போது வழங்கப்படுகிறது. இஸ்ரேல் நாட்டிற்கு வடக்கே ஐம்பது மைல் தூரத்தில்  லெபனான் நாட்டில் இன்றைக்கும் தீர், சீதோன் பகுதிகள் இருக்கின்றன.



  • இயேசு தடைகளை உடைக்கிறார்:

  1. நாடுகளின் எல்லைகளை இயேசு உண்மையாகவே உடைத்தெறிந்தார்: கடவுள் நம்பிக்கையற்று, எல்லாவகையான தீமைகளும் கொண்டு குற்றமிழைக்கும் இனமாக கானானியர்களை இணைச்சட்ட நூலும், அதனையடுத்து வந்த இலக்கியங்களும் சித்தரிக்கின்றன. முற்றிலும் அழிக்கப்படவேண்டிய நாட்டின் மக்களாக கானானியர்கள் பார்க்கப்பட்டார்கள். கானானியர்களோடு கலந்து உறவாடுதல் யூதர்களுடைய பொதுவான வழக்கமல்ல. இந்த பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களின் தீய நடத்தையும், சிலைவழிபாடும் இறைவாக்கினரால் கண்டிக்கப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டு இறைவாக்கினர்கள் இந்த நகரின் இறுதி அழிவை முன்னறிவித்திருந்தார்கள். யூதர்களையும். அவர்களுடைய அண்டைநாட்டுக்காரர்களையும் பிரித்து வைத்திருந்த புவியியல் எல்லைகளை இயேசு உடைத்துவிட்டார்.



  1. "தனிப்பட்டதன்மை" என்ற மனப்பாங்கினை இயேசு உடைத்தெறிகிறார்: உதவி வேண்டுமென்று அந்தப் பெண் கேட்டபோது, "இஸ்ரயேல் குலத்தாருள் காணாமற்போன ஆடுகளாய் இருப்போரிடமே நான் அனுப்பப்பட்டேன்" என்று இயேசு பதிலிறுக்கிறார். "மெசியா இஸ்ராயேலின் தனிப்பட்ட சொத்து" என்று யூதர்கள் நினைத்தார்கள். மேலும் இயேசு, "பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க் குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல" என்று கூறுகிறார். உணவு என்பது இந்த இடத்தில் மீட்பைக் குறிக்கின்றது. மீட்பு என்பது தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான தனிப்பட்ட ஒன்று என்று யூதர்கள் நம்பினார்கள். இறுதியாக, அந்தப் பெண் வேண்டியதை இயேசு நிறைவேற்றியபோது, "தனிப்பட்டத்தன்மை" என்ற யூதர்களின் மனப்பாங்கின் எல்லைகளை உடைத்தெறிந்து, மெசியாவும், மீட்பும் அனைவருக்குமே உரியன என்ற கருத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்.



  • எல்லைகளின் தடைகளையும் கானானியப் பெண் உடைக்கிறார்:

  1. சமூக எல்லைகளை இந்தப் பெண் உடைத்தெறிகிறார்: இயேசுவும் அவருடைய குழுவினர்  அனைவரும் யூதர்களாகவும், ஆண்களாகவும் இருந்தனர். அத்தகைய ஒரு கூட்டத்தினரை நெருங்கிச் செல்வதற்கு, அயல்நாட்டவரான இந்த கானானியப் பெண் மிகுந்த துணிவுடன் செயல்பட்டார். யூதர்களுக்கும், கானானியர்களுக்கும் இடையில் இருந்த முரண்பாடுகள் மிகவும் தொன்மையானவை. பகைவரின் அரணை ஊடுருவிச் செல்லுகின்ற வகையில் ஆபத்தான ஒரு வழியை இந்தப் பெண் தேர்ந்தெடுத்தார். இயேசுவிடம் உதவி பெறுவதற்காக, தனக்குப் பழக்கமான பாதுகாப்புச் சூழலை விடுத்து, மன அழுத்தம் தரக்கூடிய ஒரு செயலை செய்திட துணிவுகொண்டார். எந்தவொரு ஆண் துணையுமின்றி, அவர் இயேசுவிடம் வந்தது, அக்கால வழக்கத்திற்குப் புறம்பான ஒன்று. இயேசுவை சந்திப்பதற்காக எல்லாவிதமான சமூகத் தடைகளையும் இந்தப் பெண் உடைத்துவிட்டார்.



  1. மௌனம் என்னும் தடையை இந்தப் பெண் உடைத்தெறிகிறார்: தான் அன்பு செய்கின்ற தன் மகளின் உடல்நிலை குணமடைவதற்காக, அவளுடைய துயரத்தை தன் துயரமாக ஏற்றுக்கொண்ட இந்த கானானியப் பெண், தன்னுடைய கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டால் அதனையும் ஏற்றுக்கொள்ளுகின்ற மனநிலையோடு இருக்கிறார். தான் அங்கு இருப்பதையும், தனது வேண்டுகோளையும் இயேசு கண்டுகொள்ளாமல் உதாசீனப்படுத்தியது, அவளுக்கு பெருத்த அவமானம் தான். இயேசுவிடமிருந்த மௌனம் என்னும் தடையை இந்தப் பெண் உடைத்துவிட்டார்.



  1. அவமானத்தின் தடைகளை இந்தப் பெண் உடைத்தெறிகிறார்: இந்தப் பெண்ணை அனுப்பிவிடும்படி சீடர்கள் இயேசுவிடம் சொல்லுகிறார்கள். அவளுடைய வேண்டுகோளுக்கு இது ஒரு பெரிய அவமானம். கடவுளின் கட்டளைகளை பின்பற்றாததாலும், கடவுளின் உடன்படிக்கையின் வரம்பிற்குள் அவர்கள் இல்லாததாலும், புறவினத்தாரை யூதர்கள் செருக்குடனும், மரியாதையின்றியும் பாவித்து, "அழுக்கடைந்த நாய்"களாக அவர்களை கையாண்டார்கள். கிரேக்க சமூகத்தில், "நாய்" ஒரு அவமரியாதையின் சின்னமாகவும், வெட்கமற்ற, துடுக்கான பெண்ணைக் குறிப்பதாகவும் கருதப்பட்டது. சொல்வழியே வரக்கூடிய இதுபோன்றத் தடைகளையும்  இந்தப் பெண் உடைத்துவிட்டார்.



  1. தனது நம்பிக்கையின் தடைகளை இந்தப் பெண் உடைத்தெறிகிறார்: பல கடவுளர்களை வழிபடுகின்ற  மதத்தை இந்தப் பெண் பின்பற்றி வந்தார். இறந்துவிட்ட குடும்பத்தினரையும் கடவுள்களாக வணங்குவது இவருடைய சமூக மரபு. பாகால், யேல் மற்றும் அஷுரா ஆகியவை இவருடைய முக்கிய தெய்வங்கள். இதுவே இவருடைய அடிப்படையான நம்பிக்கை. ஆனால், இன்று இவர் இயேசுவைப் பார்த்து, "ஐயா, தாவிதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்" என்று கூறுகிறார். இரண்டாம் முறையாக இயேசுவின் முன் வந்து பணிந்து, "ஐயா, எனக்கு உதவியருளும்" என்றார். மூன்றாம் முறையாக, "ஐயா, ஆனாலும் தங்கள் உரிமையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே" என்று சொல்லுகிறார். மூன்று தடவையும் இயேசுவை மெசியாவாக, ஆண்டவராக இந்தப் பெண் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார். இயேசுவிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்து வைத்த தன்னுடைய மதம் சார்ந்த நம்பிக்கை என்னும் தடைகளையும் இந்தப் பெண் உடைத்துவிட்டார்.  

யூதர்களை விட மேலான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்திய ஒரு பெண்ணின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுவதற்காக, எல்லாத் தடைகளையும் தகர்த்துவிட்ட கடவுளைக் குறித்து இன்றைய நற்செய்தி நிகழ்வு எடுத்துரைக்கிறது. தனது மெசியாவாக, மீட்பராக ஏற்றுக்கொண்ட இயேசுவிடம் சென்றடைவதற்காக எல்லாத் தடைகளையும் தகர்த்துவிட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றியதே இந்த சம்பவம்.
  
பயன்பாடு:

நமக்கு நாமே கட்டிவைத்துள்ள எல்லைகளின் தடைகளை இன்று நாம் எண்ணிப் பார்ப்போம்.

  • தனிப்பட்டத்தன்மையின் அடிப்படையில், மற்றவர்களை குறைத்து மதிப்பிடுகின்ற பற்பல  தடைகளை நாம் உண்டாக்கி வைத்துள்ளோம்.



  • நமது அயலாருக்கு எதிராக தடைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளோம். முன்னர் எப்போதும் இல்லாத வகையில், நமது அயலாரைக் கண்டு நாம் அச்சப்படுகிறோம். விண்வெளியில் நம்மால் பயணம் செய்யமுடியும். ஆனால், நமது அயலாருக்கு அருகாக நம்மால் நடந்து செல்ல இயலாது.



  • மதங்களின் அடிப்படையில் தடைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறோம். நம்முடைய மதத்தைச் சாராத எவரும் நம்மைவிட தாழ்ந்தவர் என்றும், ஒரு மேம்பட்ட கடவுள் நம்பிக்கையையும், பண்பாட்டையும் அவர் கற்றுக் கொள்வது அவசியம் என்றும் நாம் எண்ணுகிறோம்.



  • அறிவியல், தர்க்கவியல், சுற்றுசூழல், பொது அறிவு - இவற்றின் அடிப்படையில் தடைகளை கட்டியெழுப்பியுள்ள நாம், அறியாமை, அரசியல், முன்னேற்றம், மற்றும் அரசியல் தலைவர்கள்  இவற்றிற்கெல்லாம் அழிவின் பலிபீடத்தில் அஞ்சலி செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.



  • நமது தோல் நிறத்தின் அடிப்படையில் பல தடைகளை நாம் உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறோம். அறிவாற்றல், உயரிய மதிப்பீடுகள், மரியாதை இவற்றையெல்லாம் தோலின் நிறத்திற்கு சமமாக்கி நாம் வைத்திருக்கிறோம். நிறத்தின் தரத்தை அறியாதார், கிறிஸ்துவையும் அறிவதில்லை என்பதை நாம் உணர தவறிவிடுகிறோம்.



  • பாலியல் நெறிகளின் அடிப்படையில் தடைகளை உண்டாக்கி, மக்களை "சபிக்கப்பட்டோர்" என்றும், "மீட்கப்பட்டோர்" என்றும் பாகுபடுத்தி வைத்துள்ளோம். மேலும், "நல்லவர் - கெட்டவர்", "புனிதமுடையோர் - புனிதமற்றவர்", "சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவோர் - ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதோர்" - இவற்றின் அடிப்படையிலெல்லாம் மக்களுக்கு தடைகளை தயார் செய்துள்ளோம்.



"தடைகளைத் தகர்த்தெறிய நான் வந்துள்ளேன்" என்று இயேசு சொல்லுகிறார். "எல்லைகளின் தடைகளை ஏற்படுத்தவே நாங்கள் இருக்கிறோம்" என்று நாம் சொல்லுகிறோம்.



முடிவுரை:

மக்களை பிரித்தாளுகின்ற எல்லைகளின் தடைகளையெல்லாம், இயேசு ஒருவரால் மட்டுமே தகர்த்திட முடியும். இயேசுவோடு இணைந்து செயலாற்றுவதற்கு நமக்கு உதவிட வேண்டுமென்று இறைவனின் ஆவியிடம் மன்றாடுவோம்.


Friday, 11 August 2017

13 ஆகஸ்ட் 2017: ஆண்டின் பொதுக்காலம் 19ஆம் ஞாயிறு

இன்றைய நற்செய்தி -13-08-2017


I. 1 அரசர்கள் 19:9, 11-13

II. உரோமையர் 9:1-5

III. மத்தேயு 14:22-33

மறையுரை-வழங்குபவர் :
அருள்பணி ஏசு கருணாநிதி-மதுரை மறைமாவட்டம்



கைதொடும் கடவுள்

நோக்கியா ஃபோன் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்களா? ஃபோனை ஆஃப் செய்து ஆன் செய்யும் ஒவ்வொரு நேரமும் திரையில் இரண்டு கைகள் ஒன்றை ஒன்று தொட்டுக்கொள்ள நீள்வது போலத் தோன்றி கைகள் தொட்டுக்கொள்ளும். இரண்டு கைகளும் தொட்டுக்கொள்ளும் அந்த நேரத்தில் 'நோக்கியா' என கைகளுக்கு மேலும், 'கனெக்டிப் பீப்பிள்' என கைகளுக்குக் கீழும் எழுத்துருக்கள் தோன்றும்.


இதே போல தொட்டுக்கொள்ளத் துடிக்கும் இரண்டு கைகளை நாம் வத்திக்கானில் உள்ள சிஸ்டைன் சிற்றாலய மேற்கூரையில் மைக்கேல் ஆஞ்சலோ அவர்களின் கைவண்ணத்தில் உருவான 'படைப்பு' என்ற ஓவியத்தில் காணலாம். கடவுளின் கையும், ஆதாமின் கையும் ஒன்றையொன்று நோக்கி நிற்க, இரண்டு விரல்களும் தொட்டும் தொடாமலும் இருக்கும்.


கடவுளின் கரமும், நம் கரமும் இணைதலை அல்லது நம் கரங்கள் எட்டிப்பிடிக்கும் தூரத்தில்தான் கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்குச் சொல்கிறது.


நீங்க யாருடைய கையை அல்லது விரலைப் பிடித்திருக்கிறீர்களா? அல்லது எப்பொழுதெல்லாம் நாம் ஒருவர் மற்றவரின் கையை அல்லது விரலை நீட்டிப் பிடிக்கின்றோம்?


நோயுற்ற நம் நண்பர் மருத்துவமனையில் இருக்க அவரைக் காணச் சென்று அவருக்கு ஆறுதல் சொல்லும்போது,

நம் நண்பர் அல்லது உற்றாரின் வீட்டில் இழப்பு அல்லது இறப்பு ஒன்று நிகழ அதற்கு ஆறுதல் சொல்ல நாம் அங்கே செல்லும்போது,

பார்வையற்ற ஒருவர் பாதையைக் கடக்க நாம் உதவி செய்யும்போது,

முன்பின் தெரியாத ஒருவரோடு அறிமுகம் ஆகும்போது,

நீண்ட காலமாக சந்திக்காத நண்பரைச் சந்திக்கும்போது,

நம் அன்பிற்கினியவருடன் டீகுடிக்க ஓட்டலில் அமர்ந்து டீ வரும்வரை அவரின் கையை நம் உள்ளங்கையில் ஏந்திக்கொண்டு அவரின் வாட்ச், நகம், நகப்பூச்சு, கைரேகை, உள்ளங்கை மச்சம் என ஐன்ஸ்டீன் ஆராய்ச்சி செய்யும்போது,


என பல நேரங்களில் பல இடங்களில் நாம் ஒருவர் மற்றவரின் கையை நீட்டித் தொடுகிறோம். இப்படித் தொடும்போதெல்லாம் அவரும் நாமும் ஒன்றாகிவிட்ட உணர்வு நம்மிடம் வருகிறது. ஆயிரம் வார்த்தைகள் சொல்ல முடியாத ஆறுதலை ஒரு கை நீட்டிச் சொல்லிவிடுகிறது. ஆக, கையை நீட்டுதலின் சிம்ப்பிளான அர்த்தம், 'நான் உனக்காக இருக்கிறேன்' என்பதுதான்.


'எனக்காக யார் இருக்கிறார்?' என்ற கேள்வியோடு இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எலியாவும், மூன்றாம் வாசகத்தில்  பேதுருவும் (சீடர்களும்) நிற்கின்றனர். 'இதோ நான் இருக்கிறேன். நான் தான்' எனக் கையை நீட்டுகின்றனர் ஆண்டவராகிய கடவுளும், ஆண்டவராகிய இயேசுவும்.


எலியாவின் கையும் கடவுளின் கையும்


இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். 1 அர 19:9, 11-13) ஆண்டவராகிய கடவுள் எலியாவுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்றார். இதன் பின்புலம் என்ன? எலியா பாகாலின் இறைவாக்கினர்கள் 450 பேரைக் கொன்றுவிடுகின்றார் (காண். 18:16-40). பாகால் வழிபாட்டை முன்நின்று நடத்தியவர் இஸ்ரயேலின் ஏழாவது அரசனான ஆகாபின் மனைவி ஈசபேல். பாகால் வழிபாட்டை வைத்து அரசுக்கு நிறைய வருமானம் வந்தது. இப்போது எலியா அவர்களோடு போட்டியிட்டு, அவர்களை வென்று, அவர்களைக் கொன்றுவிடுகிறார். தன்னோடு உணவருந்திய தன் இறைவாக்கினர்களைக் கொன்றுவிட்டானே என ஆதங்கப்படுகின்ற ஈசபேல் எலியாவை பழிதீர்க்க நினைக்கிறாள். எலியாவைக் கொல்லுமாறு ஆள்களை அனுப்பிவிடுகின்றாள். அவர்களிடமிருந்து தப்பி ஓடுகின்ற எலியா சீனாய் மலையில் தஞ்சம் அடைகின்றார். மனிதர்களிடமிருந்து தப்பி ஓட எலியா தேர்ந்தெடுத்த அடைக்கலம் ஆண்டவரின் மலையே. ஆண்டவரின் மலையை அடைகின்ற எலியாவுக்குத் தற்கொலை எண்ணம் பிறக்கிறது: 'ஆண்டவரே, நான் வாழ்ந்ததுபோதும். என் உயிரை எடுத்துக்கொள்ளும்' (19:4) எனக் கடவுளிடம் மன்றாடுகின்றார். நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வலி அல்லது துன்பம் வரும்போது நாமும் கடவுளை நோக்கி இப்படித்தான் மன்றாடுகிறோம். ஆனால், கடவுள் தன் வானதூதரை அனுப்பி அவருக்கு உணவும், நீரும் கொடுக்கின்றார். மேலும் வானதூதர், 'நீ செல்ல வேண்டிய பயணம் இன்னும் தூரம்' என எலியாவை அனுப்பிவிடுகின்றார். நாற்பது பகலும், நாற்பது இரவும் பயணம் செய்யும் எலியா ஒரு குகையை வந்தடைகின்றார். அந்நேரத்தில் அவருக்கு இறைவாக்கு அருளப்படுகிறது. மேலும் ஆண்டவர், 'எலியா, வெளியே வா. மலைமேல் என் திருமுன் வந்து நில். நான் உன்னைக் கடந்து செல்லவிருக்கிறேன்' என்கிறார்.


'என் கடவுள் யார்?' என்ற கேள்வி எலியாவின் உள்ளத்தில் இருந்துகொண்டே இருக்கின்றது. 'பாகாலின் இறைவாக்கினர்களைக் கொன்றுவிட்டோம். பாகால் நம்மை பழிதீர்ப்பார்' என்ற பயம் ஒருபுறம். 'என் கடவுள் இருக்கிறாரா? அல்லது இல்லையா?' என்ற ஐயம் மறுபுறம். இந்த பயத்தையும், அச்சத்தையும் போக்குவதாக இருக்கிறது கடவுளின் வெளிப்பாடு.


கடவுளின் வெளிப்பாடு நான்கு நிலைகளில் நடக்கிறது: (அ) சுழற்காற்று, (ஆ) நிலநடுக்கம், (இ) தீ, மற்றும் (ஈ) மெல்லிய ஒலி. சுழற்காற்று, நிலநடுக்கம், தீ ஆகியவற்றில் தன்னை வெளிப்படுத்தாத கடவுள் மெல்லிய ஒலியில் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்றார். எலியாவின் வாழ்வு ஏற்கனவோ 'சுழற்காற்று,' 'நிலநடுக்கம்,' 'தீ' என இருந்ததால் கடவுள் அவைகளில் தம்மை வெளிப்படுத்தாமல், மெல்லிய ஒலியில் தம்மை வெளிப்படுத்துகின்றார். கடவுளின் பிரசன்னத்தை உணர்ந்த எலியா போர்வையால் தன் முகத்தை மூடிக்கொள்கின்றார். மேலும், 'சுழற்காற்று,' 'நிலநடுக்கம்,' மற்றும் 'தீ' ஆகியவை அழிக்கக்கூடியவை. ஆக, ஏற்கனேவே அழிவைத் தாங்கி நிற்கும் எலியாவுக்கு மேலும் அழிவைத் தராமல், ஆக்கத்தை தருகின்றார் ஆண்டவராகிய கடவுள்.


கடவுளின் கரம் எலியாவின் அச்சத்தையும், ஐயத்தையும் அகற்றுகிறது. புத்துயிர் பெற்று கீழே வரும் எலியா தன் வாரிசாக எலிசாவைத் தேர்ந்துகொள்கிறார். அதாவது, புதியதொரு வாழ்க்கையை அவர் தொடங்குகிறார். இனி அவரிடம் பயமோ, குற்ற உணர்வோ, ஐயமோ இல்லை.


ஆக, கடவுள் எலியாவை நோக்கி கரம் நீட்டியது கடவுளின் வெளிப்பாடு என்றால், அந்த வெளிப்பாட்டிற்கு ஏற்ற பதிலைத் தந்ததுதான் எலியாவின் நம்பிக்கை.


இயேசுவின் கையும் பேதுருவின் கையும்


இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். மத் 14:22-33) இயேசுவின் கையும், பேதுருவின் கையும் இணைகின்றன. இயேசு தண்ணீரில் நடக்கும் நிகழ்வு மாற்கு (6:45-52) மற்றும் யோவான்  (6:16-21) நற்செய்தி நூல்களில் காணக்கிடக்கிறது. இருந்தாலும், இவை மூன்று பதிவுகளும் ஒன்றுக்கொன்று அதிகம் முரண்படுகின்றன. குறிப்பாக, பேதுரு என்னும் கதாபாத்திரம் மற்ற இரண்டு பதிவுகளில் இல்லை.


இயேசு தண்ணீரில் நடக்கும் நிகழ்வு வரலாற்று நிகழ்வா அல்லது இறையியல் நிகழ்வா என்பதைப் பற்றிய ஆராய்சியாளர்களின் கருத்துக்கள் ஐந்து:


அ. இந்த நிகழ்வு வெறும் உருவகங்களை உள்ளடக்கியது: 'தண்ணீர்' (அலகை), 'படகு' (திருச்சபை), 'காற்று' (வேதகலாபனை), 'பேதுரு' (திருச்சபையின் தலைவர்), 'பேய்' (தண்ணீரில் குடியிருக்கும் அலகை). ஆக, இது வரலாற்று நிகழ்வு அல்ல.


ஆ. இது இயேசுவால் தன் பணிவாழ்வில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஓர் அறிகுறி. இயேசு புவிஈர்ப்பு விசையின் பிடிப்பையும் தாண்டி நிற்பவர். அவர் மனித பலவீனத்திற்கு உட்பட்டவர் அல்லர்.


இ. தானாக நடந்த ஒரு நிகழ்வு அறிகுறியாக எழுதப்பட்டுள்ளது. சில நேரங்களில் புயல் போன்ற அலைகள் ஏரியில் உருவாவது உண்டு. அந்த நேரத்தில் நிறைய கட்டகைள் கடலில் மிதந்து வரும். அப்படிப்பட்ட ஒரு கட்டையின்மேல் ஏறி நின்று இNயுசு அவர்களை நோக்கி வருகின்றார்.'


ஈ. இயேசுவின் வரலாற்றோடு தொடர்பற்ற ஒரு கiதாயடல்.


உ. இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பின் நடந்த ஒரு நிகழ்வை நற்செய்தியாளர்கள் இங்கே இடை செருகுகின்றனர். உயிர்ப்புக்குப் பின் இயேசுவின் உடல் புவிஈர்ப்புவிசையின் பிடியிலிருந்து தப்பிவிடுகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில்தான் இயேசுவால் தண்ணீரின்மேல் நடக்கின்றார்.

இந்த நிகழ்வை ஓர் இறையியல் நிகழ்வாகவே எடுத்துக்கொள்வோம். இந்த நிகழ்வின் வழியாகவே சீடர்கள் இயேசுவை யாரென்று அறிந்துகொள்கிறார்கள்.


'தூரம்' என்ற ஒற்றைச் சொல்லை வைத்து இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்:


அ. ரொம்ப தூரத்தில் கடவுள் (19:22-26)


ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளிக்கும் இயேசு (காண். 14:13-21) கூட்டத்தினரை அனுப்பிய வேகத்தில் சீடர்களையும் படகேறித் தமக்குமுன் அக்கறைக்கு அனுப்புகின்றார். இயேசு 'கட்டாயப்படுத்தி' அவர்களை அனுப்பி வைத்தார் என பதிவு செய்கின்றார் மத்தேயு. ஏன் இந்தக் கட்டாயம்? தான் தன் தந்தையோடு செபத்தில் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்ற இயேசு தன் சீடர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி அனுப்புகிறாரா? அல்லது தான் நிகழ்த்தவிருக்கும் அறிகுறிக்காக அவர்களைத் தயாரிக்கிறாரா? எப்படியோ, இயேசு அவர்களைவிட்டு நீங்குவது அவர்கள் அனுபவிக்கப்போகும் தனிமையை முன்குறிக்கிறது. சீடர்கள் கடல் நடுவில் படகில். இயேசுவோ மலை உச்சியில். ரொம்ப தூரத்தில் இருக்கிறார் கடவுள்.


ஆ. கொஞ்ச தூரத்தில் கடவுள் (19:27-30)

சீடர்களின் படகு அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும்போது அவர்களை நோக்கி நெருங்கி வருகின்றார் இயேசு. ஆனால், கடல் என்பது பேய்கள் வாழும் இடம் என்பதால் கடலில் தோன்றிய இயேசுவின் உருவத்தைப் பார்த்து, 'பேய்' எனச் சொல்கின்றனர் சீடர்கள். 'அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்' என்பார்கள். இங்கே அரண்ட சீடர்களின் கண்களுக்கு ஆண்டவரும் பேயாகத் தெரிகின்றார். உடனே இயேசு, 'நான்தான். அஞ்சாதீர்கள்' என்கிறார். இதைக் கேட்டவுடன், தனக்கும் இயேசுவுக்கும் உள்ள தூரத்தை குறைத்துக்கொள்ள நினைத்து கடலில் குதித்து இயேசுவிடம் செல்கின்றார் பேதுரு.


இ. கையருகில் கடவுள் (19:31-33)

இன்னொரு அலை அடிக்க, 'ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்' என பேதுரு கதற, கையை நீட்டி அவரைத் தூக்குகின்றார் இயேசு. இதற்கிடையில் படகும் அருகில் வந்துவிடுகிறது. இயேசுவைக் கண்ட சீடர்கள் அவரைப் பணிந்து வணங்குகின்றனர். 'உண்மையாகவே நீர் இறைமகன்' என அறிக்கையிடுகின்றனர்.


சீடர்களின் அச்சம் மறையக் காரணம் இயேசுவின் கை அவர்களின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டதுதான்.


இவ்வாறாக, இன்றைய முதல் மற்றும் மூன்றாம் வாசகங்கள் 'கைதொடும் கடவுளை' நமக்குக் காட்டுகின்றன. இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். உரோ 9:1-5) இஸ்ரயேல் மக்களின் கடவுள் அனுபவத்தையும், தொடக்கத் திருச்சபையின் கடவுள் அனுபவத்தையும் இணைக்கும் பாலமாக இருக்கிறது. அதாவது, தொடக்கத்தில் கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களைத் தன் இனமாக தெரிந்து கொள்கிறார். அந்த தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட இனத்திலிருந்து தோன்றிய கிறிஸ்து எல்லாவற்றுக்கும் மேலான கடவுளாக இருக்கிறார் என அறிக்கையிடுகின்றார் பவுல். கடவுள் கிறிஸ்துவழியாக அல்லது கிறிஸ்துவில் தூரத்திலிருக்கும் மக்களின் அருகில் வருகிறார். இவ்வாறாக, கிறிஸ்துவின் வருகையால் கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் மிகவே குறைகிறது.


இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்கு வைக்கும் வாழ்வியல் சவால்கள் எவை?


1. கடவுளின் தூரம்


எலியாவும், சீடர்களும் அனுபவித்த ஓர் உணர்வு 'கடவுளின் தூரம்.' நம் தனிமை, அச்சம், ஐயம் போன்ற நேரங்களல் கடவுளின் தூரத்தை நாம் அதிகமாக உணர்கிறோம். இவ்வாறு நாம் உணரும் பொழுதுகள் நம் வாழ்வில் சுழற்காற்றாக, நிலநடுக்கமாக, தீயாக, புயலாக நம்மை அலைக்கழிக்கின்றன. ஆனால், வீசி எறியப்படும் பந்து அதிகமான தூரம் சென்றால்தான் அதிகமான வேகத்தில் திரும்பி வரும் என்பது அறிவியல். ஆக, அதிக தூரம் செல்லும் கடவுள் அதிக நெருக்கமாக நம்மோடு ஒட்டிக்கொள்வார் என்ற வாக்குறுதியை தருகின்றது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு. நம் கிணறு வற்றும் நேரம், நம் வாளி தரை தட்டும் நேரம், நம் வண்டி எரிபொருள் இழக்கும் நேரம் தான் கடவுளின் தூரம்.


2. மெல்லியவைகளின் கடவுள்


கடவுள் எலியாவுக்கு மெல்லிய ஒலியில் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்றார். இயேசு தன் சீடர்களுக்கு வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைகளும், 'நான்தான்' என்ற மெல்லிய ஒலியாக இருக்கிறது. சுழற்காற்றின், நிலநடுக்கத்தின், தீயின் பின்புலத்தில் எலியா எப்படி மெல்லிய ஒலியைக் கேட்டறிந்தார்? அல்லது கடல் அலைகளின் இரைச்சலுக்கு நடுவே இயேசுவின் மெல்லிய ஒலி அவர்கள் காதுகளில் எப்படி விழுந்தது? வலிமையானவற்றில் அல்ல, மென்மையாவனற்றிலம், மெல்லியவற்றிலும், மெலிந்தவற்றிலும், மெலிந்தவர்களிலும்தான் இருக்கிறது இறைவனின் கரம். வல்லியது எல்லாம் வன்மம் செய்யக்கூடியது. மெல்லியது தழுவக்கூடியது. நம் கடவுள் மெல்லியவைகளின் கடவுள் என்றால் நாம் நம் வாழ்வில் மெல்லியர்களாக, மென்மையானவர்களாக இருக்கலாமே!


3. இயேசு என்னும் பாலம்


முதல் ஏற்பாட்டிற்கும், இரண்டாம் ஏற்பாட்டிற்கும் பாலமாக இருக்கின்றார் இயேசு. அவரின் கரம் பிடித்தே நாம் பழைய உடன்படிக்கையிலிருந்து புதிய உடன்படிக்கைக்குக் கடந்து செல்கிறோம்.


4. துணிவோடிருங்கள். நான்தான். அஞ்சாதீர்கள்


இயேசுவின் 'நான்தான்' என்ற சொல்லாடலைச் சுற்றி அச்சம் நீக்கும் இரண்டு வார்த்தைகள் உள்ளன: 'துணிவோடிருங்கள்,' 'அஞ்சாதீர்கள்.' இவை இரண்டின் பொருள் ஒன்றுதான். அச்சம் களையும்போதுதான் கடவுளின் கரம் நம் கண்களுக்குத் தெரிகிறது. சீடர்கள் அச்சம் கொண்டிருக்க, பேதுருவோ, 'ஐயம்' கொண்டிருக்கிறார். இயேசுவின் உடனிருப்பு தன்னோடு தொடர்ந்து இருக்குமா, இருக்காதா என்ற ஐயமே அவரைத் தண்ணீரில் ஆழ்த்துகிறது.


5. பாதிவழியும், மீதிவழியும்


எலியாவின் கரத்தைத் தொடுகின்ற ஆண்டவராகிய கடவுள் இன்னும் அவர் செல்ல வேண்டிய வழியைக் காட்டுகின்றார். பேதுருவின் கையைத் தொடுகின்ற ஆண்டவராகிய இயேசு அவரோடு மீண்டும் படகிற்குள் ஏறுகின்றார். கடவுளின் கரத்தைத் தொட்டவுடன் நம் பயணம் முடிந்துவிடுவதில்லை. மீதிவழியும் நாம் செல்ல வேண்டும். அந்த மீதிவழியில் நம் வழியும் வழித்துணையுமாய் இருப்பவர் கடவுள்.


இறுதியாக,


அவர் கரமும், நம் கரமும் ஒன்றானால் அங்கே அறிகுறி நடக்கும்.

அச்சமும், ஐயமும் அகன்றால் அவரின் கரம் நம் அருகில் வரும்.

அவரின் கரம் அச்சம், ஐயம் அகற்றும்.

கைதொடும் தூரத்தில் கடவுள்...

கைதொடும் கடவுள்.

 

அஞ்சாதீர்கள், துணிவோடிருங்கள்!

மறையுரை-வழங்குபவர் :
அருள்பணி மரிய அந்தோணிராஜ்-பாளை மறைமாவட்டம்

 

ஒரு நள்ளிரவு!. ஜென் குரு தன் அறையில் அமர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தார். திடீரென அந்த அறைக்கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு திருடன் ஒருவன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் கையில் பளபளக்கும் கத்தி இருந்தது. அவன் அதை நீட்டிக்கொண்டே ஜென் குருவை நெருங்கினான். நிமிர்ந்து அவனை அமைதி தவழப்பார்த்த ஜென் குரு ”உனக்கு என்ன வேண்டும்?, என் உயிரா? அல்லது பணமா?” என்று கேட்டார். அதைக்கேட்ட திருடன் திகைத்தான். அவரை மிரட்டிப் பணம் பறிக்கலாம் என்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லாமல் போய்விட்டதை எண்ணி அவன் சற்று வருந்தினான். ”சரி போகட்டும்! எனக்குப் பணம்தான் வேண்டும்!” என்றான் திருடன்.
ஜென் குரு சிறிதுகூட சஞ்சலப்படாமல் தன்னிடமிருந்த பணத்தை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்துவிட்டுத் தொடர்ந்து எழுதத்தொடங்கினார். அமைதியான அவரது செயல் திருடனின் மனதை என்னவோ செய்தது. ஆனாலும் அவன் பணத்துடன் வெளியே போவதையே விரும்பினான். அவன் அறையின் வாயிலை நோக்கி நடந்தபோது, ”தம்பி! நீ வெளியே போகும்போது அறைக்கதவை சாத்தி விட்டுப் போ!” என்றார் ஜென் குரு. திருடன் ஒரு கணம் நின்று திரும்பி அவரைப் பார்ததான். பிறகு அறைக்கதவைச் சாத்திவிட்டு வெளியேறினான்.
மிக விரைவிவேயே பலநாள் திருடன் ஒருநாள் அகப்படுவான் என்ற முதுமொழிப்படி அவன் காவலர்களிடம் பிடிப்பட்டான். அப்போது அவன் காவல் அதிகாரிகளிடம், நீண்ட நாள் தன் மனதை அரித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்: ”ஐயா.! திருடுவதென் தொழில். கத்தியைப் பார்த்த உடனேயே பலரும் பயத்தால் அலறிப் பார்த்திருக்கிறேன். பலர் மிரட்டலுக்குப் பின்னே பணிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எதற்குமே பயப்படாத ஒரு குருவை என் வாழ்நாளில் ஒரு முறை பார்த்தேன். அந்த பயங்கரமான சூழ்நிலையிலும் அவர் எப்படி அமைதியைக் கடைப்பிடித்தார். எப்படி பயப்படாமல் இருந்தார் என்பதை இப்போதும் ஆச்சரியத்துடன் எண்ணிப் பார்க்கிறேன். “உயிர் வேண்டுமா? பணம் வேண்டுமா?” என்று அவர் அன்று கேட்டது என் இதயத்தையே அறுத்துக் கூறுபோட்டுவிட்டது. நிச்சயம் அவர் ஒரு மகானாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் என் உடலுக்குத்தான் தண்டனை தரமுடியும். ஆனால் அவர் என் உள்ளத்துக்கே தண்டனை கொடுத்துவிட்டார் என்னை மனிதனாக்கி விட்டார், நான் விடுதலை பெற்றதும், அவரிடம்தான் சரணாகதி அடைந்து, வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்குச் வேவை செய்யப் போகிறேன்!” என்றான்.
ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இந்த விஷயத்தை கேள்விப்பட்ட ஜென் குரு மிகவும் மகிந்தார். தன்னிடத்தில் இருந்த யாருக்கும் பயப்படாத குணம் ஒரு திருடனையும் நல்ல மனிதனாக மாற்றிவிட்டதை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டார்.
பொதுக்காலத்தின் பத்தொன்பதாம் ஞாயிற்றுக்கிழமையான இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட வாசகங்கள் தரும் சிந்தனை ‘துணிவோடிருங்கள், அஞ்சாதீர்கள்’ என்பதாகும். எனவே நாம் அதனைக் குறித்து சற்று ஆழமாக சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவு செய்வோம்.
இன்றைக்கு மனிதர்களாகிய நாம் எதற்கெல்லாமோ பயப்படுக்கின்றோம். நோய்நொடி இருள், பேய், தண்ணீர், இயற்கை சீற்றம், மனிதர்கள் என்று பலவற்றைக்கண்டு பயப்படுகின்றோம். இப்படி நாம் பயப்படாத பொருளில்லை என்றுகூடச் சொல்லிவிடலாம். அந்தளவுக்கு நாம் பயத்திலே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். இத்தகைய பின்னணில் நாம் நற்செய்தி வாசகத்திற்கு வருவோம். நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து சீடர்களை தனக்கு முன்பாக படகில் அனுப்பி வைத்துவிட்டு, இரவின் நான்காம் காவல்வேளையில் கடல்மீது நடந்து வருகின்றார். அவரைக் கண்ட சீடர்கள், பேய் என அஞ்சி நடுங்குகிறார்கள். அப்போது இயேசு அவர்களிடம், “துணிவோடிருங்கள், நான்தான் அஞ்சாதீர்கள்” என்கிறார். ஆனால் இயேசுவின் வார்த்தைகளின்மீது நம்பிக்கை கொள்ளாத பேதுரு, “ஆண்டவரே நீர்தாம் என்றால் நானும் கடல்மீது நடந்து உம்ம்மிடம் வர ஆணையிடும்” என்று சொல்கிறார். இயேசு அவரிடம் ‘வா’ என்று சொல்ல, அவர் கடல்மீது நடந்து வருகின்றார். அப்போது பெருங்காற்று காற்று வீச, அதனைக் கண்டு அஞ்சி அவர் கடலில் விழுகின்றார்.
இங்கே சீடர்களின் குறிப்பாக பேதுருவின் அச்சத்திற்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருப்பது அவருடைய நம்பிக்கையற்ற தன்மைதான். அதனால்தான் இயேசு அவரைப் பார்த்து, “நம்பிக்கை குற்றியவனே, ஏன் ஐயம்கொண்டாய்” என்று அவரைக் கடிந்துகொள்கிறாய். நம்முடைய வாழ்க்கையில் பல நேரங்களில் நமக்கு ஏற்படும் அச்ச உணர்வுகளுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருப்பது இறைவனிடமும் நம்மிடமும் அயலாரிடமும் நம்பிக்கையில்லாத தன்மையே என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.
மத்தேயு நற்செய்தியில் மட்டும் ஆண்டவர் இயேசு மூன்று இடங்களில் நம்முடைய நம்பிக்கையற்ற தன்மையைக் கடிந்துகொள்கிறார். முதலாவது பகுதி மத் 6:30 ஆகும். இங்கே இயேசு கிறிஸ்து கடவுளின் பாதுகாப்பும் பராமரிப்பும் உயிரினங்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் எப்படிக் கிடைக்கின்றன என்பது குறித்துப் பேசுவார். அப்படிப் பேசும்போதுதான் “நம்பிக்கை குன்றியவர்களே, இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்கு அடுப்பில் எறியப்படும் காட்டுப்புல்லுக்குக் கடவுள் இவ்வாறு அணி செய்கிறார் என்றால் உங்களுக்கு இன்னும் அதிகமாகச் செய்யமாட்டாரா?, ஆகவே, எதை உண்போம்? எதைக் குடிப்போம்? எதை அணிவோம்? எனக் கவலை கொள்ளாதீர்கள்” என்கிறார்.
கடவுள் இந்த உலகினை அதில் வாழும் உயிரினங்களை எல்லாம் பாதுகாத்துப் பராமரித்து வருகிறார். அப்படி இருக்கும்போது கடவுள் நம்மையும் பராமரிக்காமல் போகமாட்டார் என்பதனால் இறைவன்மீது நம்பிக்கைக் கொள்ளச் சொல்கிறார் இயேசு.
இயேசு சீடர்களது – நமது – நம்பிக்கையின்மையைக் கடிந்துகொள்ளும் இரண்டாவது பகுதி மத் 8:26 ஆகும். இங்கே இயேசுவும் சீடர்களும் கடல்மீது படகில் பயணப்படுகிறார்கள். திடிரென்று கடலில் கொந்தளிப்பும் சீற்றமும் ஏற்படுகின்றது. அப்போது சீடர்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த இயேசுவிடம், ஆண்டவரே, காப்பாற்றும், சாகப்போகிறோம்” என்று கத்துகிறார்கள். உடனே இயேசு அவர்கள நோக்கி, “நம்பிக்கை குற்றியவர்களே, ஏன் அஞ்சுகிறீர்கள்? என்று கேட்டு காற்றையும் கடலையும் கடிந்துகொள்கிறார். இங்கே சீடர்கள் இயேசு தங்களோடு இருக்கிறார் என்பதுகூடத் தெரியாமல், அவர்மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமல், கத்துகிறார்கள். அதனால்தான் இயேசு அவர்களைக் கடிந்துகொள்கிறார்.
பலநேரங்களில் நாமும்கூட கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார் என்ற உண்மையை அறியாமல் அவர்மீது நம்பிக்கையற்றவராய் இருக்கின்றோம். இத்தகைய ஒரு நிலை மாறவேண்டும். 1 குறிப்பேடு புத்தகம் 22:16 ல் வாசிக்கின்றோம், “எழு, செயல்படு, ஆண்டவர் உன்னோடு இருப்பாராக” என்று. ஆகவே, நாம் கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார் என்ற உணர்வோடு வாழ்ந்து, எல்லா அச்ச உணர்வுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவோம்.
இயேசு நமது நம்பிக்கையின்மையைக் கடிந்துகொள்ளும் மூன்றாவது பகுதி மத் 16:8 ஆகும். இப்பகுதியில் இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம் பரிசேயர்கள் மற்றும் சதுசேயர்களைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருங்கள் என்று சொன்னபோது, சீடர்களோ தாங்கள் அப்பம் கொண்டுவராதைக் குறித்துத்தான் இயேசு பேசுகிறார் என்று நினைக்கிறார்கள். அப்போதுதான் அவர், “நம்பிக்கை குன்றியவர்களே, அப்பமில்லை என்று உங்களிடையே ஏன் பேசிக்கொள்கிறீர்கள்?” என்று கடிந்துகொள்கிறார். இங்கே இயேசு எவ்வளவோ அற்புதங்களைச் செய்தும், அவரது வல்லமையில் நம்பிக்கை கொள்ளாது வாழ்ந்த சீடர்களின் அறியாத தன்மையைக் கடிந்துகொள்கிறார்.
நாமும் எத்தனையோ முறை இறைவனின் வல்லமையையும் அரும்அடையாளங்களை உணர்ந்தபோதும் அவரில் நம்பிக்கை வைத்து வாழாமல், சந்தேகத்தோடு வாழ்கிறோம். ஆகவே ஆண்டவர் இயேசு தோமாவுக்குச் சொன்ன அறிவுரையான ‘ஐயம் தவிர்த்தும், நம்பிக்கைகொள்” என்பதற்கு இணங்க வாழ்வோம் (யோவா 21: 27).
நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு அச்சத்திற்குக் காரணமான நம்பிக்கையின்மையை நம்முடைய வாழ்விலிருந்து அகற்றவேண்டும் என்று சொல்லும் அதேவேளையில் நம்மிடம், “துணிவோடிருங்கள்” என்ற அன்புக் கட்டளையும் தருகின்றார். அதாவது நாம் இறைவன் நம் பக்கம் இருக்கிறார், எனவே எதற்கும் அஞ்சிடாது துணிவோடு வாழவேண்டும் என்கிறார். இணைச்சட்ட நூல் 31:23 ல் ஆண்டவர் நூனின் மகனாகிய யோசுவாவைப் பார்த்துக் கூறுவார், “வலிமை பெறு, துணிவு கொள். ஏனெனில் நீ இஸ்ரயேல் மக்களை நான் அவர்களுக்கு ஆணையிட்டுக் கூறிய நாட்டிற்குள் கொண்டு போவாய், நான் உன்னோடு இருப்பேன்” என்று. ஆகவே, யாராரெல்லாம் கடவுள் தங்களோடு இருக்கிறார் என்பதை உணர்கிறார்களோ அவர்கள் துணிவோடு இருப்பார்கள் என்பது உறுதி.
லியோட் ஜான் ஒகில்வி (Llyod John Ogilvie) என்ற பெண் எழுத்தாளர் தான் எழுதிய Silent Strength of My Life என்ற புத்தகத்தில் தனது வாழ்வில் ஏற்பட்ட அனுபவம் ஒன்றைப் பகிர்ந்துகொள்வார்
ஒருமுறை லியோட் வெளிநாடு செல்வதற்காக விமான நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார். அங்கே காவலர்கள் விமானத்தில் பயணம் செய்யும் பயணிகள் கொண்டுவந்த பொருளைகளை எல்லாம் பரிசோதித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். லியோட் கொண்டுவந்த பொருட்களையும் அவர்கள் பரிசோதித்துப் பார்த்துவிட்டு விமானத்திற்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது பத்துவயது சிறுவன் ஒருவன் வேகமாக ஓடி லியோடின் இருக்கைக்கு அருகே அமர்ந்தான். அவர் அவனைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தார். பதிலுக்கு அவனும் புன்முறுவல் பூத்தான். பின்னர் விமானம் தரையிலிருந்து மேலே கிளம்பியபோது எதைக் குறித்தும் பயப்படாமல், தான் கையோடு கொண்டுவந்திருந்த நோட்டில் ஏதோ ஒரு படம் வரையத் தொடங்கினான். லியோட் அவன் செய்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
ஓரிடத்தில் விமானம் மேகமூட்டத்திற்குள் புகுந்து தடுமாறத் தொடங்கியது. அப்போது அங்கிருந்த விமானப் பணிப்பெண் எல்லாரையும் சீட்பெல்ட் போட்டுக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். உடனே எல்லாரும் சீட்பெல்ட் அணிந்துகொண்டார்கள். ஆனால் அந்த சிறுவன் மட்டும் எதைக் குறித்தும் பயப்படாமல், படம் வரைவதிலேயே தீவிரமாக இருந்தான். இதைப் பார்த்த லியோட் அவனிடம், “உனக்கு விமானம் தடுமாறுகிறது என்பதைக் குறித்த பயமில்லையா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன், “நான் ஏன் பயப்படவேண்டும், ஏனென்றால் என்னுடைய தந்தைதான் விமான ஓட்டி” என்றான். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு லியோட் வியந்து நின்றார்.
ஆம் தந்தை தன்னைக் காப்பாற்றுவார் என்று உணர்ந்த அந்தச் சிறுவன் பயமில்லாது, துணிவோடு இருந்தான். அதைப் போன்று நாமும் விண்ணகத் தந்தை நமக்குத் துணையாக இருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்து, அவர்மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைகொண்டு வாழ்ந்து, அதன்வழியாக எல்லா அச்சத்திலிருந்தும் வெளிவருவோம். அதன்வழியாக இறையருள் பெறுவோம்.

 தனது தலையீட்டைத் தேர்ந்தெடுக்கும் இறைவன்

மறையுரை  வழங்குபவர் Fr. Freddy is a Redemptorist
priest belonging to the Province of Bangalore. Currently he is attached to the
Archdiocese of St. Louis, Missouri state, U.S.A.


முன்னுரை:

தனது வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கும் விதமாக பாலைவனத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு அனுபவத்தை  கார்லோ கேரட்டோ என்னும் சகோதரர் தன்னுடைய “Why me, O God?” என்ற நூலில் பகிர்ந்துகொள்ளுகிறார். மலைப்பகுதிகளில் வாழ்கின்ற மக்களுக்கான தனது மறைப்பணியை தொடங்குவதற்கு முன்னதாக தன்னையே தயாரித்துக் கொள்ள விரும்பிய அவர், பாலைவனமே அதற்கு சரியான இடம் என்று நினைத்தார். இதற்காக கலோவா பாலைவெளியில் அறுநூறு கிலோமீட்டர் தொலைவிற்கு நெடுந்தூர நடைபயணம் மேற்கொள்ளவேண்டிய கட்டத்தில், அவருடைய உடல்நலம் நல்ல நிலையில் இல்லாதிருந்தது. இது குறித்து கார்லோவை கவனித்து வந்த அவருடைய நண்பரான செவிலியர் ஒருவர் மிகுந்த கவலை கொண்டார். "உங்கள் உடல்நலத்தை பராமரித்துக் கொள்ளும் வகையில், சில மருந்துகளை ஊசி மூலம் உங்கள் உடலில் செலுத்துகிறேன்" என்று அந்த நண்பர் சொன்னதை சரியென கார்லோ ஏற்றுக்கொண்டார். இத்தகைய நல்ல நோக்கத்தோடு, அந்த செவிலியர் நண்பர் கார்லோவின் தொடையில் ஊசியைப் பதித்து மருந்தை செலுத்தினார். ஆனால், அந்த மருந்து உடலுறுப்புக்களின் செயல்பாடுகளை முடமாக்குகின்ற கொடிய நஞ்சு என்பதை அந்த நண்பர் அறியவில்லை. அடுத்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள்ளாக கார்லோவின் கால்கள் முடமாகிப் போயின. அவருடைய நண்பர் செய்த தவறினால், கார்லோ வாழ்நாள் முழுவதும் ஊனமுற்றவராக இருக்க வேண்டியதாயிற்று. தவறான மருந்தை பயன்படுத்தியது அந்த நண்பர் செய்த முட்டாள்தனமான செயல். இத்தகைய ஒரு கட்டத்தில் தான் கார்லோ கடவுளை நோக்கிக் கேட்டார்: "கடவுளே, எனக்கு ஏன் இந்த நிலை?" (Why me O God?)



வாழ்நாள் முழுவதும் கால்களை பயனற்றவையாக்கிடும் ஒரு அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளுகின்ற நிலையை கடவுள் அவருக்கு கொடுத்தது ஏன்? நண்பருடைய நல்ல நோக்கம் முடிவில் நன்மை பயப்பதாக இல்லை. ஆனால் கார்லோவின் உள்மனதை புதுப்பித்து, துன்பங்களின் ஆழமான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளுகின்ற நேரமாக அந்த சம்பவம் இருந்தது. இயேசுவுடனான ஒரு நெருக்கமான அனுபவமாக அது அமைந்துவிட்டது. இந்த அனுபவத்தின் இறுதியில், "கடவுளே, எனக்கு ஏன்?" என்று கேட்பதை விடுத்து, "கடவுளே, எனக்கு இல்லையா?" என்று கார்லோ கேட்க ஆரம்பித்தார்.



அவருடைய கால்களை குணமாக்கிட கடவுள் தலையிடவே இல்லை. மருந்தினை மாற்றி திருத்தியமைத்திட கடவுள் தலையிடவில்லை. கடவுள் எவ்வாறு தலையிடவேண்டுமென்று தொடக்கத்தில் கார்லோ விரும்பினாரோ அந்த வகையில் கடவுள் செயலாற்றவில்லை. ஆனால் ஒரு ஆழமான உறவுநிலையை உருவாக்கிடும் வகையில் கடவுளின் தலையீடு இருந்தது. கார்லோவுடன் ஒரு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்ற வகையில் கடவுள் தலையிட்டார். கார்லோவின் வாழ்வில் தலையிடவேண்டிய வழிமுறையை கடவுளே தெரிந்துகொண்டார். தனது தலையீட்டு முறைகளை கடவுள் தாமே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுகிறார்.



இறைவார்த்தை:

"மக்களுடைய வாழ்வின் நிகழ்வுகளில் தான் தலையிடவேண்டிய வழிமுறைகளை கடவுளே தேர்ந்தெடுக்கிறார்" என்பதை இன்றைய இறைவார்த்தை வாசகங்கள் நமக்கு காட்டுகின்றன.

1.எலியாவின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில்: தங்கள் தெய்வத்தின் மேன்மையை எண்பிக்கத் தவறிய பாகாலின் பொய்வாக்கினர் 450 பேரை எலியா கொன்று போட்டார். இதற்கு பழிவாங்கும் விதமாக எலியாவைக் கொன்றுவிட இஸ்ரயேலின் அரசியான ஈசபேல் முடிவு செய்தாள். தனது உயிரைக் காத்துக்கொள்ளுமாறு, ஓரேபு மலைக்கு எலியா ஓடிப்போனார். மலையின் மேலே இருந்த எலியா, யாவே கடவுள் தன்னோடு பேசவேண்டுமென்று காத்திருந்தார். முதலில் பெருங்காற்று சுழன்றடித்தது; ஆனால் அந்தக் காற்றில் யாவே இல்லை. அதன் பிறகு, நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. நிலநடுக்கத்திலும் யாவே இருக்கவில்லை. மூன்றாவதாக  பெருந்தீ கிளம்பிற்று. தீயிலும் யாவே கடவுள் இருக்கவில்லை. இறுதியாக, அடக்கமான மெல்லிய ஒலி கேட்டது. அந்த மெல்லிய ஒலியினூடாக கடவுள் பேசினார். மூன்று வெவ்வேறு வழிமுறைகளில் கடவுளின் தலையீட்டை எலியா எதிர்பார்த்தார். "அடக்கமான மெல்லிய ஒலி" என்னும் வழியையே யாவே கடவுள் தேர்ந்தெடுத்தார்.

2.சீடர்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில்: இயேசு தனது சீடர்களை படகேறி கடலின் அக்கரைக்குச் செல்லுமாறு அனுப்பினார். படகு கரையிலிருந்து நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்த நிலையில், பலமாக வீசிய சுழற்காற்றில் சிக்கிய சீடர்களின் படகு அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டது. தான் இருந்த மலைப்பகுதியிலிருந்தே ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லி இயேசு கடலை அமைதிப்படுத்தியிருக்கலாம். தங்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக கடல்நீரின் மேலே நடந்துவந்து இயேசு தலையிடுவார் என்று சீடர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர்களோடு இருப்பதற்காக இயேசு தண்ணீரின் மீது நடந்து வருவதை தேர்ந்தெடுத்தார். சீடர்களை காப்பாற்றுவதற்காக எவ்வாறு தலையிடவேண்டும் என்பதை அவரே தேர்ந்து கொண்டார்.

3. பேதுருவின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில்: இயேசுவை நோக்கிச் செல்லுவதற்கு தண்ணீரின் மேல் நடந்து போக பேதுரு விருப்பம் கொண்டார். ஆனால், அவருடைய அச்சத்தின் விளைவாக தண்ணீரில் மூழ்கினார். அந்நேரத்தில் பேதுரு, "ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்" என்று கத்தினார். அது மீட்பிற்கான கூக்குரல். தண்ணீரில் மூழ்காமல் பேதுருவை எவ்வாறு காப்பாற்றுவது என்பதையும் இயேசு தேர்ந்தெடுத்தார். தனது கையை நீட்டி  பேதுருவை காப்பாற்றிட முடிவுசெய்த இயேசு அந்த வழியைத் தெரிவுசெய்தார்.

யாவே கடவுள் தலையிடவேண்டிய முறையை எலியா தேர்ந்துகொள்ளவில்லை. இயேசு  தலையிடவேண்டிய முறையை சீடர்கள் தேர்ந்துகொள்ளவில்லை. இயேசு தலையிடவேண்டிய முறையை பேதுரு தேர்ந்துகொள்ளவில்லைஆனால், யாவே கடவுள் அடக்கமான மெல்லிய ஒலியில் பேசுவதை தேர்ந்துகொண்டார். சீடர்களோடு இருப்பதற்காக, இயற்கையை மீறி தண்ணீரின் மீது நடந்து வருவதை இயேசு தேர்ந்துகொண்டார். தனது கையை நீட்டி பேதுருவை காப்பாற்றுவதை இயேசு தேர்ந்துகொண்டார். தான் தலையிடவேண்டிய முறையை கடவுளே தேர்ந்தெடுக்கின்றார்.



பயன்பாடு:

வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடிய ஒருபொழுதில், ஒரு மனிதன் தன் வீட்டினுள்ளே சிக்கிக்கொண்டான். தன்னைக் காப்பாற்றிட வேண்டுமென்று கடவுளிடம் அவன் வேண்டினான். கடவுளே நேரில் வந்து தன்னைத் தூக்கிக் காப்பாற்றுவதாக அவன் ஒரு காட்சியைக் கண்டான். அவனுடைய வீட்டினுள் வெள்ளநீரின் மட்டம் உயர்ந்துகொண்டிருந்தது. உடனே வீட்டை விட்டு வெளியேறுமாறு கேட்டுக்கொண்ட அவனது பக்கத்து வீட்டுக்காரர், அவனை பாதுகாப்பான இடத்திற்கு கூட்டிச்செல்ல வாகன வசதியும் தர முன்வந்தார். ஆனால், அந்த மனிதன், "கடவுள் வந்து என்னை காப்பாற்றுவதற்காக நான் காத்திருக்கிறேன்" என்று கத்தினான்.  காத்திருந்த வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு பக்கத்து வீட்டுக்காரரும் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். வெள்ளத்தின் அளவு இன்னும் உயர்ந்தபோது, அவனை காப்பாற்றி அழைத்துச் செல்ல ஒரு படகு அவ்வழியே வந்தது. அந்தப் படகில் ஏறவும் அவன் மறுத்துவிட்டான். அந்த மனிதன் இன்னும் கடவுளை நோக்கி வேண்டிக்   கொண்டிருந்தான். அவனைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு ஹெலிகாப்டர் வீட்டிற்கு மேலே பறந்து வந்தது. அதில் ஏறுவதற்கும் அவன் மறுத்துவிட்டான். இறுதியாக, வீட்டின் கூரைக்கும் மேலாக பாய்ந்த வெள்ளம் அவனை அடித்துச் சென்றது. வெள்ளத்தில் மூழ்கிய அவன் இறந்து போனான். விண்ணகத்திற்கு சென்ற அவன், கடவுளை பார்த்து, "கடவுளே, ஏன் என்னைக் காப்பாற்ற வரவில்லை? உமக்காக நான் காத்திருந்தேனே? என்னை ஏன் நீர் கைவிட்டீர்?" என்று கேட்டான். அப்போது கடவுள், "உன்னைக் காப்பாற்ற ஒரு வாகனத்தையும், ஒரு படகையும், பிறகு ஒரு ஹெலிகாப்டரையும் அனுப்பி வைத்தேன். ஆனால், நீ இவை எல்லாவற்றையும் மறுத்துவிட்டாய். இதைவிட உனக்கு வேறென்ன நான் செய்ய முடியும்?" என்று கேட்டார். கடவுளின் தலையீட்டு வழிமுறைகளைத் தேர்ந்து கொள்ள மறுப்பது அந்த மனிதன் மட்டுமல்ல.



நம்முடைய வாழ்விலும், நம்முடைய நாட்டு நடப்பிலும், கடவுளின் தலையீடு எவ்வாறு இருக்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துவது நமக்கெல்லாம் சகஜமான ஒன்று. ஒரு குறிப்பிட்ட விதமான வேலைவாய்ப்பையே கடவுள் நமக்குத் தரவேண்டும் என்று நாம் எண்ணுகிறோம்; ஆனால் அது நடப்பதில்லை. ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய குறிப்பிட்ட ஜாதி, மதம், மொழியினம் - இவற்றின் அடிப்படையிலேயே அவரவர் திருமணம் நடக்கவேண்டுமென்று நினைக்கிறோம்; அதுவும் நடப்பதில்லை. நிறைவான உடல்நலத்துடன் பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை நம்மையெல்லாம் இறைவன் ஆசீர்வதிக்கவேண்டுமென்று நாம் ஆசிக்கிறோம். ஆனால் அது உண்மைநிலைக்கு அப்பாற்ப்பட்ட ஒன்று. நமது நாட்டில் நிலவுகின்ற நிச்சயமற்றதன்மைகள் எல்லாம் மறைந்திட வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம்; ஆனால், அவையெல்லாம் வளர்ந்துகொண்டே இருப்பதன்றி குறைவுபடுவதில்லை. மதச் சுதந்திரம் வேண்டுமென்று கடவுளிடம் நாம் பிரார்த்திக்கிறோம்; ஆனால், மதத்தின் பெயரால் நாமே பலரைக் கொலை செய்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்வதில்லை. நீராதாரங்களை எல்லாம் தகர்த்துவிட்டு, மழைக்காகவும், தண்ணீருக்காகவும் கடவுளிடம் வேண்டுகிறோம்; ஆனால், தண்ணீர் என்பது ஒரு போர்க்காலப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது. இத்தனை குழப்பங்களை நம் வாழ்விலும், நாட்டிலும் வைத்துக்கொண்டு, இவற்றிலெல்லாம் கடவுளின் தலையீடு எவ்வாறு இருக்கவேண்டும் என்று நாம் கடவுளிடம் சொல்லுகிறோம்



கடவுளின் தலையீடு குறித்து நமக்கு இத்தனை எதிர்பார்ப்புகள் இருந்தாலும், அதனை நாம் தேர்ந்தெடுக்க இயலாது என்பதை நாம் உணர்வதே இல்லை. கடவுளின் தலையீடு என்பது, அவருடைய நேரத்தில், அவருடைய பாணியில், அவருடைய முடிவற்ற ஞானத்தின் வழிமுறையில் அவராலே தேர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றது.



முடிவுரை:

நமது வாழ்விலும், நமது நாட்டிலும் கடவுளின் தலையீடு நிகழவேண்டுமென்று நாம் ஜெபிப்போம். கடவுளுடைய தலையீட்டுக்கான நிபந்தனைகளை நாம் அவருக்குச் சொல்லித்தர முற்படக்கூடாதென நாம் மன்றாடுவோம். எவ்வாறு, எப்போது, எங்கே தன் தலையீடு இருக்கவேண்டும் என்பதை அவரே தேர்ந்து கொள்ளுகிறார்.



When you are one with Jesus, you do what he does!

 

Fr.Sahaya G. Selvam, sdb-Nairobi

The gospel narrative of the 18th Sunday in Cycle A is about feeding the five thousand with five loaves and two fish.  (This year since the Feast of Transfiguration felt last Sunday, we did not listen to that episode.) The story in the gospel reading of today is what follows immediately after that feeding.  To understand the meaning of the reading of today, we need to ask an intriguing question: in whose hands did the miracle of the loaves really take place?  What do I mean?  Did Jesus take the loaves and the fish, put a veil around them, and say the magic words, ‘Abracadabra’ (by the way, this is Aramaic - the mother-tongue of Jesus, the equivalent of the Indian version, ‘zee-boom-bah’), pull away the veil, and behold, an abundance of bread and fish! 



No! That would be magic.  And Jesus is not a magician – though some people expect Jesus to be one, even today. On the other hand, what actually happened was, “taking the five loaves and the two fish he looked up to heaven, and blessed, and broke and gave the loaves to the disciples, and the disciples gave them to the crowds” (Mt 14:19). Yes, the disciples gave them to the crowds, and the miracle happened even as they gave out the loaves.  The miracle happened in the hands of the disciples. 



Were not the disciples able to calm the sea? After the miracle of loaves, Jesus “made the disciples get into the boat and go before him to the other side” (Mt 14:22). What is Jesus up to – isolating himself from the community of disciples? Sure enough, the boat struggles “beaten by the waves; for the wind was against them” (Mt 14:24).  But there was no need for the disciples to panic.  The miracle of loaves had taken place in their hands, they had received the bread – blessed and broken – and Jesus was with them.  They just had to believe.  As if this was not sufficient, Jesus would walk on the water to show that he is still in control.  But they panic. “They were terrified, saying, "It is a ghost!" And they cried out for fear” (Mt 14:26).



The Jews were basically nomadic pastoralists.  They were not sea-farers.  The inhabitants around Galilee had, in time, ventured into this lake – to the ridicule of the Jews of Judea – and yet their relationship with the ‘waters of the sea’ still remained mystery-laden.  They believed that the restless ‘waters’ of the sea was the home to monsters and ghosts.  Hence, it was also a symbol of evil. Jesus walking on the water was a didactic-action; he was teaching them by his action that he was in control of evil that threatens them.



You too can conquer evil! Peter conditionally recognises this.  Only conditionally: "Lord, if it is you, bid me come to you on the water" (Mt 14:28). As if to ask, if you are truly with me, is it also possible for me to conquer evil?  And Jesus said, “Come!” (Mt 14:29).  What follows is a drama of the test of the faith of Peter.  When Peter is overcome with the fear of the wind, he sinks.  He had not understood the miracle of the loaves, as the Gospel of Mark would have it (Mk 6:52).  Interestingly, even in that sinking Peter has a grain of faith: Lord, save me, he cries out. Then there is a happy conclusion: “And those in the boat worshiped him, saying, "Truly you are the Son of God" (Mt 14:33).



Today, Jesus invites me to come out of the security of my boat, to move towards him in faith, with a willingness to overcome evil that is within me and all about me.  I am not alone.  He is with me.  With him near me, there is multiplication of the loaves and there is calming of the sea.

Sahaya G. Selvam

Friday, 4 August 2017

ஆண்டவரின் தோற்றமாற்றம் பெருவிழா 6-08-2017

பொதுக்காலம் ஆண்டின் 18ஆம் ஞாயிறு 06.08.2017

*இன்றைய நற்செய்தி வாசகங்கள்*


தானியேல் 79-10,13-14
2 பேதுரு 1:16-19
மத்தேயு 17: 1-9

மறையுரை-வழங்குபவர் :
அருள்பணி ஏசு கருணாநிதி-மதுரை மறைமாவட்டம்

இறை நல்லது!


'கறை நல்லது' - இதுதான் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வெளிவந்த சலவைத்தூள் விளம்பரம் சர்ஃப் எக்ஸலுக்கு பயன்படுத்தப்பட்ட கவர்ந்திழுப்புச் சொல்லாடல். விளையாட்டுத்திடல், வகுப்பறை, இல்லம், தோட்டம் என குழந்தைகள் விளையாடி அழுக்காக்கியதைக் காட்டிவிட்டு, 'கறை நல்லது' என நட்பையும் தங்கள் தயாரிப்பையும் ஒருசேர விளம்பரப்படுத்தியது இந்த நிறுவனம். என்னதான் விளம்பர அல்லது வியாபார உத்தி இருந்தாலும், 'கறை நல்லது' என்ற சொல்லாடல் நம் புரிதலிலும் ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இவ்வளவு காலமாக நாம் கறையைக் கெட்டது என்றும், கறை தேவையற்றது எனவும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த எண்ணத்தைச் சற்றே மாற்றியிருக்கிறது இந்த விளம்பரம்.


'இறை நல்லது' - இப்படி நாம் தலைப்பிட்டுக்கொள்வோம் இந்த வார மறையுரையை.


'கறை நல்லது' என்பதும், 'இறை நல்லது' என்பதும் வெறும் ரைமிங்கான பொருத்தம் அல்ல. மாறாக, தாபோர் மலையில் தோற்றம் மாறும் இயேசு தன் சீடர்களுக்கு, 'இறை நல்லது' என விளம்பரம் செய்கின்றார். இந்த விளம்பரம் மற்ற விளம்பரங்களைப் போன்ற பொய்கள் அல்ல. மாறாக, உண்மையாக அனுபவித்து உணரக்கூடிய ஓர் அனுபவம்.


இன்று நம் ஆண்டவரின் உருமாற்ற விழாவைக் கொண்டாடுகிறோம்.


உருமாற்ற நிகழ்வை மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா என்ற ஒத்தமைவு நற்செய்திகள் பதிவு செய்தாலும், அவைகளுக்கிடையே நிறைய வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. இந்த உருமாற்ற நிகழ்வை நேரில் கண்ட யோவான் அமைதியாயிருக்க, பேதுரு மட்டும் அதை தன் திருமடலில் பதிவு செய்கின்றார்.


பேதுருவின் உருமாற்றப் பதிவை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (2 பேதுரு 1:16-19) வாசிக்கின்றோம். தன் இறையனுபவம் தன் கனவில் நடந்த ஒரு நிகழ்வோ, அல்லது ஒரு புனைகதையோ இல்லை எனச் சொல்லும் பேதுரு, தன் இறையனுபவத்திற்குச் சான்றாக தான் தாபோர் அனுபவத்தைப் பதிவு செய்கின்றார்: 'நாங்கள் அவரது மாண்பை நேரில் கண்டவர்கள் ... தூய மலையில் அவரோடு இருந்தபோது விண்ணிலிருந்து வந்த இந்தக் குரலொலியை நாங்களே கேட்டோம்.' ஆக, பேதுருவின் இறையனுபவம் ஒரு காணல் அனுபவமாகவும், கேட்டல் அனுபவமாகவும் இருக்கிறது. இந்த அனுபவத்தைத் தன் திருச்சபையோடு பகிர்ந்துகொள்கின்ற பேதுரு, 'இருள்-ஒளி' என்ற உருவகத்தைக் கையாளுகின்றார். இருண்ட ஓர் இடத்தில் காணப்படும் ஒளி மிகவும் ஒளிமிகுந்ததாக இருக்கிறது. ஆக, இருள் ஒளியின் தன்மையைக் கூட்டிக் காட்டுகிறது. விடிவெள்ளி உதிக்கும்போது நாம் விடிந்துவிட்டது என்கிறோம். அப்படியே ஏதோ ஓரிடத்தில் இருளில் ஒளிந்துகொண்டிருக்கும் இறையனுபவம் என்ற ஒளி ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் உதிக்கத் தொடங்கும்போது ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் விடிவெள்ளி ஒளிர்கின்றது.


இந்த ஒளி உருவகத்தை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். தானியேல் 7:9-10, 13-14) நெருப்பு, தீக்கொழுந்து, இரவு, மேகம் என்ற உருவகங்களால் பதிவு செய்கின்றார் இறைவாக்கினர் தானியேல்.


இவ்வாறாக, இரண்டாம் மற்றும் முதல் வாசகங்களில் இறை அனுபவம் அல்லது இறை பிரசன்னம் என்பது இருளில் ஒளிரும் ஒளிக்கும், இருளகற்றும் ஒளிக்கும், அளவிடமுடியாது மாட்சி என்னும் ஒளிக்கும் ஒப்பிடப்படுகிறது.


இயேசுவில் இந்த ஒளி வெறும் உருவகமாக இல்லாமல் அது உண்மையாகவே மாறுகிறது.


இயேசுவின் உருமாற்றத்தை 'மெட்டாமார்ஃபாசிஸ்' என்ற கிரேக்க வார்த்தையை செயப்பாட்டு வினைச்சொல்லாகப் பயன்படுத்திப் பதிவு செய்கின்றார். கூட்டுப்புழு பட்டுப்பூச்சியாக அல்லது வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாற்றம் பெறுவதை நாம் 'மெட்டாமார்ஃபாசிஸ்' என அழைக்கின்றோம். இதன் தமிழ்பதம் 'தோற்ற மாற்றம்'. கூட்டுப்புழு வண்ணத்துப் பூச்சியாக தோற்றம் மாறுகிறது. ஆனால், தோற்றம் மாறினாலும் மாற்றம் பெற்ற உயிரினம் தன் முந்தைய உயிரினத்தில் இல்லாத சில குணங்களையும் பெறுகிறது. உதாரணத்திற்கு, கூட்டுப்புழுவால் பறக்க முடியாது. ஆனால் வண்ணத்துப் பூச்சியால் பறக்க முடியும். ஆக, தோற்றம் மற்றும் மாறவில்லை. குணத்திலும் மாற்றம் இருக்கிறது.


தான் மனித உருவில் தன் சீடர்கள் நடுவில் நடந்த இயேசு, தனக்கு நெருக்கமான வட்டத்தில் இருந்த மூன்று சீடர்களை (பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு) மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு சென்று அவர்கள்முன் தோற்றம் மாறுகின்றார். இந்த தோற்ற மாற்றம் சீடர்களுக்கு ஓர் அடித்தள அனுபவமாக இருந்தது. இந்த அடித்தள அனுபவமே இயேசுவைப் பற்றிய அவர்களின் பார்வையை மாற்றுகின்றது.


ஆறு நாள்கள், மலை, எலியா, மோசே, மூன்று பேர், கூடாரங்கள், மேகம் போன்ற சொல்லாடல்கள் முதல் ஏற்பாட்டில் இஸ்ரயேல் மக்கள் கொண்டிருந்த யாவே இறைவனின் சந்திப்புக்கூடார அனுபவத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன. யாவே இறைவனின் இறைமை தங்களோடு உடனிருந்ததை இஸ்ரயேல் மக்கள் உணர்ந்ததுபோல இயேசுவின் சீடர்களும் இந்த அனுபவத்தை அனுபவிக்க அழைக்கப்படுகின்றார்கள்.


உருமாற்ற நிகழ்வுகளில் பரிமாறப்படும் உரையாடல்களோடு நம் வாழ்வை இணைத்துச் சிந்தித்து நம் வாழ்விற்கான பாடங்களை எடுத்துக்கொள்வோம்:


1. 'ஆண்டவரே, நாம் இங்கேயே இருப்பது நல்லது. உமக்கு ஒன்றும் மோசேக்கு ஒன்றும் எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைக்கட்டுமா?' (மத்17:4)
இவ்வார்த்தைகள் பேதுருவின் வார்த்தைகள். இவர் இவற்றை இயேசுவை நோக்கிச் சொல்கின்றார்.
இறைவனின் பிரசன்னம் மட்டுமே தங்களுக்குப் போதுமானது என மனிதர்கள் நினைப்பது இங்கே ஒன்றும் புதிதல்ல. முதல் ஏற்பாட்டில் இதே எண்ணம் கொண்டிருந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
அ. மோசே. சீனாய் மலையில் ஆண்டவருக்கும் மோசேக்குமான உரையாடல் இப்படி நடக்கிறது: 'அதற்கு ஆண்டவர், 'எனது பிரசன்னம் உன்னோடு செல்லும். நான் உனக்கு இளைப்பாறுதல் அளிப்பேன்' என்று கூற, மோசே அவரிடம், 'உமது பிரசன்னம் கூட வரவில்லையெனில் எங்களை இங்கிருந்து போகச் செய்யாதீர். நானும் உம் மக்களும் உம் பார்வையில் தயை பெற்றுள்ளோம் என்பதை எப்படி அறிவோம்? நீர் எங்களோடு வருவதாலும் நானும் உம் மக்களும் மண்ணுலகில் உள்ள அனைத்து மக்களினங்களினின்றும் வேறுபட்டு நிற்பதாலும் அன்றோ?' என்றார்' (காண். விப 33:14-16). மோசே இறைவனின் பிரசன்னம் தனக்கு அவசியம் என்றும், அதுவே தன் மக்களுக்கு அடையாளம் தருகின்றது என்றும் கூறுகின்றார்.


ஆ. தாவீது அல்லது சாலமோன். திபா 84ன் ஆசிரியர் தாவீதா அல்லது சாலமோனா? என்ற கேள்வி இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கிறது. ஆனால் இத்திருப்பாடலின் தலைப்பில் பாடகர் தலைவர்க்கு என்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களில் ஒருவர்தான் இந்தப் பாடகர் தலைவர். இந்தப் பாடகர் தலைவர் இஸ்ரயேலின் அரசர். இஸ்ரயேலின் அரசருக்கு ஆசை எப்படி இருக்கிறது? 'வேற்றிடங்களில் வாழும் ஆயிரம் நாள்களிலும் உம் கோவில் முற்றங்களில் தங்கும் ஒருநாளே மேலானது. பொல்லாரின் கூடாரங்களில் குடியிருப்பதினும், என் கடவுளது இல்லத்தின் வாயிற்காவலனாய் இருப்பதே இனிமையானது' (திபா 84:10). நாட்டை ஆளும் அரசன் தான் கடவுளது இல்லத்தின் வாட்ச்மேனாக இருப்பதே இனிமையானது எனப் பாடுகின்றார். ஆக, தன் அரண்மனை தராத ஓர் அனுபவத்தை இறைவனின் பிரசன்னம் அவருக்குத் தருகின்றது.


இ. பேதுரு. பேதுருவை பல இடங்களில் இருப்பதாக நாம் பார்க்கிறோம். கடற்கரையில் மீன்பிடிக்கிறார். மாமியாரின் வீட்டில் இருக்கிறார். இயேசுவோடு யாயிரின் வீட்டில் இருக்கின்றார். செசரியா பிலிப்பி பகுதியில் இயேசுவைப் பற்றிய அறிக்கை செய்கின்றார். இறுதி இராவுணவில் இருக்கின்றார். கெத்சமேனித் தோட்டத்தில் தூங்குகின்றார். ஆளுநரின் மாளிகையில் மறுதலிக்கின்றார். சேவல் கூவக் கேட்டு கண்ணீர் விடுகின்றார். இயேசுவால் பாராட்டப்படுகின்றார். 'சாத்தானே' என கடிந்துகொள்ளப்படுகின்றார். 'அவர்தான் இயேசு' என்றவுடன் அப்படியே கடலுக்குள் குதிக்கின்றார். 'எனக்கு உன்மீது அன்பு உண்டு என்பது நீ அறியாத ஒன்றா!' என இயேசுவிடம் சரணாகதி அடைகின்றார். இப்படி பல இடங்களில் பல நிலைகளில் இருந்தாலும், அவர் விரும்பக்கூடிய அல்லது அவர் தங்கக்கூடியதாக நினைக்கும் இடமும், நிகழ்வும் இயேசுவின் உருமாற்றமே. 


மனிதமும், மனிதம் சார்ந்தவையும் தராத ஏதோ ஒன்றை இறைமை தருகின்றது. ஆகையால்தான் இறைமை நிறைந்திருக்கும் இடம் நமக்குப் பிடிக்கிறது. அல்லது இன்னும் அதிகமாக அது நம்மைப் பிடித்துக்கொள்கிறது. இன்று என்னை இறைமை பற்றிக்கொள்கிறதா? நான் இறைமையைப் பற்றிக்கொள்கிறேனா?


2. 'என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன். இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்' (மத் 17:5)


இவ்வார்த்தைகள் வானகத் தந்தையின் வார்த்தைகள். இவர் இவற்றை சீடர்களை நோக்கிச் சொல்கின்றார்.


மேகம் நிழலிடும்போதெல்லாம் இறைவனின் பிரசன்னம் நிரம்புகிறது என்பது இஸ்ரயேல் மக்களின் வாழ்க்கை அனுபவம் (காண். விப 40:16-21, 34-38). ஆகையால்தான் மேகம் நிழலிட்டபோது எழுகின்ற குரலை கடவுளின் குரல் எனக் கண்டுகொள்கின்றனர் சீடர்கள். கடவுளின் குரல் மூன்று நிலைகளில் உள்ளது: (அ) இயேசுவுக்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள உறவு பற்றிய அறிமுகம், (ஆ) இயேசுவின் பண்பு, (இ) சீடர்களுக்கான அழைப்பு. இயேசுவை தன் மகன் என அறிக்கையிடம் வானகத் தந்தை அவரில் தான் மகிழ்வதாக முன்மொழிகின்றார்.


எந்த மகன் தன் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறாரோ அந்த மகனே சிறந்தவர் என்கின்றன ஞானநூல்கள்: 'ஞானமுள்ள பிள்ளைகள் தம் தந்தையை மகிழ்விக்கின்றனர். அறிவற்ற மக்களோ தம் தாய்க்குத் துயரமளிப்பர்' (நீமொ 10:1). 'குழந்தாய், உன் தந்தையின் முதுமையில் அவருக்கு உதவு. அவரது வாழ்நாளெல்லாம் அவர் உள்ளத்திற்குத் துயரம் தராதே' (சீஞா 3:12). இயேசுவின் மனுவுருவேற்றல் தந்தையின் பூரிப்புக்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.
சீடர்களுக்கு இங்கே ஒரு கட்டளையும் தரப்படுகிறது: 'செவி கொடுங்கள்' என்ற கட்டளை இஸ்ரயேலின் காதுகளுக்கு, 'ஷெமா இஸ்ரயேல்' என்ற தங்களின் மேன்மையான கட்டளையை (காண். இச 6:4) நினைவுபடுத்தும். 'கேள்' அல்லது 'செவி கொடு' என்ற எபிரேய வினைச்சொல்லுக்கு, 'கீழ்ப்படி' என்ற பொருளும் உண்டு. தமிழ்மொழியிலும் இந்த நிலை உண்டு. 'அவன் என் பேச்சைக் கேட்கவில்லை' என்ற வாக்கியத்தை, 'நான் பேசியது அவன் காதுகளில் விழவில்லை' என்றும், 'அவன் என் பேச்சிற்குக் கீழ்ப்படியவில்லை' என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.


இயேசு கடவுளின் மகன் என்றால், அவர் நம் சகோதரர் என்றால், நாமும் கடவுளின் பிள்ளைகளே. நம்மைக் குறித்தும் கடவுள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றார். இந்த மகிழ்வில் நாம் நம் மூத்த சகோதரர் இயேசுவுக்குச் செவிமடுத்தல் அவசியம்.


3. 'எழுந்திருங்கள். அஞ்சாதீர்கள்'


இவ்வார்த்தைகள் இயேசுவின் வார்த்தைகள். இவர் இவற்றைத் தம் சீடர்களிடம் கூறுகின்றார்.


மேகத்தைப் பார்த்தவுடன், குரலைக் கேட்டவுடன் சீடர்கள் முகங்குப்புற விழுகின்றனர். விவிலியத்தில் முகங்குப்புற விழுதல் என்பது கடவுளின் பிரசன்னத்தை உணர்ந்து கொள்ளுதல் அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்று பொருள்படும். கடலின்மேல் நடந்து வந்த இயேசு படகில் ஏறியவுடன் சீடர்கள் முகங்குப்புற விழுகின்றனர் (காண். மத் 14:22-33). இயேசு விண்ணேற்றமடையுமுன் சீடர்கள் முகங்குப்புற விழுகின்றனர் (காண். மத் 28:17). இங்கே உருமாற்ற நிகழ்விலும் சீடர்கள் முகங்குப்புற விழுகின்றனர். அவர்களை ஒருவகையான அச்சம் ஆள்கொள்கிறது.


கடவுளின் அனுபவத்தை வரையறுக்கின்ற ருடால்ஃப் ஓட்டோ என்ற மெய்யியலாளர், 'மிஸ்தேரியும் திரமெந்தும் எத் ஃபாசினான்ஸ்' எனக் குறிப்பிடுகின்றார். அதாவது இறை என்னும் மறைபொருள் அச்சத்திற்குரியதாகவும், ஆச்சர்யத்திற்குரியதாகவும் இருக்கிறது. 


அச்சப்பட்டு முகங்குப்புற விழுந்தவர்களைத் தூக்கிவிடுகின்ற இயேசு, 'எழுந்திருங்கள். அஞ்சாதீர்கள்' என்கிறார். மிகுதியான மீன்பாட்டைக் கண்ட சீமோன் பேதுரு, 'ஆண்டவரே என்னைவிட்டு அகலும்' எனச் சொல்லி இயேசுவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொள்கின்றார் (காண். லூக் 5:8).


இயேசுவின் இந்த எழுப்புதல், 'போதும். வாங்க போவோம்' என சீடர்களை அழைப்பது போலவும் இருக்கிறது. ஆக, மலையனுபவம் என்பது நம்மை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் அனுபவமாக இருக்க வேண்டுமே அன்றி, அங்கேயே நம்மைத் தேக்கிவிடக்கூடாது என்பதே பாடம்.


இறுதியாக,


'அவர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது இயேசு ஒருவரைத் தவிர வேறு யாரையும் காணவில்லை' (மத் 17:8) என நிகழ்விற்குத் திரையிடுகிறார் மத்தேயு.


இதுதான் மிக முக்கியமான நிகழ்வு.


இனி இவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிவதெல்லாம் இயேசு மட்டும்தான். 


வில்வித்தை கற்கின்ற அர்ச்சுனக்கு பறவையின் கண் மட்டுமே தெரிந்தது. பறவையின் உடலோ, இலைகளோ, கிளைகளோ, மரமோ தெரியவில்லை. இயேசுவின் மேல் மட்டுமே கண்களைப் பதிய வைக்கும்போது நம் வாழ்வின் இலக்கும், பயணமும் தெளிவாகிறது.


ஆக, இன்று நாம் கொண்டாடும் இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழா நம்மில் குடிகொண்டிருக்கும் இறையையும், நம் அடுத்தவரின் மேல் கொண்டிருக்கும் இறையையும் நமக்கு நினைவூட்டுவதாக. நான் எனக்கு அடுத்திருப்பவரில் இறையைக் கண்டேன் என்றால் அங்கே எதிர்மறை உணர்வுகளுக்கு இடமில்லாமல்போய்விடும். அங்தே இறைமை-மனிதம் சங்கமம் அறியப்பட்டால் மனித மாண்பு காக்கப்படும்.


நமக்கு இறைவனை அடையாளம் காட்டும் தாபோர் எது? அந்த மலையில் ஏறிச்செல்லும் நாம் அங்கே அவரைக் கண்டு மீண்டும் நம் வாழ்விற்கு இறங்கி வருவோம். அவரின் மேல் நம் கண்களைப் பதிய வைப்போம். அவரின் ஒளியில் நாம் ஒளி பெறுவோம்.


இறை நல்லது! இன்றும். என்றும்.



இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழா

மறையுரை-வழங்குபவர் :
அருள்பணி மரிய அந்தோணிராஜ்-பாளை மறைமாவட்டம்



இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழா
இன்று திருச்சபையானது ஆண்டவர் இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடி மகிழ்கின்றது. இவ்விழா கி.பி.நான்காம் நூற்றாண்டு முதல் ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலக் கட்டத்திலிருந்து கொண்டாடப் பட்டு வருகிறது. ஆனால் 1456 ஆம் ஆண்டு கிறித்தவர்கள் துருக்கியவர்களை வெற்றிகொண்டதன் பேரில் அப்போது திருத்தந்தையாக இருந்த முதலாம் கலிஸ்டஸ் என்பவர்தான் இதனை உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப் பணித்தார். அன்றிலிருந்துதான் இவ்விழா உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டு வருவதாக வரலாறு சொல்கிறது.
இப்போது ஆண்டவர் இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழா நமக்கு என்ன செய்தியைத் தருகிறது என்று சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவு செய்வோம்.
முதலாவதாக இவ்விழா ஆண்டவர் இயேசுவின் விண்ணக மகிமையை அவருடைய சீடர்களும், அவருடைய மக்களாகிய நமக்கும் எடுத்துரைப்பதாக இருக்கின்றது. நற்செய்தியின் இந்த பகுதிக்கு முன்பாக இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம் தான் அடைய இருக்கும் சிலுவைச் சாவு, மரணம் ஆகியவற்றைப் பற்றி பேசுகிறார். இதனால் குழம்பிபோன இயேசுவின் சீடர்கள் ‘இயேசு உண்மையிலே மெசியாதானா ? என்ற குழப்பத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய குழப்பத்தைப் போக்கவே இயேசுவின் இந்த உருமாற்ற நிகழ்வு ஏற்படுகின்றது.
தூய பேதுரு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் அவர் கூறுவார், “நாங்கள் இயேசுவின் மாண்பை நேரில் கண்டவர்கள். ‘என் அன்பார்ந்த மகன் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைக்கிறேன்’ என்று மாட்சிமிகு விண்ணகத்திலிருந்து அவரைப் பற்றிய குரல் ஒலித்தபோது தந்தையாகிய கடவுளிடமிருந்து மதிப்பும், மாட்சியும் பெற்றார். தூய மலையில் அவரோடு இருந்தபோது விண்ணகத்திலிருந்து வந்த இக்குரலொலியை நாங்களே கேட்டோம்” என்று. ஆக, இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வு, இயேசுவின் சீடர்கள் அவரை இறைமகன், மெசியா என ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக நிகழ்ந்தது என்று கூடச் சொல்லலாம்.
அடுத்ததாக இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வு, எருசலேமில் அவர் (இயேசு) அடைய இருக்கும் துன்பம், சிலுவைச் சாவு போன்றவற்றின் முன் அடையாளமாக இருக்கின்றது. அதைக் குறித்துப் பேசத்தான் மோசேயும், எலியாவும் அங்கு வந்தார்கள் என்று விவிலிய அறிஞர்கள் சொல்வார்கள். இயேசு தான் அனுபவிக்கப் போகும் பாடுகள், சிலுவைச் சாவு போன்றவற்றைக் கண்டு பயப்படவில்லை. மாறாக அதனைத் துணிவுடன் ஏற்றார். அதன்வழியாக நமக்கு மீட்பினைப் பெற்றுத் தந்தார். ஆகவே இயேசுவின் சீடர்களாக இருக்கும் நாமும் நமது வாழ்வில் வரும் துன்பங்களைத் துணிவுடன் தாங்கிக்கொண்டு தொடர்ந்து நடப்போம். இந்த மண்ணுலகிற்கு உப்பாக, ஒளியாக மாறுவோம்.
அகில உலகத் திருச்சபையின் தலைவராக, பாப்பரசராக இருபத்து ஏழு ஆண்டுகள் இருந்தவர் முன்னாள் திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்கள். 2005 ஆண்டு ஏப்ரல் 2 ஆம் தேதி இந்த மண்ணுலகை விட்டுச் சென்றவர். அவருக்கு புற்று நோய், இடுப்பு வலி, முதுகு வலி, உடல் நடுக்கம் போன்ற பல்வேறு வியாதிகள் இருந்தன. அப்படியிருந்தும் அவர் திருச்சபையை சிறப்பாக வழிநடத்தி வந்தார்.’
ஒருமுறை நடந்த ஒரு செய்தியாளர் கூட்டத்தில் ஒரு இளம் பத்திரிக்கையாளர் அவரிடம், “திருத்தந்தை அவர்களே, உங்களுக்கு ஏராளமான நோய்கள் இருக்கின்றன. உடலில் அடிக்கடி நடுக்கம் ஏற்படுகிறது. வயது வேறு ஆகிக்கொண்டிருக்கிறது. அதனால் நீங்கள் திருத்தந்தை பொறுப்பை விட்டு விலகி, அதனை வேறொருவருக்குக் கொடுக்கலாமே?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு திருத்தந்தை அவர்கள், “இயேசு சிலுவையில் வேதனையை அனுபவித்தபோது உங்களால் அவரை இறக்கிவிட முடிந்ததா? இல்லை அவர்தான் சிலுவையே வேண்டாம் என்று இறங்கி வந்தாரா?. அவர் சிலுவைச் சாவை துணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். அதுபோன்றுதான் நானும் எனக்கு வந்த நோய் என்னும் துன்பத்தை துணிவோடு ஏற்றுக்கொண்டு இயேசுவுக்காக சான்று பகர்வேன்” என்றார்.
இதைக் கேட்டு கேள்வி கேட்டவர் அமைதியானார். ஆம், திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்கள் தனக்கு வந்த துன்பத்தை துணிவோடு ஏற்றுக்கொண்டார். அதனால்தான் கடவுளால் அவர் புனிதர் நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டார். நாமும் வாழ்வில் நமக்கு வரும் துன்பங்களைத் துணிவோடு தாங்கிக்கொள்வோம். இயேசு விட்டுச் சென்ற பணியை தொடர்ந்து செய்வோம்.
நிறைவாக இன்றைய நற்செய்தியில் ஆண்டவர் இயேசுவைப் பார்த்து, “இவரே என்னுடைய அன்பார்ந்த மைந்தன். இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்” என்று வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் ஒலிக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்து எப்போதும் தந்தையின் திருவுளம் என்ன? அவருடைய மீட்புத் திட்டம் என்ன? என எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து, அதன்படி தன்னுடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டு, கடவுளுக்கு உகந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். அதனால்தான் கடவுளிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட ஒரு பாராட்டைப் பெறுகிறார். நாமும் இறைவனின் திருவுளம் என்ன என்பதை அறிந்து, அதன்படி நம்முடைய வாழ்வை அமைத்துகொள்ளும்போது, நாமும் கடவுளுக்கு உகந்த அன்பார்ந்த மக்களாகின்றோம்
ஆகவே, இயேசுவின் உருமாற்றப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடும் இந்த நல்லநாளில் இயேசுவே இறைமகன் என நாம் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வோம். அவரைப் போன்று துன்பங்களை துணிவுடன் ஏற்கத் துணிவோம். அதன்வழியாக கடவுளின் அன்பார்ந்த மக்களாவோம், இறையருள் நிறைவாய் பெறுவோம். 

வாழ்க்கையை விடவும் மேலானதொரு விழிப்புணர்வை அவர்களுக்குத் தந்தார்

மறையுரை  வழங்குபவர் Fr. Freddy is a Redemptorist
priest belonging to the Province of Bangalore. Currently he is attached to the
Archdiocese of St. Louis, Missouri state, U.S.A.
முன்னுரை:

1978 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16 ஆம் நாளன்று தனது மறையுரையில் பேராயர் ரொமெரோ, "நெருக்கடிகளைத் தூண்டாதத் திருச்சபை உண்டா? நிலைகுலையச் செய்யாத நற்செய்தியால்மனிதனின் உடலை ஊடுருவிச் செல்லாத இறைவார்த்தையால் அல்லது அறிவிக்கப்படுகின்ற சமூகத்தின் பாவக்கறைகளை தொட்டுணர்த்தாத இறைவார்த்தையால் பயன் என்ன?" என்ற கேள்விகளை எழுப்பினார்.



இந்த பேராயர் தனது வாழ்நாளின் இறுதிநாள்களில் ஒரு மறையுரையின்போது, "சிலுவையில் அறையப்பட தன்னையே கையளித்த இயேசு கிறிஸ்துவின் அன்பின் வலிமை என்னும் வன்முறை மற்றும் நமது சுயநலத்தையும், நம்மிடையே நிலவுகின்ற குரூரமான ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் வென்றெடுத்திட நாம் கையாளவேண்டிய ஒழுக்க நெறி என்னும் வன்முறை - இவற்றைத் தவிர, வேறுவிதமான வன்முறையை நாம் ஒருபோதும் கற்பித்ததில்லை. நாம் போதிக்கின்ற வன்முறை என்பது வெறுப்பின் அடிப்படையில், வாள்களைக் கொண்டு நடத்தப்படுகின்ற வன்முறையல்ல; மாறாக அன்பையும், சகோதரத்துவத்தையும் தூண்டுகின்ற, போர் ஆயுதங்களை தொழில் கருவிகளாக மாற்றியமைக்கின்ற வன்முறையாகும்" என்று கூறினார்.



தன்னுடைய "எல் சல்வதோர்" நாட்டு மக்களுக்கு தெளிவான சிந்தனையோடு கூடிய விழிப்புணர்வை (Vision) ஊட்டுவதற்காகவே பேராயர் ரொமெரோ மேற்சொன்ன கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொண்டார். நற்செய்திக்காகவும், இயேசுவுக்காகவும், ஏழை-எளிய மக்களுக்காகவும், அவர்களுடைய விடுதலைக்காகவும் வீறுகொண்டு எழுவதற்கான விழிப்புணர்வை பேராயர் ரொமெரோ இதன் வாயிலாக முன்னெடுத்து வைத்தார். இந்த விழிப்புணர்வே, இராணுவ அடக்குமுறையாளர்களிடமிருந்து நாட்டைக் காப்பாற்றிட மக்களை ஒன்றிணைத்து போரிடுவதற்கு தூண்டுகோலாக அமைந்தது.



இறைவார்த்தை:

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில், தன்னைக் குறித்த, இறைத்தந்தையைக் குறித்த, எதிர்காலத்தைக் குறித்த தெளிவான சிந்தனையையும், வாழ்க்கையை விட மேலானதொரு விழிப்புணர்வையும் (Vision) தனது சீடர்களுக்கு இயேசு எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

1. அனைவரையும் மலைஉச்சிக்கு அழைத்துச் செல்லுகின்ற இறைவனைக் குறித்த விழிப்புணர்வு: தனக்கு மிகவும் நெருக்கமான பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகிய மூன்று சீடர்களை இயேசு தன்னோடு மலைஉச்சிக்கு கூட்டிக்கொண்டு செல்லுகிறார். தாங்கள் காணப் போகின்ற காட்சி பற்றிய எதிர்பார்ப்பு எதுவும் பெரிதாக அவர்களிடம் இல்லை. "அங்கே நிகழப்போவது என்ன" என்பதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆயினும், இயேசு மலையின் உச்சிக்கு அவர்களைக் கூட்டிச் சென்றார். தனது மக்களை உயரத்திற்கு கூட்டிச் செல்கின்ற இறைவனின் மேலான நோக்கமே இங்கு வெளிப்படுகிறது.  

2. "வரலாற்றின் நடுநாயகன் இயேசுவே" என்ற விழிப்புணர்வு: மலைஉச்சியில் அவர்கள் இறைவேண்டல் செய்துகொண்டிருந்தபோது, இயேசு தனது தோற்றத்தை மாற்றிக்கொண்டார். "அவரது முகம் ஒளிர்ந்தது" என்று நற்செய்தியாளர் மத்தேயு சிறப்பாக குறிப்பிடுகிறார். இதே போன்று ஒளிமயமான முகத்தோடு காணப்பட்ட மற்றொரு மனிதர், மோசே மட்டுமே (விடுதலைப் பயணம் 34:29-35) இன்றையத் திருக்காட்சியின்போது, ஒளிரும் முகத்தோடு இயேசு தோன்றுகிறார்.

திருச்சட்டங்களைக் குறிப்பவராக மோசேவும், இறைவாக்கினர்களை குறிப்பவராக எலியாவும் இங்கே தோன்றுகிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் இயேசுவோடு உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்குப் பிறகு, நடுநாயகமாக இருக்கப்போவது திருச்சட்டங்களோ, இறைவாக்கினார்களோ அல்ல; மாறாக எல்லாவற்றிற்கும் மையப்பொருளாக இருக்கப்போவது இயேசுவே. திருச்சட்டங்களுக்கும், இறைவாக்கினர்களுக்கும் தொடர்ச்சியாக இயேசு இருக்கிறார். இதற்கு மேல், வரலாற்றின் நடுநாயகமாக இருக்கப்போவது இயேசுவே.



3. இறைத்தந்தையின் அறிக்கையைக் குறித்த விழிப்புணர்வு: பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் மோசேயுடன் மேகத்தினின்று பேசியது போலவே, இப்போதும் மேகத்தினின்று இறைத்தந்தை பேசுகிறார். "என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்" (மத்தேயு 3:17) என்று இயேசுவின் திருமுழுக்கின்போது மொழிந்த அதே வார்த்தைகளையே இப்போதும் இறைத்தந்தை கூறுகிறார். இயேசுவின் அடையாளத்தையும், அவருடையக் குறிக்கோளையும் இதன் வழியாக இறைத்தந்தை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

"இயேசுவுக்கு செவிசாயுங்கள்" என்ற கட்டளையை இறைத்தந்தை சீடர்களுக்கு கொடுக்கிறார். இதுநாள்வரையிலும் அவர்கள் மோசேவுக்கும், இறைவாக்கினர்களுக்கும் செவிசாய்த்து வந்தார்கள். இதன் பிறகு, அவர்கள் செவிசாய்த்துப் பின்பற்ற வேண்டியவர் இறைமகனாகிய இயேசு ஒருவர் மட்டுமே.

4. கடவுளின் உடனிருப்பைக் குறித்த விழிப்புணர்வு: மோசேவும் எலியாவும் இப்போது காணப்படவில்லை. மீட்புத்திட்டத்தின் வரலாற்றில் தங்களுடைய பங்கை அவர்கள் இருவரும் நிறைவேற்றிய பின்னர், இப்போது அவர்கள் ஆற்றவேண்டிய பணி ஏதுமில்லை. திருத்தூதர்களோடு இணைந்து செயலாற்றிட இயேசு ஒருவரே இப்போது இருக்கிறார். ஆகவே தான், இயேசு அவர்களைத் தொட்டு எழுப்பி, "அஞ்சாதீர்கள்" என்று சொல்லுகிறார். மலையிலிருந்து கீழே இறங்கிய பிறகு, அன்றாட அலுவல்களை செய்திட அவர்களுடன் இருக்கப் போகிறவர் இயேசு மட்டுமே. நடுநாயகமாக இருக்கப் போவதும், மீட்புத்திட்டத்தை அதன் இலக்கை நோக்கி நடத்திச் செல்லப் போவதும் இயேசுவே.



வானிலிருந்து வந்த இருவரும் அங்கிருந்து அகன்றுவிட்டனர்; ஆனால், இயேசு மட்டுமே அங்கு தனியாக இருக்கிறார். வானிலிருந்து வந்த துணைவர்கள் உடன் இல்லாமல், விண்ணகத்தின் மகிமையும் இல்லாமல், அவரே திருஉறைவிடமாக, உண்மையான கடவுளின் நிரந்தரமான உடனிருப்பாக நம்மோடு என்றும் இருக்கிறார். "கடவுள் நம்முடன் இருக்கிறார்" என்ற பொருள் தருகின்ற இம்மானுவேல் என்னும் இறைவன் நானே என்பதை சீடர்களுக்கு உணர்த்தும் வகையில், மலையிலிருந்து கீழே இறங்கிவந்து திருத்தூதர்களுடன் ஒன்றாக நடந்து வருகின்றார்.



வாழ்க்கையை விடவும் மேலானதொரு விழிப்புணர்வை, தன்னைக் குறித்த விழிப்புணர்வை இயேசு தன் திருத்தூதர்களுக்கு இன்றைய தினம் தருகின்றார். "வாழ்வின் மையமாக இருப்பவர் இயேசுவே" என்னும் இந்த விழிப்புணர்வு தான் இயேசுவின் இறப்பிற்கும், உயிர்த்தெழுதலுக்கும் பிறகு சீடர்களையும், தொடக்க கால கிறிஸ்தவர்களையும் விசுவாசத்தில் நிலைத்திருக்கச் செய்தது. இந்த விழிப்புணர்வு தான் இவர்கள் இயேசுவுக்காக இரத்தம் சிந்தவும், தங்கள் உயிரை தியாகம் செய்யவும் தூண்டுகோலாக இருந்தது.    



பயன்பாடு:

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் டென்னெஸீ மாநிலத்திலுள்ள மெம்ஃபிஸ் நகரத்தில் "மேசன்" ஆலயத்தில், 1968 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 3 ஆம் நாள் உரையாற்றிய மார்ட்டின் லூதர் கிங் (ஜுனியர்) கீழ்க்கண்டவாறு கூறினார்: "கடினமான சில நாள்கள் நமக்கு முன்பாக இருக்கின்றன. ஆனால், உண்மையில் இதை ஒரு பொருட்டாக நான் கருதவில்லை; ஏனெனில், நான் மலைஉச்சியில் இருக்கிறேன். எனக்கு கவலை இல்லை. எல்லாரையும் போல நானும் நீண்டநாள் வாழ ஆசைப்படுகிறேன். நெடுநாள் வாழ்க்கை என்பது அதன் போக்கிலே நடக்கிறது. அதை குறித்தும் எனக்கு அக்கறை இல்லை. கடவுளின் விருப்பத்தை மட்டுமே நிறைவேற்ற நான் விரும்புகிறேன். அவரே என்னை மலையின் உச்சிக்கு வருவதற்கு அனுமதித்திருக்கிறார். இங்கிருந்து சுற்றிலும் நோக்கினேன். வாக்களிக்கப்பட்ட பூமியைக் கண்டேன். உங்களோடு சேர்ந்து அங்கே நான் வராமல் போகலாம். ஆனால், ஒன்றிணைந்த மக்களாக நாம் அந்த வாக்களிக்கப்பட்ட பூமியை சென்றடைவோம் என்பதை நீங்கள் இன்றிரவு தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென விரும்புகிறேன்! ஆகவே, இன்றைய இரவில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். நான் எதை பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. எந்தவொரு மனிதனைக் கண்டும் நான் அஞ்சவில்லை. ஆண்டவருடைய வருகையின் மகிமையை என் கண்கள் கண்டுகொண்டன!!"



அதுவே எதிர்காலத்தைக் குறித்து கடவுள் அவருக்குக் கொடுத்த விழிப்புணர்வு. கிங் (ஜுனியர்) அவர்களை உன்னதமான இடத்தில் நிலைநிறுத்தி வைத்தது அந்த விழிப்புணர்வு தான். மக்களின் விடுதலைக்கு வித்திட்டதும் அந்த விழிப்புணர்வு தான். இத்தகைய விழிப்புணர்வையே இறைத்தந்தை வழங்குகிறார்.



"எங்கே இறைவெளிப்பாடு இல்லையோ, அங்கே குடிமக்கள் கட்டுங்கடங்காமல் திரிவார்கள்; நீதி போதனையின்படி நடப்பவர் நற்பேறு பெற்று மகிழ்வார்" (நீதிமொழிகள் 29:18). வாழ்க்கையை விடவும் மேலானதொரு விழிப்புணர்வை இன்று கடவுள் நமக்குத் தருகிறார். உலகத்தினுடைய, உலக வரலாற்றினுடைய நடுநாயகமாக இருக்கிறவர் அவரே என்னும் விழிப்புணர்வை அவர் தருகிறார். திருச்சபையிலும், நம் ஒவ்வொருவருடைய அன்றாட வாழ்வின் போராட்டங்களிலும் நடுநாயகமாக இருக்கிறவர் அவரே என்னும் விழிப்புணர்வை அவர் தருகிறார். இறைத்தந்தையைக் காண்பதற்கு நம் ஒவ்வொருவரையும் மேல்நோக்கி அழைத்துச் செல்வது இந்த விழிப்புணர்வே. "கடவுள் நம்முடன் இருக்கிறார்" என்னும் பொருள்படும் இம்மானுவேலாக இயேசுவை ஆக்குவதும் இந்த விழிப்புணர்வு தான்.



இயேசுவே எல்லாவற்றிற்கும் மையமாக இருக்கிறார் என்பதே அந்த விழிப்புணர்வு. இது, மறைவான  பல செயல்திட்டங்களை உள்ளடக்கியுள்ள அரசியல் சித்தாந்தங்களை மையப்பொருளாகக் கொண்டதல்ல. இது, மனித இனத்திற்கும், இந்த பூமியின் இயற்கை வளங்களுக்கும் என்ன நேர்ந்தாலும் கவலைப்படாமல், தங்கள் இலாபத்தை பெருக்குவது ஒன்றையே நோக்கமாகக் கொண்ட பெருவணிக நிறுவனங்களை மையப்பொருளாகக் கொண்டதல்ல. இது, ஊரும் பேரும் தெரியாத ஒரு முதலாளியை இன்னும் பணக்காரனாக்கி, தொழிலாளியை ஏழையாக்குகின்ற செயல்திட்டங்களை மையமாகக் கொண்டதல்ல. நாம் எடுக்கின்ற எல்லா முடிவுகளிலும், நமது குடும்பங்களிலும், நமது குழந்தைகளிலும், நமது சமுதாயத்திலும் இயேசுவே மையப்பொருள் என்ற நிலைப்பாடே இந்த விழிப்புணர்வு.



முடிவுரை:

திருத்தூதர்களுக்கு கடவுள் அளித்த விழிப்புணர்வில் நாமும் பங்கேற்கவும், "இயேசுவே நடுநாயகம்" என்ற விழிப்புணர்வு நம் வாழ்வின் அனுபவமாக அமைந்திடவும் அருள் வேண்டி மன்றாடுவோம்
 

 


Transfiguration: Experience of God in Jesus

Fr.Sahaya G. Selvam, sdb-Nairobi


Mountains are seen as locations of God-experience in many traditional cultures, and in many of the world religions.  It is not by chance then that one of the classical works of St John of the Cross is called, The Ascent of Mount Carmel (1579); and more recently, Thomas Merton entitles his autobiography as, The Seven-Story Mountain (1948).   



 The narration from Matthew describing the transfiguration clearly has three parts:

  1. Going up the mountain
  2. The moment of grace on top of the mountain
  3. Coming down the mountain with the fruits of that experience



Let us reflect on these three aspects of the gospel story and see what they could mean for us today:





1. Going up the mountain: the stage of preparation



What does the gospel text of today tell us about going up the mountain, more precisely, about Christian prayer?  At least three things become clear to me:  Firstly, it is Jesus who “took with him Peter and James and his brother John went up a high mountain where they be alone.”  It is God himself who enables us to pray.  Just as it was God who invited Abram to enter into a covenant with Him, as we heard in the first reading of today (Gen 12:1-4), just like, it was God who invited Moses to the mountain (Ex 24:12-18; 34:2), just as it was God who invited Elijah to the mountain (1Kings 19:11-13), it is God who invites us to enter into a relationship with Him in prayer.  Secondly, in contrast to the Old Testament accounts of the encounter of God with individuals like Abram, Moses and Elijah, in the New Testament, Jesus takes three of his apostles with him. There is a community on top of the mountain.  Even if God invites us personally to encounter him, this is often unfolded in the context of the community.  And thirdly, it is up to us to respond to the invitation of God.  Peter and John and James respond to the invitation of Jesus to go up the mountain.


2. On the mountain-top: an experience of the uniqueness of Jesus



On top of the mountain the three disciples are privileged to witness a theophany despite their own inability to be present to God. Other Gospels tell us, “Peter and his companions were heavy with sleep…” (Lk 9:32). They see Jesus in the company of two great men in the history of Israel: Moses and Elijah.  Moses stands for the Law and Elijah for the Prophets, thus showing that Jesus is the fulfilment of the Old Testament.  Matthew tells us that “they were talking with him” (Mt 17: 3), he says nothing about the subject of their conversation.  Whereas Luke would tell us that  they were discussing “his passing which he was to accomplish in Jerusalem” (Lk 19:31). This ‘passing’, or as in some other translations, the ‘departure’ of Jesus could refer to his being taken up to heaven, because Moses and Elijah were taken up to heaven.  It could also refer to the ‘passover’ - which would be associated with the paschal mystery of the crucifixion and death of Jesus.



Initially Peter is all taken up by the appearance of Jesus as the superstar.  “Lord,” he said, “it is wonderful for us to be here; if you want me to, I will make three shelters here, one for you, one for Moses and one for Elijah” (Mt 17:4).  He equates Jesus to Moses and Elijah. What follows then is a clearer demonstration of who Jesus really is:  “a bright cloud came and covered them with shadow” (v.5); from the tradition of the book of Exodus, ‘cloud’ is a powerful symbol of the presence of God (Ex 13:21-22).  As if this was not enough, “suddenly from the cloud there came a voice which said, 'This is my Son, the Beloved; he enjoys my favour. Listen to him'” (v.5)! This was for the disciples an experience God in the person of Jesus. The reaction of the apostles to this theophany is “fear” (awe) and a total prostration: “the disciples fell on their faces” (Mt 17:6).  This is similar to the reaction of the Magi at the sight of the baby Jesus: “they saw the child with his mother Mary, and falling to their knees they did him homage” (Mt 2:11).



Going up the mountain is our choice of will, in responding to the invitation of God.  But what actually happens on the mountain-top is the Grace of God.  It is not up to us control it.  The specific experience of God may be transient. We are not able to hold on to it. We are not able to pitch our tents on the mountain-top.  But its after-effect is what we carry forward to our daily encounters.



3. Coming down the mountain: contemplating and reaching out



How does this happen? Firstly, through silence and contemplation.  The Gospels tell us: “As they came down from the mountain Jesus gave them this order, 'Tell no one about this vision until the Son of man has risen from the dead'” (Mt 17:9).  God experience invites us to silence and contemplation, so that the effects of the experience could be deepened, at least until the right time.



Secondly, this silence is not necessarily a permanent isolation from the world.  It is also something that is carried forward to the market place, to our daily life, to our homes, to the place of work and study. This is the significance of coming down the mountain.



The feast of today, thus, captures the essence of Christian life.


Sahaya G. Selvam, SDB,