Wednesday, 12 December 2018

திருவருகைக் காலம் 3ஆம் ஞாயிறு

திருவருகைக் காலம் 3ஆம் ஞாயிறு

செப். 3:14-18
பிலி. 4:4-7
லூக். 3:10-18






இன்றையச் சூழலில் பணம் இருப்பவர்கள் தர்மம் செய்வது வியப்பல்ல. மாறாக, பட்டினியோடு இருப்பவர்கள் தங்கள் , பசியை, மறந்து தானம் செய்வதுதான் வியப்பானது. இதயங்கள் சுருங்கியதால்தான் கரங்கள் விரிய மறுக்கின்றன எனலாம். சுயநலவாதங்களும், தன்னலப் போக்கும் பெருகுவதால், வாழ்வின் நெறிமுறைகள் சிதைக்கப்படுகின்றன என்பது நாம் அறிந்ததே. இன்று ஒருவனிடம் 100 ரூபாய் இருந்தால் அதில் ஒரு பகுதியை பகிர்வதற்குப் பதிலாக 1000 ரூபாய் கிடைக்கட்டும். அப்போது பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்றுதான் அவன் மனம் நினைக்கிறது. அப்படியே 1000 ரூபாய் கிடைத்துவிட்டால் எனக்கு 10,000 ரூபாய் கிடைக்கட்டும் என்று நம் மனம் தாவிக் கொண்டிருக்கும்.

எனவே சிறிய தொகை இருக்கும்போதே அதில் ஒரு பகுதியை பகிர்ந்து கொள்ள நமது மனம் பக்குவப்பட வேண்டும். சிறிய தொகையில் ஒரு பகுதியைப் பகிர மனம் வராதபோது, பெரும் தொகை இருக்கும்போது பகிரும் மனம் கண்டிப்பாகத் தோன்றாது என்பது உண்மை . பகிரும் மனிதன் வணக்கத்துக்கும், பலரின் வாழ்த்துக்கும் உரியவன். திருவள்ளுவரை எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால், அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த பெரிய பணக்காரர்கள் யார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. பகிர்ந்து கொடுப்பவன் எல்லா காலங்களிலும், எல்லா இதயங்களிலும் நிறைந்தவன் ஆவான். பணக்காரர் எவருக்கும் நோபல் பரிசு கொடுப்பதில்லை . பகிரும் மனம் உடையவர் நோபல் பரிசுக்கு உரியவராகிறார் என்பது நாம் அறிந்ததே! இன்றைய முதல் இரண்டு வாசகங்களும் நாம் மகிழ்வோடு வாழ அழைப்பு விடுக்கின்றது. பாபிலோனிய அடிமைத் தனத்தில் உழன்ற இஸ்ரயேல் மக்களை, மகிழ்ச்சியால் ஆர்ப்பரிக்கும்படி இறைவாக்கினர் செப்போனியா அழைப்பு விடுக்கிறார். கனிந்த உங்கள் உள்ளம் எல்லா மனிதருக்கும் தெரிந்திருக்கட்டும். ஆண்டவரோடு இணைந்திருந்து மகிழ்ந்திருங்கள் என புனித பவுல் அறிவுறுத்துகிறார்.

நடுத்தர வயதுள்ள, நான்கு பணக்காரர்கள் ஒரு துறவியிடம் சென்று, நாங்கள் மோட்சம் போக என்ன வழி என்று கேட்டார்கள். துறவி, அமைதியாக அவர்களை பார்த்துவிட்டு மோட்சம் போக வழி சொல்கிறேன். ஒரு மாதம் முடிந்து என்னை வந்து பாருங்கள். ஆனால் அடுத்த மாதம் வரும்போது உங்களில் ஒருவர் உயிரோடு இருக்கமாட்டார் என்றார். ஒரு மாதம் முடிந்தும் யாரும் இறக்க வில்லை. மீண்டும் துறவியிடம் சென்று எதற்காக பொய் சொன்னீர்கள். யாரும் இறக்கவில்லையே என்று கேட்டனர். இந்த ஒரு மாத காலம் எப்படி வாழ்ந்தீர்கள் என்று துறவி எதிர் கேள்வி கேட்டார். நால்வரில் ஒருவர் இறப்போம் என்று சொன்னீர்கள் யாரென்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லாத காரணத்தால், நான்கு பேருமே மரணத்துக்குப் பயந்து நிம்மதி இல்லாமல், தூக்கம் இல்லாமல் இருந்தோம். இறந்தால் நரகம் சென்று விடுவோமோ என்ற பயத்தால், குடும்பத்துக்காக கடினமாக உழைத்தோம். சண்டை போட்டவர் ளிடம் மன்னிப்பு கேட்டு சமாதானம் செய்து கொண்டோம். ஏமாற்றி வாங்கியதைத் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டோம். நேரத்தை வீணாக்காமல் சுறுசுறுப்பாக உழைத்தோம். வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைப் பகிர்ந்து கொடுத்தோம், யார் மனதையும் புண்படுத்தாமல் மகிழ்வையும், சமாதானத்தையும் தேடினோம் என்றனர். அப்போது துறவி இந்த ஒரு மாதம் எந்த மனநிலையோடு வாழ்ந்தீர்களோ! அதே மனநிலையோடு வாழ்ந்தால் நீங்கள் கண்டிப்பாக மோட்சம் போக வழி தானாகக் கிடைக்கும் என்றார்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இரண்டு அங்கிகள் உடையவர் இல்லாதவரோடு பகிர்ந்து கொள்ளட்டும். உணவை உடையவரும் அவ்வாறே செய்யட்டும் என்று திருமுழுக்கு யோவான் மக்களுக்கு பதில் தருகிறார். மனிதர்கள் மனசு பெரிதாக இருந்த காலத்தில் தங்களின் தேவைக்குப் போக மீதியை பகிர்ந்து கொடுத்தார்கள். இன்று அறிவு பெரிதாக, இதயம் சுருங்கிய காலமாக மாறிவிட்டதால் சுயநலத் தேவைகள் அதிகரித்து, பகிரும் மனநிலை குறைந்து, சொகுசாக வாழும் காலமாக மாறிவருகிறது. சுயநலத்தால் மகிழ்ச்சியின் கனியை எட்டிப் பறித்துவிடலாம் என்று எண்ணுகிறோம். ஆனால் இயேசுவின் பார்வையோ விசாலமானது. பணத்தைச் சேர்த்து வைப்பதில் அல்ல. மாறாக பகிர்வதில்தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி நிறைந்துள்ளது என்கிறார். பகிர்வு நிறைவையும், நிம்மதியையும், வாழ்வில் மகிழ்வையும், நிரந்தரமாக்குகிறது என்கிறார் புனித பவுல். விவிலியத்தில் கூட ஏழைக்கு, லாசர் என்ற பெயர் உண்டு. ஆனால் பணக்காரனுக்கு பெயரே இல்லை . காரணம், மனது பகிராமல் பணத்தாலும், சுயநலத்தாலும் கூடுகட்டிக் கொண்டது. இயேசுவின் இதயம் எப்போதும் பகிரும் ஏழைகள் பக்கமே சார்ந்திருந்தது.

நமது வாழ்வில் ஒரு மனிதனை எவ்வாறு முதன்மைப்படுத்தி மதிக்கிறோம். பணத்துக்காகவா, அதிகாரத்துக்காகவா, படிப்புக் காகவா, நாகரிகத்துக்காகவா அல்லது மனிதத் தன்மைக்காகவா? வேறுபாடுகளை நீக்கி, அனைத்து தரப்பு மக்களையும் மதித்து, தவறு செய்தவர்களை அன்போடு திருத்தி, புதிய வாழ்வுக்கு அழைத்து வந்த இயேசுவை பின்பற்றுகிறோமா? அல்லது வெளிப்புற தோற்றத்தை முன் வைத்து, மனதுக்குள் புதைந்திருக்கும் மனிதத் தன்மையை மறந்துவிடுகிறோமா...?

பகிராதவனுக்குப் பரலோகம் இல்லை, உள்ளதை இல்லாதவருக்கு தர மறுக்கும்போது அங்கு மகிழ்ச்சி இல்லை. உள்ளதைப் பகிரக் கற்றுக்கொள்வோம். அன்பு உள்ளங்களை அறுவடை செய்து, பகிர்வால், பாசத்தால், மகிழ்வால் இதயங்களை கட்டி எழுப்புவோம். புனித பவுல் கூறுவதுபோல் இறைவனில் இணைந்து அகமகிழுங்கள் (பிலி. 4:4). இயேசு காட்டும் பகிர்வின் பாதையில் பயணம் அமையாவிட்டால் அந்த வாழ்க்கை போலியானது. நீடிக்காது, நிரந்தரமற்றது, நிலையற்றது.

பகிர்வுக்குக் கிடைத்த பரிசு

ஒரு ஏணியில் எவ்வளவு உயரத்திற்கு ஏறவேண்டுமானாலும், முதல் அடியை எடுத்து வைத்துத்தான் ஒவ்வொரு படியாக ஏற வேண்டும். மனம் மாற விரும்பிய சக்கேயு பகிரும் நோக்கில் ஏற்றத்தின் முதற்படியாகக் காட்டு அத்திமரத்தில் ஏறினார் (லூக். 19:4). அவரின் உள்ளமெல்லாம் பகிர்ந்து வாழ்ந்த இயேசுவைக் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கமாக இருந்தது. அவரின் மனநிலையை அறிந்த இயேசு, மேலான நிலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அதன் விளைவு சக்கேயு வீட்டில் பகிர்தலுக்கும், மனமாற்றத்துக்கும் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. குடும்பமே பகிர்வின் பாசறையானது. உடைமைகளில் பாதியை, ஏழைகளுக்குக் கொடுக்க முன் வந்த சக்கேயு இயேசுவின் இதயத்திலும், அவரின் இறையரசிலும் இடம் பெற்றார். விவிலியத்தில் நீங்காத இடமும் கிடைத்தது.






பகிர்ந்து கொள்வோம்
இந்திய நாட்டின் பிரதமர் நமது பங்கிற்கு வருகின்றார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவருடைய காருக்கு முன்னால் ஒரு கார் வரும். அது பைலட் கார்! அந்தக் காரின் மீது ஒரு சிவப்பு லைட் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். அந்தக் கார் எதற்கு? பிரதம மந்திரியின் கார் தடங்கலில்லாமல் சாலையிலே வர் சாலையைத் தயார் செய்யத்தான் அந்தக் கார்.

இயேசுவின் வரவிற்கு மக்களை, மக்களின் மனத்தைத் தயார்படுத்த, கடவுள் ஒரு பைலட்டாக, திருமுழுக்கு யோவானை அனுப்பிவைத்தார்.

அவரைப்பார்த்து மக்கள், எங்களுக்குப் புதுவாழ்வையும் புத்துயிரையும் அளிக்கவரும் ஆண்டவரை வரவேற்க நாங்கள் எப்படி எங்களையே தயார் செய்ய வேண்டும்? என்று கேட்டனர்.

அதற்கு அவர் மக்களைப் பார்த்து, உங்களிடமிருப்பதை மற்றவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் என்றார்.

பகிர்வு - கொடுத்தல் - இதுதான் நம்மையே நாம் தயாரித்துக்கொள்ள, நாம் பின்பற்ற வேண்டிய சரியான வழியாகும்.

இயேசு :
அவருடைய அருளை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர்.
அவருடைய ஆசியை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர். அவருடைய மன்னிப்பை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர்.
அவருடைய மாண்பை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர். அவருடைய உடலை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர்.
அவருடைய உயிரை நம்மோடு பகிர்ந்துகொண்டவர்.

இரண்டு வகையான பகிர்தல்கள் உள்ளன! ஒன்று உள்ளதிலிருந்து பகிர்தல், மற்றொன்று உள்ளதையெல்லாம் பகிர்தல்.

கணவனும் மனைவியும் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் மாமியார்களும் மருமகள்களும் நீங்களும் நானும் ஒருவர் ஒருவரைப்பார்த்து,

உங்களுக்குத் தேவையானதை என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லும் அளவுக்கு நம் பகிர்தல் வாழ்வு உயர்ந்து நிற்கவேண்டும்.

சாதாரணமாக, நம்மைப் பகிரவிடாமல் தடுப்பது எது? நான் வாழவேண்டும், நான் மட்டுமே வாழவேண்டும் என்ற சுயநல எண்ணம்.

ஒரு பட்டணத்தில் ஒரு பெரிய இலட்சாதிபதி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒருவர் தொலைபேசி வழியாக நன்கொடை கேட்டார்.

அவர் அந்த பணக்காரரிடம், இங்கு இலவச முதியோர் இல்லம் இருக்கின்றது, அநாதை இல்லம் இருக்கின்றது, இலவச பள்ளிக்கூடம் இருக்கின்றது. நீங்கள் பெரிய இலட்சாதிபதி. ஏதாவது நன்கொடை கொடுக்கலாமே என்றார்.

அதற்கு அந்த இலட்சாதிபதி, என் அண்ணன் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் இருக்கின்றார். அது உங்களுக்குத் தெரியுமா? தெரியாது.

என் அக்காளுக்கு ஐந்து பெண் பிள்ளைகள். அவர்களுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முடியாமல் அவள் தினந்தோறும் கண்ணீர் வடிக்கின்றாள். அது உங்களுக்குத் தெரியுமா? தெரியாது.

என் தம்பி வியாபாரத்தில் அனைத்தையும் இழந்து மூன்று பிள்ளைகளோடு தவியாய்த் தவிக்கின்றான். அது உங்களுக்குத் தெரியுமா? தெரியாது.

என் தங்கை வெளிநாடு போகமுடியாமல், தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்றாள். அது உங்களுக்குத் தெரியுமா? தெரியாது.
இப்போ நான் சொல்றதைக் கவனமாகக் கேளுங்க. இப்படி இருந்தும்கூட எங்க அண்ணன், அக்கா, தம்பி, தங்கைக்கு நான் உதவி எதுவும் செய்றது கிடையாது.

உங்களுக்கு ஏன் நான் உதவி செய்யனும்? என்று கேட்டார். இதற்குப் பெயர்தான் சுயநலம்.

இது பெரிய புனிதர்களையும், புனிதைகளையும் கூட ஆட்டிப்படைத்திருக்கின்றது. ஆனாலும் ஆண்டவரின் அருளுதவியோடு அதனை நம்மால் வெல்லமுடியும் (உரோ 7:25).

வரப்போகும் கிறிஸ்து பிறப்புப் பெருவிழா வாடிக்கையான விழாவாக இல்லாமல் ஆண்டவர் இயேசுவின் அருளையும், ஆசியையும் நமக்குப் பெற்றுத்தரும் விழாவாக அமைய நம்மிடமிருப்பதை நம்மைவிட வறியவர்களாக வாழ்கின்றவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்வோம்.

இதுவே நமது விண்ணப்பமாக இருக்கட்டும் இரண்டாவது வாசகம்); இறைவா! இறைவாக்கினர் செப்பனியாவின் வார்த்தைகளின் மீது நம்பிக்கை வைத்து மன்றாடுகின்றோம். உமது அன்பினால் எங்களை நிரப்பியருளும். ஆமென் (உரோ 5:5).

மேலும் அறிவோம் :
எச்சம் என்(று) என் எண்ணும் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்? (குறள் : 1004).

பொருள் : எவருக்கும் எதுவும் தந்துதவாமல் எவராலும் விரும்பப்படாதவன், தனக்குப் பின்னால் எஞ்சி நிற்பது என்று எதனை எண்ணுவானோ தெரியவில்லை!




மகிழ்ச்சிக்கான வழிகள்

 சிந்தனையை உசுப்பிவிடும் சிறிய கதை இது. ஒரு நாய்க்குட்டி தன் தாய்நாயைப் பார்த்து “அம்மா, உலகம் அறிந்திடாத உண்மை ஒன்றை நான் உணர்ந்துள்ளேன்” என்றது. “சொல்லடா கண்ணா!' என்றது தாய். நாய்க்குட்டி. கூறியது: "என் வாலின் நுனியில் மகிழ்ச்சி இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். அதை எப்படியாவது பிடித்துவிட வேண்டும் என்று சுற்றிச்சுற்றி வந்தும், அது என் பிடிக்குள் சிக்காமல் விலகிவிடுகிறது. எனவே யாரும் மகிழ்ச்சியை அடைய முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்"

தாய் தன் குட்டியைப் பார்த்து "மகனே, ஆழமாக யோசிக்க ஆரம்பித்து இருக்கிறாய் என்பதால் எனக்கு ஆனந்தம் தான். இருப்பினும் உன் தத்துவத்தில் சிறுதவறு, ஒரு குறை இருக்கிறதே, நீ சொல்வது போலவே உன் வாலின் நுனியில் மகிழ்ச்சி இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். அதைப் பிடிக்க முயன்று ஒரே இடத்தில் நான் சுழன்று கொண்டிருக்க மாட்டேன். என் கடமையைச் செய்ய நான் முன்னே செல்வேன். வாலின் நுனியில் உள்ள மகிழ்ச்சி என் பின்னே தானாக வந்து கொண்டிருக்கும்” என்றது.

திருவருகைக்கால் மூன்றாம் ஞாயிறு எப்போதும் மகிழ்ச்சி ஞாயிறாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. கிறிஸ்தவனுக்கு அசைக்க முடியாத அடையாளம் என்ன? அவனது விசுவாசம் அல்ல. அவனது அன்பு கூட அல்ல, ஆண்டவரில் எப்போதும் அகமகிழ்வதுதான்! தூய ஆவி விளைவிக்கும் கனிகளில் அன்புக்கு அடுத்த இடம் மகிழ்ச்சிக்குத்தான் (கலா.5:22). மனிதன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதே கடவுளின் திருவுளம் என்பதை உணர்த்த “எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்” என்பார் திருத்தூதர் பவுல் (1 தெச.5:16)

இன்றைய வழிபாட்டில் காணும் மகிழ்ச்சிக்கான இரண்டு வழிகள்:

1. ஆண்டவர் அண்மையில், நம் நடுவில் இருக்கிறார் என்ற அணையாத ஆர்வம். அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற தணியாத ஆசை, “மகளே சீயோன், மகிழ்ச்சியால் ஆர்ப்பரி... உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உன் நடுவில் இருக்கின்றார்... அவர் மாவீரர். மீட்பு அளிப்பவர்” (செப்.3:14-17)
2.சமூகத்தில் பகிர்வு மனத்தோடும் நீதிநெறியோடும் கடமை உணர்வோடும் செயல்படும் தீரம். “மனம் மாறியவர்கள் என்பதை அதற்கேற்ற செயல்களால் காட்டுங்கள்” என்று திருமுழுக்கு யோவான் முழங்க, அதைக்கேட்ட பல்வேறு வகையினரும் அணுகி “நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்ட போது கிடைத்த பதில் : போதும் என்ற மனம், பகிர்ந்து வாழும் உள்ளம் வேண்டும். (லூக்.3:8-15)

கடவுள்தான் நம் மகிழ்ச்சியின் ஊற்று. அவர் நம்மைத் திருப்திப்படுத்த முடியவில்லை என்றால் வேறு எவர், வேறு காது நம்மைத் திருப்திப்படுத்த முடியும்?

கவலை இல்லாத வாழ்க்கைக்காக மகிழ்ச்சியை மாயை என்று உணராமல் மதுபோதையிலும் மற்ற பொழுதுபோக்குகளிலும் தேடுகிறோம். வசதியான வீட்டில் வளர்ந்த நாய் ஒன்று திருப்தி இல்லாமல் தெருவுக்குப் போனது. அதற்குக் காய்ந்து போன எலும்புத் துண்டு ஒன்று கிடைத்தது. கடும் வெயிலில் காய்ந்து சுவை வற்றிக் கல் போல் இருந்த அந்த எலும்பை கடித்தது. நாயின் வாயில் கீறல்கள் விழ இரத்தம் கசிந்தது. தன் இரத்தத்தைச் சுவைத்த நாயோ, இரத்தம் எலும்பிலிருந்துதான் வருகிறது என்று எண்ணி இன்னும் ஆவேசமாக எலும்பைக் கடித்தது, இதைப் பார்த்த வழிப்போக்கர் ஒருவர் மடநாயே, அது காய்ந்துபோன எலும்பு, நீ சுவைக்கும் இரத்தம் எலும்பிலிருந்து அல்ல உன் வாயிலிருந்து கசிவது” என்று சொல்ல, நாயோ ஏஏளனமாகச் சிரித்துக் கொண்டே “இந்தநாள் வரை என் நாக்கு இரத்தம் சுவைத்த தில்லை. இந்த எலும்பைக் கடித்த பிறகு தான் இரத்தத்தின் சுவை தெரிகிறது. எனவே இந்த இரத்தம் எலும்புத் துண்டிலிருந்து தான் வருகிறது. என்னை நீ ஏமாற்றாதே" என்று சொல்லி மேலும் ஆவேசமாகக் காய்ந்த எலும்பைக் கடித்ததாம்.

காய்ந்து உலர்ந்த எலும்பைக் கடித்த நாய் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கும், புகை, மது, ஆபாசப் படம் போன்றவற்றால் தங்களையே அழித்துக் கொண்டு சில மனிதர்கள் அடையும் மகிழ்ச்சிக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

கவலை இல்லாத வாழ்வுக்குக் கடவுளே வழி. ''உங்கள் கவலைகளை எல்லாம் அவரிடம் விட்டுவிடுங்கள். ஏனெனில் அவர் உங்கள்மேல் கவலை கொண்டுள்ளார்” (1 பேதுரு 5:7), சூழ்நிலைகள் மாறலாம், துன்ப இருள் சூழலாம், போராட்டம் சிக்கல் பொங்கி எழலாம். உள்ளமோ களிகூர்ந்து கொண்டே இருக்கும். “அத்திமரம் துளிர்த்து அரும்பாமல் போயினும், திராட்சைக் கொடிகள் கனிதராவிடினும், ஒலிவ மரங்கள் பயனற்றுப் போயினும், வயல்களில் தானியம் விளையாவிடினும், கிடையில் ஆடுகள் யாவும் அழிந்து போயினும், தொழுவங்களில் மாடுகள் இல்லாது போயினும் நான் ஆண்டவரில் களிகூர்வேன். என் மீட்பரான கடவுளில் மகிழ்ச்சியுறுவேன்" (அபகூக்.3:17-18). வறுமையிலும் நோயிலும் துயரத்திலும் கூடத் தெய்வீக மகிழ்ச்சியை முகம் பிரதிபலிக்கும்.

மகிழ்ச்சி என்பது என்ன? இறைவன் நம்மை தனித்த விதத்தில் நேசிக்கிறார். நமக்காக, நம்மைக் காப்பதற்காக எந்தத் தியாகத்தையும் செய்வார். ஏன், தன் ஒரே மகனையே கையளிப்பார் (இது தானே கிறிஸ்மஸ்!). இதை நினைக்கும் போதே நம்மில் மகிழ்ச்சி பொங்கவில்லையா?

“ஆண்டவரிலேயே மகிழ்ச்சி கொள். உன் உள்ளத்து விருப்பங்களை அவர் நிறைவேற்றுவார்" (தி.பா.37:4)





தமிழ் ஆசிரியர் வகுப்புக்குள் நுழையும் போதெல்லாம் ஒரு மாணவன் சிரிப்பான், ஏன் அவன் சிரிக்கிறான்? என்று ஆசிரியர் அவனைக் கேட்டார். அவன், "சார்! நீங்கள்தான் துன்பம் வரும்போதெல்லாம் சிரிக்க வேண்டும் என்று சொன்னீர்கள்" என்றான்,

துன்பம் வரும்போது சிரிக்க வேண்டும். ஏனெனில் துன்பத்தை விரட்டி அடிப்பதற்குச் சிரிப்பைப் போல வேறெந்த சக்தியும் கிடையாது.
இடுக்கண் வருங்கால் நகுக; அதனை
அடுத்து ஊர்வது அஃது ஒப்பது இல் (குறள் 821)

திருவருகைக் காலத்தின் 3-ஆம் ஞாயிறு "மகிழ்வின் ஞாயிறு" என்று அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் செப்பனியா, “மகளே சீயோன்! மகிழ்ச்சியால் ஆர்ப்பரி" (செப் 3:14) என்கிறார். அதற்கு அவர் கூறும் காரணம்: "இஸ்ரயேலின் அரசராகிய ஆண்டவா உன் நடுவில் இருக்கிறார்" (செப் 3:15). பதிலுரைப் பாடல், "சீயோனில் குடியிருப்போரே! ஆர்ப்பரித்து அக்களியுங்கள்" என்கிறது. அதற்குக் காரணம்: "இஸ்ரயேலின் தூயவர் உங்களிடையே சிறந்து விளங்குகிறார் " (எசா 12:6). இரண்டாம் வாசகத்தில் திருத்தூதர் பவுல், "ஆண்டவரோடு இணைந்து என்றும் மகிழுங்கள்" என்கிறார், காரணம்: "ஆண்டவர் அண்மையில் உள்ளார்" (பிலி 4:4-5).

நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கான காரணம் ஆண்டவர் நம் நடுவில் இருக்கிறார்; நம்முடன் இருக்கிறார். நம்மைவிட்டு அவர் விலகுவதுமில்லை; நம்மைக் கைவிடுவதுமில்லை. வானதூதர் கபிரியேல் மரியாவை, “அருள் மிகப் பெற்றவரே வாழ்க! ஆண்டவர் உம்மோடு இருக்கிறார் " (லூக் 1:38) என்றுதான் வாழ்த்தினார். எனவேதான் திருச்சபையும் திருப்பலியில், "ஆண்டவர் உங்களோடு இருப்பாராக" என்று வாழ்த்துகிறது. கிறிஸ்து திருச்சபையின் திருக்கூட்டத்தில் உடனிருக்கிறார் (மத் 18:20). அவர் நம்மைத் திக்கற்றவராக விட்டுச் செல்வதில்லை (யோவா 14:18). உலகம் முடியும் வரை எந்நாளும் நம்முடன் இருக்கின்றார் (மத் 28:20).

ஒருவர் நன்றாகக் குடித்துவிட்டு நடுரோட்டில் குப்புறப்படுத்துக் நகைகளையும் கால்களையும் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தார். வழியில் சென்றவர்கள் அவர் என்ன செய்கிறார்? என்று கேட்டதற்கு "நான் நீச்சல் அடிக்கிறேன்" என்றார். “நீச்சல் அடிக்க தண்ணீர் எங்கே இருக்கிறது?'' என்று கேட்டதற்கு, "என் வயிற்றுக்குள்ளே இருக்கிறது” என்றார்,


மகிழ்ச்சியின் ஊற்று நமக்குள் இருக்கிறது. அந்த மாற்று யார்? கடவுள் தான் பொங்கி வழிந்தோடும் நீரூற்று (எரே 2:3), "மீட்பரின் உற்றுக்களிலிருந்து அகமகிழ்வுடன் தண்ணீர் முகந்து கொள்வீர்கள்" (எசா 12:3). "யாரேனும் தாகமாயிருந்தால் என்னிடம் வரட்டும்; என்னில் நம்பிக்கை கொள்வோர் பருகட்டும். அவருடைய உள்ளத்திலிருந்து வாழ்வு தரும் தண்ணீர் ஆறாய்ப் பெருக்கெடுத்து ஓடும்" (யோவா 7:37-38),

கடவுள் தான் மகிழ்ச்சியின் காற்று. கடவுள் நம்மைத் திருப்திப்படுத்த முடியவில்லையென்றால் உலகில் வேறெந்தப் பொருளோ ஆளோ திருப்திப்படுத்த முடியாது. மாறாக, கடவுள் நம்மோடு இருக்கும்போது நாம் எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலையிலும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும், "அத்திமரம் துளிர்த்து அரும்பாமல் போயினும் திராட்சைக் கொடிகள் கனிதராவிடினும், ஒலிவ மரங்கள் பயன் அற்றுப் போயினும், வயல்களில் தானியம் விளையாவிடினும், கிடையில் ஆடுகள் யாவும் அழிந்து போயினும், தொழுவங்களில் மாடுகள் இல்லாது போயினும் நான் ஆண்டவரில் களிகூர் வேன்" (அபக்கூக்கு 3:17).

 இரண்டாவதாக, நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமென்றால். நாம் நமக்குள்ளதை இல்லாதவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். "இரண்டு அங்கிகளை உடையவர் இல்லாதவரோடு பகிர்ந்து கொள்ளட்டும், உணவை உடையவரும் அவ்வாறே செய்யட்டும்" (லூக் 3:11) என்று இன்றைய நற்செய்தியில் திருமுழுக்கு யோவான் மக்களைக் கேட்கிறார்.

ஒரு சிறுவனுக்கு நான் இரண்டு 'சாக்லேட்' கொடுத்து எனக்கு ஒன்றைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்படி கேட்டதற்கு அவன் கொடுக்க கறுத்தான். அப்போது அவனுடைய அக்கா, "ஃபாதர் என் தம்பிக்குப் பிறரிடமிருந்து வாங்கத்தான் தெரியும்; பிறருக்குக் கொடுக்கத் தெரியாது" என்றார், பிறரிடம் வாங்கி வாங்கி வாழ்ந்தான் என்பதைவிட பிறர்க்குக் கொடுத்துக் கொடுத்துச் செத்தான் என்பதே மேல், "பெற்றுக் கொள்வதைவிட கொடுத்தலே பேறுடைமை" (திப 20:35).

மூன்றாவதாக, நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமென்றால், நமக்கு மனநிறைவு வேண்டும்; பேராசை இருக்கக்கூடாது. "உங்கள் ஊதியம் போதும் என்றிருங்கள்" (லூக் 3:1 4 ) என்று திருமுழுக்கு யோவான் அறிவுறுத்துகிறார். கிடைக்கும் ஊதியம் போதாதென்று இன்று பலர் இலஞ்சம் வாங்குகின்றனர். ஒருவர் தன் நண்பரிடம். "எனக்கு இலஞ்ச ஒழிப்புத் துறையில் வேலை கிடைத்துள்ளது" என்றார். உடனே நண்பர் அவரிடம், “அந்த வேலையை வாங்குவதற்கு எவ்வளவு இலஞ்சம் கொடுத்தீர்கள்?" என்று கேட்டார். இனிமேல் பிரசவத்தில் குழந்தையின் தலை முதலில் வராமல் அதனுடைய கைதான் வெளியே வருமாம்; அதன் கையில் ஒரு நூறு ரூபாய் வைத்தால்தான் மிச்சம் வருமாம்! கையூட்டு வாங்காமல் குழந்தையும் நகராது, அரசு அலுவலகங்களில் உள் ள கோப்பும் நகராது. ஒருவர் கையை மேலே தூக்கினால் அதற்குப் பெயர் “சல்யூட்" (Salutc). கையை கீழே தாழ்த்தினால் அதற்குப் பெயர் "கையூட்டு!"

கடைசியாக, நாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ நமக்குத் தாழ்ச்சி வேண்டும், இயேசு கிறிஸ்துவின் மிதியடி வாரைக்கூட அவிழ்க்கத் தமக்குத் தகுதியில்லையென்றும் (லூக் 3:16), "அவரது செல்வாக்குப் பெருக வேண்டும்; எனது செல்வாக்குக் குறைய வேண்டும்" (யோவா 3:30) என்றும் கூறுகிறார் திருமுழுக்கு யோவான்.

ஒரு மனைவி தன் கணவரிடம், "ஏழு ஏழு சென்மத்துக்கும் நீங்கள்தான் எனக்குக் கணவராக இருக்க வேண்டும்" என்றார். அதைக் (கேட்ட கணவர் மிக்க மகிழ்ச்சியுற்று அதற்கான காரணத்தை மனைவியிடம் கேட்டபோது, "உங்களைவிட இளிச்சவாயன் வேறு யாரும் எனக்குக் கிடைக்க முடியாது" என்றாள் மனைவி, என்னே அவரது பதிபக்தி,

“மனத்தாழ்மையோடு மற்றவர்களை உங்களிலும் உயர்ந்தவர் களாகக் கருதுங்கள் ... கிறிஸ்து இயேசு கொண்டிருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருக்கட்டும்” (பிலி 2:3-5).

நமக்குள் கடவுள் இருப்பதை உணர்ந்து, நமக்குள்ளதை பிறருடன் பகிர்ந்து, கிடைக்கும் ஊதியம் போதுமென்று வாழ்ந்து. பிறரை நம்மைவிட உயர்ந்தவர் கள 11கக் கருதி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வோம். அப்போது நமது மகிழ்ச்சியை எவரும் நம்மிடமிருந்து பறிக்க முடியாது (யோவா 16:22).


கலங்காத மகிழ்ச்சி

மகிழ்ச்சியின் எதிரி என்ன?

மகிழ்ச்சி ஒரு அமைதியான குளம் என வைத்துக்கொள்வோம். அந்த அமைதியான குளத்தின் நடுவில் விழும் ஒரு சிறிய கூழாங்கல் குளத்தில் கலங்கலை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அக்கல் விழுந்த இடத்தில் உருவாகும் சிற்றலை விரிந்து விரிந்து குளத்தின் கரையை மோதும்போது அங்கிருக்கும் கரையும் கலங்குகிறது. கலக்கம் குளத்தின் அமைதியைக் கெடுக்கிறது. நம் வாழ்விலும் கலக்கங்களே அமைதியைக் குலைக்கின்றன. ஒரு சொல்லாக, சிந்தனையாக, செயலாக விழும் கூழாங்கல் நம் மூளை, மனம், உடல் என அனைத்திலும் ஒரு சிறு அசைவையாவது ஏற்படுத்திவிடுகிறது. கூழாங்கல் ஏற்படுத்தும் கலக்கம் குளத்தின் மேற்பரப்பில் மட்டுமல்லாமல், குளத்தின் அடியில் சென்று தேங்கியிருக்கும் களிமண்ணையும் கலக்கிவிடுவது போல, கலங்கிய மூளை, மனம், உடல் சேமித்து வைத்த பழைய அழுக்குகளையும் கீறி விடுகிறது.

கலக்கமில்லாத மகிழ்ச்சி சாத்தியமா? குளங்கள் விரும்பவில்லை என்றாலும், கூழாங்கற்கள் வந்து விழுந்தால், அது குளத்தின் குற்றமில்லையே? கலங்காத குளம் சாத்தியமா? கலங்காத மகிழ்ச்சி சாத்தியமா?

சாத்தியம் என்கிறது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு.

திருவருகைக்காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிற்றை 'கௌதேத்தே தொமெனிக்கே' ('மகிழ்ச்சி ஞாயிறு') எனக் கொண்டாடுகிறது திருஅவை.

மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? 'சிரிப்பு,' 'இன்பம்,' 'சந்தோஷம்,' 'நிறைவு,' 'உடல்நலம்' என நாம் பல வார்த்தைகளைச் சொன்னாலும், எந்த வார்த்தையும் மகிழ்ச்சி என்ற உணர்வை முழுமையாகப் பிரதிபலிப்பதில்லை. மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு 'ரெலடிவ்' வார்த்தை. அதாவது, அது தனிநபர் சார்ந்தது. எல்லாருக்கும் பொதுவான மகிழ்ச்சி என்று ஒன்றை வரையறுக்க முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். பசியாக இருக்கும் எனக்கு ஒரு சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கிறது. ஆனால், அது சாப்பாட்டுப் பொட்டலம் பசியில்லாத ஒருவருக்கு, அல்லது நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும் ஒருவருக்கு சுமையாகத் தெரிகிறது. ஒரே பொட்டலம்தான். ஆனால், அது ஒரே மாதிரியான மகிழ்ச்சி உணர்வை எல்லாருக்கும் தருவதில்லை. மகிழ்ச்சி உள்ளிருந்து வருகிறதா? அல்லது வெளியிலிருந்து வருகிறதா? 'உள்ளிருந்து வருகிறது' என்றால், சில நேரங்களில் நம் மனம் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் சோர்ந்திருக்கக் காரணம் என்ன? 'வெளியிலிருந்து வருகிறது' என்றால், மகிழ்ச்சி நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகிவிடுமே! மேலும், என் மகிழ்ச்சி சார்புநிலையின் வெளிப்பாடாக அமைந்துவிடுமே! அடுத்தவர் இல்லை என்றால் எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை என்றாகிவிடுமே!

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு 'மகிழ்ச்சி' என்ற சொல்லாடலை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறது?

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். செப் 3:14-18) இறைவாக்கினர் செப்பனியா நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 612ஆம் ஆண்டில், யோசியாவின் ஆட்சி முடிந்த சில ஆண்டுகளில், அல்லது அவரது ஆட்சியின் இறுதி நாள்களில் இறைவாக்குரைத்த செப்பனியாவின் இறைவாக்கு நூல் பெரும்பாலும் எருசலேமின் அழிவைப் பற்றியே பேசுகிறது. மேலும், நூலின் இறுதியில், தண்டனைத் தீர்ப்பளிக்கும், எதிர்கொள்ளக் கொடியதாய் இருக்கும் 'ஆண்டவரின் நாள்' பற்றியும் பேசுகிறார். இன்றைய முதல் வாசகம் அவரின் ஒன்பதாம் மற்றும் இறுதி இறைவாக்குப் பாடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அழிவு பற்றிப் பேசாமல் ஆறுதல் பற்றிப் பேசுகிறார் இறைவாக்கினர். எருசலேமைச் செல்லமாக, 'மகளே' என அழைப்பது வழக்கம். மேலும், 'மகளே' என்றால் 'குட்டி நகரம்' என்பதும் பொருள். எருசலேமும், அதைச் சுற்றியிருக்கிற குட்டி ஊர்களும் அகமகிழுமாறு அழைப்பு விடுக்கிறார் செப்பனியா. 'மகிழ்ச்சியால் ஆர்ப்பரி,' 'ஆரவாரம் செய்,' 'அக்களி' என அவர் பயன்படுத்தும் மூன்று சொல்லாடல்களுமே மகிழ்ச்சியைக் குறித்தாலும், இவற்றின் எபிரேயப் பதங்கள் இன்னும் ஆழமான பொருளைத் தருகின்றன. அதாவது, 'உள்ளத்தில்,' 'உதட்டில்,' 'நாக்கில்' என மகிழ்ச்சி, உள்ளத்து உணர்வாகத் தொடங்கி, பெருஞ்சத்தமாக மாறுகிறது. மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு இருப்பு என்ற நிலை மாறி, அது ஒரு இயக்கமாக உருவெடுக்கிறது. ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சிக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும் - சோற்றுப் பொட்டலம் போல! எருசலேமின் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன? 'உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உன் நடுவில் இருக்கிறார்.' நாம் அன்பு செய்யும் நபர் நம் நடுவில் இருந்தால் நம்மைப் பற்றிக் கொள்ளும் மகிழ்ச்சி போல, நம் கடவுள் நம் நடுவில் இருக்கிறார் என்ற உணர்வை நமக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.

'இன்று ஆண்டவர் உன் நடுவில் இருக்கிறார்' என்றால், இவ்வளவு நாள்கள் யார் இருந்தார்? 'பகைவர்கள்,' 'எதிரிகளின் படைகள்,' 'விரும்பத்தகாதவர்,' 'கொலை செய்பவர்,' 'அழிப்பவர்' என மற்றவர்கள் இருந்தார்கள். இவர்களின் உடனிருப்பு மக்களுக்கு அச்சம் தந்தது. மேலும், இவர்களின் உடனிருப்பு மக்களின் கைகளைச் சோர்வடையச் செய்தது. ஏனெனில் மக்கள் எந்நேரமும் அவர்களுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டியிருந்தது. இந்தப் போரட்டம் அவர்களின் உடலின் ஆற்றலைக் குறைத்தது. மேலும், இப்போது ஆண்டவர், 'மாவீரராக, வெற்றி அளிப்பவராக, புத்துயிர் அளிப்பவராக' இருப்பதால், எதிரிகள் இருந்தாலும் அவர்கள் அச்சம்கொள்ளத் தேவையில்லை.

ஆக, முதல்வாசகத்தின்படி, 'ஆண்டவரின் உடனிருப்பு' கலங்காத மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். பிலி 4:4-7) புனித பவுலடியார் பிலிப்பி நகரத் திருஅவைக்கு எழுதிய திருமடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மடலின் பவுலின் சிறைமடல்களில் ஒன்று. என்ன ஒரு முரண்! சிறையின் துன்பம், தனிமை, விரக்தியிலிருந்து, 'ஆண்டவரோடு இணைந்து என்றும் மகிழுங்கள். மீண்டும் கூறுகிறேன். மகிழுங்கள்' என அறைகூவல் விடுக்கின்றார் பவுல். 'ஆண்டவர் அண்மையில் உள்ளார்' என்ற பவுலின் காலத்தில் எல்லாரும் எதிர்நோக்கியிருந்த, 'பருஸியா' எனப்படும் 'ஆண்டவரின் இரண்டாம் வருகையே' பவுலின் மகிழ்ச்சி ஊற்றெடுக்கக் காரணமாக அமைகிறது.

'ஆண்டவரோடு இணைந்து என்றும் மகிழுங்கள்' என்கிறார் பவுல். மகிழ்ச்சிக்கான அழைப்பு நிலையற்றவைகளில் அல்லாமல், நிலையானவற்றில் இணைந்திருப்பதற்கான அழைப்பாக இருக்கிறது. 'இணைந்திருத்தல்' என்பது இன்று அதிகமாக சமூக வலைதள இணைப்புகளில் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சொல்லாடல். செயலி, செல்ஃபோன், இணையதளம் என்னும் மூன்றின் வழியாக நாம் ஒருவர் மற்றவரோடு இணைந்திருக்கிறோம். இந்த மூன்றில் ஒன்று தவறானாலும் இணைப்பு சாத்தியமில்லை. ஆண்டவரோடு எப்படி இணைந்திருப்பது? நமக்கும், இறைவனுக்கும் ஒரு தொப்புள் கொடி இருப்பது போல நினைத்து, அந்தத் தொப்புள்கொடி ஒரு புளுடூத் இணைப்பு போல இருப்பதாக நினைத்து வாழும்போது, நாம் எந்நேரமும் அவரோடு இணைந்திருக்க முடியும். தொடர்ந்து, 'எதைப்பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம்' என்கிறார் பவுல். 'கலக்கம்' அல்லது 'கவலை' மகிழ்ச்சியின் எதிரி என்பது பவுலுக்கும் தெரிந்திருக்கிறது. மேலும், நன்றியோடு இறைவேண்டல் செய்து, எல்லா நிகழ்வுகள், எல்லா நேரங்கள், எல்லா மனிதர்கள் என எல்லாரையும் இறைவன்-நான் தொப்புள்கொடியில் இணைத்துக்கொள்ளும்போது கலங்காத மகிழ்ச்சி சாத்தியமாகிறது.

ஆக, இரண்டாம் வாசகத்தின்படியும், 'ஆண்டவரில் இணைந்திருத்தல்' கலங்காத மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். லூக் 3:10-18) கடந்த ஞாயிறு வாசகத்தின் தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது. கடந்த வார வாசகத்தில் திருமுழுக்கு யோவான் தன் பணியைத் தொடங்கினார். இன்றைய நாள் வாசகத்தில், அவர் திருமுழுக்கு வழங்கும் நிகழ்வும், முறையும், அந்நிகழ்வில் பங்கேற்றவர்களோடு அவர் மேற்கொண்ட உரையாடலும் தரப்பட்டுள்ளது. இன்றைய நற்செய்தியை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். முதல் பகுதியில் திருமுழுக்கு பெறுவதற்காக யோவானிடம் மூன்று குழுவினர் வருகின்றனர். இரண்டாம் பகுதியில் தான் மெசியா அல்ல என்பதையும், மெசியா எப்படிப்பட்டவர் என்பதையும் எடுத்துச் சொல்கின்றார் யோவான்.

முதல் பகுதியில் வரும் 'மக்கள் கூட்டத்தினர்,' 'வரிதண்டுபவர்கள்,' மற்றும் 'படைவீரர்கள்' என்னும் மூன்று குழுவினரின் கேள்வி ஒன்றாக இருக்கிறது: 'நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?'

'இரண்டு அங்கிகளை உடையவர்கள் இல்லாதவரோடு பகிர்ந்து கொள்ளட்டும். உணவை உடையவரும் அவ்வாறே செய்யட்டும்.'

'உங்களுக்காக குறிக்கப்பட்ட தொகைக்கு அதிகாக எதையும் தண்டாதீர்கள்.'

'நீங்கள் எவரையும் அச்சுறுத்திப் பணம் பறிக்காதீர்கள். யார்மீதும் பொய்க் குற்றம் சுமத்தாதீர்கள். உங்கள் ஊதியமே போதும் என்றிருங்கள்.'

- இவ்வாறாக, ஒவ்வொரு குழுவினருக்கு வேறு வேறு வாழ்க்கை நிலை அறிவுரைகளைத் தருகின்றார் யோவான்.

நம் அலமாரி நிறைய ஆடைகள் இருந்தாலும் நாம் உடுத்துபவை வெறும் இரண்டு ஆடைகளே. நம் வீட்டில் அறைகள் பல இருந்தாலும் நாம் ஒவ்வொரு நேரத்திலும் இருப்பது வெகு சில அடிகளே. 'நாளை' என்ற உணர்வுதான் நம்மை இன்னும் அதிகம் சேகரிப்பவர்களாகவும், சேர்த்து வைப்பவர்களாகவும் மாற்றுகிறது. தொடர்ந்து, 'குறிக்கப்பட்டதற்கு மேல் வரிதண்ட' ஒருவரைத் தூண்டுவது, அவருடைய பேராசை. 'அச்சுறுத்தல், பொய்க்குற்றம்' வழியாக வருவது சுலப வருமானம். திருமுழுக்கு யோவானைப் பொறுத்தவரையில் மனமாற்றம் என்பது வாழ்க்கைமுறை அல்லது வாழ்க்கைநெறி மாற்றமாக இருக்கிறது. இந்தப் புரிதல் நமக்கு முதல் மற்றும் இரண்டாம் வாசகங்களின் கருத்தை நிறைவு செய்வதாக இருக்கிறது. அதாவது, வாழ்க்கைநெறி மாற்றமும் நமக்கு கலங்காத மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது.

மேலும், நற்செய்தி வாசகத்தின் இரண்டாம் பகுதியில், மக்கள் தன்னை மீட்பராக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுணர்கிற யோவான், அவர்கள் கேட்காமலேயே, தானாக முன்வந்து, 'என்னைவிட வலிமைமிக்க ஒருவர் வருகிறார்' என்று தன்னைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, இயேசுவை முன்னே கொண்டுவருகிறார். அதாவது, 'உங்களுக்குக் குறித்துள்ளதற்கு மேல் போகாதீர்கள்' என்று முதல் பகுதியில் அறிவுறுத்திய யோவான், தானே அதை வாழ்ந்தும் காட்டுகிறார். தனக்குக் குறிக்கப்பட்ட எல்கையைத் தாண்ட மறுக்கிறார். இவ்வாறாக, தன் மகிழ்ச்சி என்பது தன் அடையாளத்திலிருந்து வருவது அல்ல. மாறாக, அது அடையாளங்களைக் களைவதில்தான் இருக்கிறது என நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார் யோவான்.

இவ்வாறாக, இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு, மகிழ்ச்சி என்பது (அ) 'ஆண்டவர் நம் நடுவில் உள்ளார்' எனக் கண்டுகொள்வதிலும், (ஆ) 'ஆண்டவரோடு இணைந்திருத்தலிலும்,' (இ) 'வாழ்க்கைமுறையை மாற்றுவதிலும்,' மற்றும், (ஈ) 'தன்னை அறிதலிலும்' இருக்கிறது என்பதை எடுத்தியம்புகிறது.

கலங்காத மகிழ்ச்சி. இது எப்போதும் நமக்குக் கிடைக்குமா?

நம் வாழ்வில் எல்லாம் நன்றாகப் போகும்போது - உணவு, உடைகள், உறைவிடம் என அடிப்படைத் தேவைகள் நிறைவேறி, செலவுக்குக் கொஞ்சம் பணம், பேசிப் பழக சில நண்பர்கள், படிக்க ஒரு புத்தகம், பார்க்க ஒரு வேலை என இருக்கும் போது - மகிழ்ச்சி இயல்பாக வருகிறது. ஆனால், அடிப்படைத் தேவைகள் இல்லாத போது நான் எப்படி மகிழ முடியும்? என் வீடும், தோட்டமும் புயலால் அழிக்கப்படும்போது நான் எப்படி மகிழ முடியும்? என் வேலை, திருமணம், குடும்பம் உடையும்போது நான் எப்படி மகிழ முடியும்? நான் நோய்வாய்ப்பட்டு, முதுமையில், தனிமையில் படுக்கையில் கிடக்கும்போது நான் எப்படி மகிழ முடியும்? என் அன்பிற்குரியவர் இறக்கும்போது, அந்த இழப்பை யாராலும் ஈடுசெய்ய முடியாதபோது நான் எப்படி மகிழ முடியும்? என் பணம் எல்லாம் திருடப்படும்போது, என் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப்படும்போது, என்னை ஆள்பவர்கள் சுயநலமாக இருக்கும்போது என்னால் எப்படி மகிழ முடியும்?

பிலிப்பியருக்கு எழுதப்பட்ட திருமடல் ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலில், ரம்மியமான வெளிச்சத்தில், மெல்லிய இசையின் பின்னணியில் எழுதப்படவில்லை. மாறாக, சிறைச்சாலையின் தனிமையில், வெறுமையில், குளிரில், புண்களின் நாற்றத்தில், கை மற்றும் கால் விலங்குகளின் அழுத்தத்தில் எழுதப்பட்டது. திருமுழுக்கு யோவானின் போதனை அரச மாளிகையில், பளிங்குத் தரையில், பச்சைக் கம்பளம் விரித்து, சாமரங்கள் வீச, அனைவரும் அரியணையில் அமர்ந்திருக்க அங்கே தரப்படவில்லை. மாறாக, ஆற்றங்கரை ஓரத்தில், மனிதர்கள் மற்றும் மரங்களின் சலசலப்பில், தண்ணீரின் குளிர்ச்சியில், வீசும் காற்றின் வேகத்தில் தரப்படுகிறது. சிறைச்சாலை, ஆற்றங்கரை என்னும் இரண்டு சூழல்களுமே நம் கேள்விகளுக்கான விடையைத் தந்துவிடுகின்றன.

ஆம், எங்கும் எப்போதும் கலங்காத மகிழ்ச்சி சாத்தியம்.

ஒருவர் தன்னை அறிந்து, தன் அருகிருப்பவர் அறிந்து, தன் உள்ளது பகிர்ந்து, தன் இறைவனோடு இணைந்திருக்கும்போது, கலங்காத மகிழ்ச்சி காலத்திற்கும் சாத்தியம்.

நம் மகிழ்ச்சியை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கும் காரணிகளை, நம்மீது எறியப்படும் கூழாங்கற்களை நாம் அடையாளம் கண்டு, அவற்றிலிருந்து ஒதுங்குவது முதற்படி.

அடுத்தவரை மகிழ்ச்சிப்படுத்தி, அந்த மகிழ்ச்சியில் நாம் புன்னகை பூப்பது இரண்டாம் படி.

என் இறைவனே என் மகிழ்ச்சி என அவரில் சரணாகதி அடைவது மூன்றாம் படி.

நாம் ஏற்றும் மூன்று திரிகளும் நம்மை இந்த மூன்று படிகளில் ஏறுவதற்கு நம் பாதையை ஒளிர்விக்கட்டும்.




Thursday, 6 December 2018

திருவருகைக் காலம் 2ஆம் ஞாயிறு

திருவருகைக் காலம் 2ஆம் ஞாயிறு மூன்றாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்.

பாரூக்கு 5:1-9 ;
பிலி 1:4-6, 8-11 ;
லூக்கு 3:1-6 


ஒரு பெரிய பணக்காரன் செல்வச் செழிப்போடும், பெரும் மகிழ்வோடும் வாழ்ந்து வந்தான். காலப்போக்கில் கொள்ளைக் காரனாகவும் மாறிவிட்டான். ஆனால், அவ்வப்போது ஏழைகளுக்கு சில உதவிகளையும் செய்வான். ஒரு நாள் கடவுள் அவன் கனவில் தோன்றி ஒரு நாள் உன் வீட்டுக்கு வரப்போகிறேன் என்று சொல்லி மறைந்துவிட்டார். பணக்காரனும் ஏற்பாடு செய்தான். ஒரு நாள் கடவுள் வந்தார். பணக்காரன் மகிழ்வோடு வரவேற்று, எனது வீட்டிலுள்ள பணம், பொன், பொருட்கள் எது வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றான். கடவுள் உனது வீட்டிலுள்ள அனைத்தும் என்னிடமும் உள்ளது. ஆனால் என்னிடம் இல்லாத ஒன்று மட்டும் உன்னிடம் உள்ளது. அதை மட்டும் என்னிடம் கொடுத்து விடு. நீ வாழும் கரடு முரடான வாழ்க்கை , நீ செல்லும் தவறான பாதை, உனது தவறான செயல்பாடுகள், இவைகளுக்கு காரணமான உனது பாவத்தை மட்டும் என்னிடம் கொடுத்து விடு என்றார். அதை உணர்ந்த பணக்காரன் தனது பாவத்தை அறிக்கையிட்டு தன்னையும் தனது செயல்பாடுகளையும் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டான்.

மக்களின் சீர்குலைந்த பாதச்சுவடுகளைச் செம்மைப்படுத்தி அவர்களின் மனங்களை மாற்றியமைத்து, இயேசுவின் வருகையை முன்னறிவிக்கின்றார் புனித திருமுழுக்கு யோவான். நாம் நடந்து வந்த பழைய பாதையைத் திரும்பிப் பார்க்க இன்றைய வாசகங்கள் அழைப்பு விடுக்கின்றன. பாவச்சூழலில் இருக்கும் இதயத்தை, புதிய பாதைக்குத் திருப்புவதே மனம் திரும்புதலாகும். இங்கு நாம் செம்மைப்படுத்த வேண்டியது கரடுமுரடான இடத்தையோ, மேடு பள்ளங்களையோ அல்ல. மாறாக நமது உள்ளங்களையே!

ஆண்டவருடைய வழிகளை ஆயத்தம் செய்யவும், பள்ளத்தாக்குகள் நிரப்பப்படவும், குன்றுகள் தாழ்த்தப்படவும்,
கரடுமுரடானவை சமதளமாக்கப்படவும் இவைகளில் நிறைவாக மனமாற்றம் காணவும் இன்றைய நற்செய்தி அழைக்கின்றது. மனம் மாறுதல் என்பது பழைய பாவ வாழ்வை, செயல்பாடுகளை முழுவதும் விட்டுவிடுதலாகும். திருமுழுக்குப் பெறுதல் என்பது புதிய சிந்தனைகளை, செயல்பாடுகளைத் தழுவிக் கொள்வதாகும்.

பழைய ஏற்பாட்டில் தாவீது அரசர் பாவம் செய்தபோது நாத்தான் இறைவாக்கினர் வழியாக இறைவன் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். அரசனும் இறைவா என் குற்றங்களை நான் உணர்கிறேன். உமக்கு எதிராக நான் பாவம் செய்தேன் என்று அறிக்கையிட்டார் (தி.பா. 51:3). தீயவர் தாம் செய்த பாவங்கள் அனைத்தையும் விட்டு நீதியையும், நேர்மையையும், கடைப்பிடித்தால் அவர்கள் வாழ்வது உறுதி என்கிறார் எசேக்கியல் (எசே 18:21). எருசலேமே உன் துன்ப துயரத்தின் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, கடவுள் உனக்கு அருளும் மாட்சியின் பேரழகை என்றென்றும் ஆடையாக அணிந்து கொள் (முதல் வாசகம்). கிறிஸ்துவின் நாளுக்கென்று குற்றமற்றவர்களாக நேர்மையோடு வாழவேண்டும். மனிதர் அனைவரும் மனமாறி கடவுள் அருளும் மீட்பைக் காண வேண்டும் என்கிறார் திருமுழுக்கு யோவான். அனைத்தையும் உய்த்துணரும் பண்பில் வளர, அன்பால் நிறைந்து, சிறந்தவற்றையே ஏற்றுச் செயல்பட, நீதியின் செயல்களால் நிரப்பப்பட்டு நேர்மைக்குப் பாதை அமைக்க அழைப்பு விடுக்கிறார் புனித பவுல்.

இன்றையச் சூழலில் நமது இதயத்தில் நிரப்பப்பட வேண்டியவைகள் அன்பு, அமைதி, மகிழ்வு. அகற்றப்பட வேண்டியவை சுயநலம், பொறாமை, வைராக்கியம் போன்றவைகளே ! கரடு முரடான பாதையை, நேரிய பாதையாகவும், கோணலான சிந்தனைகளையும், குறுக்குப் பாதைகளையும் அகற்றி, புதிய பாதை உருவாக்க முன் வருவோம். இவைகளை நமதாக்கிக் கொண்டால் நமக்குள்ளே இருக்கும் பிளவுகள், தடைச்சுவர்கள் அகற்றப்படும் என்பதையும் உணர்வோம். தங்களின் பழைய பாவ இயல்பை விடாப்பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருந்த பரிசேயர்களைப் போல் இல்லாமல், ஏமாற்றி வாங்கியதை நான்கு மடங்காக திருப்பிக் கொடுக்க முன்வந்து, மனமாறிய சக்கேயுவைப் போல (லூக். 19:1-10) தனது வாழ்வைச் செம்மைப்படுத்தி, பிறரையும் இயேசுவிடம் அழைத்து வந்த, சமாரியப் பெண்ணைப் போல (யோவா. 4:25-42). நாம் மனமாறி வாழ, நாம் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால் இறைவன் நமக்காக பத்தடி எடுத்து வைப்பார் என்பதை உணர்வோம். எருசலேமே எழுந்திரு! கீழ் திசை நோக்கு! ஏனெனில் இது விடியல் வரும் காலம் (பாரூக் 5:5) என்பதற்கு ஏற்ப நமது இதயத்தில் இறைவனை ஏற்க, தடையாக உள்ள அனைத்தையும் அப்புறப்படுத்திச் செப்பனிட்ட புதிய பாதை அமைக்க, முன் வருவோம்.

நடந்த பாதைகள் தடுமாறினாலும், நடக்கும் பாதங்கள் தளர்ந்தாலும், நமது இதயம் என்ற நிலத்தில், அன்பு, அமைதி, சமாதானம் போன்ற விதைகளை விதைப்போம்.

சிந்தனைக்கு
உலகப் புகழ் பெற்ற விஞ்ஞானி ஐசக் நியூட்டனிடம் நிருபர், "ஐயா நீங்கள் கண்டுபிடித்த நூற்றுக்கணக்கான விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளிலே மிகச் சிறந்த கண்டு பிடிப்பு எது?" என்று கேட்டார். அவரின் பதிலோ கேட்டவரை ஆச்சரியப்பட வைத்தது. அந்த விஞ்ஞானி தன்னையே தாழ்த்திச் சொன்னார், "நான் கண்டுபிடித்த எல்லா கண்டுபிடிப்புகளிலும் பெரிய கண்டுபிடிப்பு, நான் ஒரு பாவி என்று கண்டுபிடித்ததே ஆகும். இரண்டாவது நான் கண்டுபிடித்த மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு நாம் அனைவரையும் மீட்கவே இயேசு பிறந்தார். நம் பாவங்களைப் போக்க அவரின் இரத்தமே அல்லாமல் வேறு ஒன்றுமில்லை என்று கண்டு பிடித்தேன்” என்றார். எத்தனை அருமையான பதில்!

நமது குற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டும்போது அக்கறையோடு ஆராய வேண்டும். அவற்றை கேட்டுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் நம்மில் வளர வேண்டும்.




நம்மைச் சரிசெய்துகொள்ள முன்வருவோம்


இஸ்ரயேல் நாட்டிலே, மக்களிடம் பணமிருந்தது, பதவி இருந்தது, பட்டம் இருந்தது, பரிசு இருந்தது. எல்லாருக்கும் ஓரளவு உண்ண உணவு இருந்தது, உடுக்க உடை இருந்தது, இருக்க இடமிருந்தது.

கடல் இருந்தது!
நதியிருந்தது!
சீனாய் மலையிருந்தது!

ஆனாலும் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பாரூக்கு இறைவாக்கினர் கூறுவது போல், பலரின் முகத்திலே துயரக் கோலம் !

மக்களைச் சுற்றி மாக்கோலங்கள் இருந்தன! மலர்க்கோலங்கள் இருந்தன! மங்களக்கோலங்கள் இருந்தன!

ஆனால் மனிதர்களின் முகத்திலோ மகிழ்ச்சிக்கோலங்கள் இல்லை !

எங்கு பார்த்தாலும் கரடுமுரடான முகங்கள்!

இதற்கு என்ன காரணம்? திருமுழுக்கு யோவான் சிந்தித்தார்! தூய ஆவியாரால் அருள்பொழிவு செய்யப்பட்டு வாழ்ந்த அவருக்குச் சரியான பதில் கிடைத்தது.

இவர்களின் தேவை இன்னும் பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை! அதனால்தான் இவர்கள் முகங்கள் சோகத்தால் நிரம்பி வழிகின்றன! அவர்களுக்குத் தேவையானது என்ன?

மீட்பு ! அதாவது விடுதலை!
தீராத நோயிலிருந்து விடுதலை!
மாறாத பாவத்திலிருந்து விடுதலை!
மரண பயத்திலிருந்து விடுதலை!

அவர்களுக்குத் தேவை ஒரு மீட்பர்!

இயேசு நோயிலிருந்து மக்களுக்கு விடுதலை அளித்தார் (மத் 9:27-31); பாவத்திலிருந்து விடுதலை அளித்தார் (லூக் 7:36-50); மரணத்திலிருந்து விடுதலை அளித்தார் (யோவா 11:1-44).

ஆகவே இயேசுவைப் பற்றி திருமுழுக்கு யோவான் போதிக்கத் தொடங்கினார்! இயேசுவே உங்கள் மீட்பர்! அவர் தரும் விடுதலையைப் பெற உங்கள் இதயங்களைத் தூயதாக்கிக் கொள்ளுங்கள்! அவர் நோயினாலும், பாவத்தாலும், மரணபயத்தாலும் பாதிக்கப்பட்டு கரடுமுரடாகக் காட்சியளிக்கும் உங்கள் உள்ளத்திற்கு விடுதலையளிப்பார் என்றார்.

உங்கள் உள்ளம் சிரிக்கும்போது உங்கள் உதடுகள் சிரிக்கும் என்றார்!

அன்று இயேசுவே மீட்பர் என அறிக்கையிட்ட அதே திருமுழுக்கு யோவான் இன்று நம் முன் தோன்றினால் என்ன சொல்வார்?

2015 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இஸ்ரயேல் நாட்டிலே காணப்பட்ட அதே கரடுமுரடான முகங்களை இன்றும் இந்த உலகத்திலே நான் பார்க்கின்றேன்.

உங்களில் ஒருசிலரே சிரிக்கின்றீர்கள் !

சிலர் சிரிப்பதையே மறந்துவிட்டீர்கள் !

காரணம் இன்றைய 2- வது வாசகத்தில் புனித பவுலடிகளார் கூறுவது போல நீங்கள் குற்றமற்றவர்களாக வாழ இன்னும் முன்வரவில்லை என்பார்.

இன்று, நாம் எல்லாருமே பாவிகள் தான் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, கரடுமுரடாகக் காட்சியளிக்கும்

நமது கனவுகளை,
நமது எண்ணங்களை,
நமது செயல்களை,
நமது வாழ்க்கை முறைகளை,
நமது நாகரிகங்களை,
நமது பண்பாடுகளை,
சரிசெய்துகொள்ள முன்வருவோம்!

மனம் மாறும்போது,
முகமும் மாறும்.
அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்!
நமது மனமாற்றம் நாம் தேடும் மகிழ்ச்சியை நமக்குத் தரும்!
அப்போது நாம் ஒவ்வொருவரும்
கடலிடைப் பிறவா அமிழ்தாய்
மலையிடைப் பிறவா மணியாய்
கொடியிடைப் பிறவா மலராய் மாறி


காலையிலே பூபாளம் பாடி
மாலையிலே நீலாம்பரி பாடி
நாளெல்லாம் மகிழ்ந்திருப்போம்!

மேலும் அறிவோம் :
முகத்தின் முதுக்குறைந்த (து) உண்டோ உவப்பினும்
காயினும் தான்முந் துறும் (குறள் : 707).

பொருள் : உள்ளத்தில் தோன்றும் விருப்பு வெறுப்பு ஆகிய உணர்வுகளை விரைந்து வெளிப்படையாகக் காட்டும் முகத்தை விட பேரறிவு கொண்டது வேறு எதுவும் இல்லை!




ஒருவர் கடவுளிடம் தனக்கு ஏராளமான நிலம் வேண்டும் என்றார். கடவுள் அவரிடம், "நீ காலை 6 மணியிலிருந்து மாலை 6 மணி வரை எவ்வளவு தூரம் ஓட முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் ஓடு, நீ ஓடிய நிலமெல்லாம் உனக்குச் சொந்தம்" என்றார், அந்த மனிதரும் காலை 6 மணியிலிருந்து வேகமாக ஓடினார். மாலை 5.30 மணி ஆனது. மீதியுள்ள அரை மணி நேரத்தில் அதிகமான நிலத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் தலைதெறிக்க ஓடிய அவர், மாலை ஆறு மணிக்குக் கீழே விழுந்து மாரடைப்பால் மாண்டுபோனார். பேராசை அவரது உயிரைக் குடித்துவிட்டது.

தவக்காலத்தைப் போன்று திருவருகைக் காலமும் மனமாற்றத்தின் காலம். திருவருகைக் காலத்தின் தலைசிறந்த போதகரான திருமுழுக்கு யோவான் நம்மை மனமாற்றத்திற்காக அழைக்கின்றார். இறைவாக்கினர் எசாயாவை மேற்கோள் காட்டி, பள்ளத்தாக்குகள் நிரப்பப்பட்டு, மலைகளும் குன்றகளும் தாழ்த்தப்பட்டு, கோணலானவை நேராக்கப்பட்டு, கரடு முரடானவை சமதளமாக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார் (எசா 40:3-5). பேராசை என்னும் பள்ளத்தாக்கு நிரப்பப்பட வேண்டும்; ஆணவம் என்ற குன்று தாழ்த்தப்பட வேண்டும். நேர்மையற்ற கோணலான வாழ்வு நேரிய வாழ்வாக வேண்டும். கரடு முரடான உறவுகள் சரிசெய்யப்பட்டு செம்மையான உறவு மலர வேண்டும்.

குறிப்பாக, இன்றைய மனிதர்களை ஆட்டிப் படைக்கும் பேராசை என்னும் பள்ளத்தாக்கு நிரப்பப்பட வேண்டும். ஆசை இருக்க வேண்டும். ஆனால் பேராசை இருக்கக்கூடாது. “எவ்வகைப் பேராசைக்கும் இடம் கொடாதவாறு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்" (லூக் 12:15). "பொருளாசையே எல்லாத் தீமைகளுக்கும் ஆணிவேர்” (1 திமொ 6:10).

பணம் வேண்டும். பொருள் இல்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை. கருவறை முதல் கல்லறை வரை சில்லரை தேவை. பொருள் பால் இல்லாமல் காமத்துப்பாலும் வாங்க முடியாது, ஆவின் பாலும் வாங்க முடியாது. ஆனால் பணத்தைக் கொண்டு எல்லாமே வாங்க முடியாது. பணத்தைக் கொண்டு உணவை வாங்கலாம், ஆனால் பசியை வாங்க முடியாது. பணத்தைக் கொண்டு பஞ்சு மெத்தை வாங்கலாம், ஆனால் உறக்கத்தை வாங்க முடியாது. பணத்தைக் கொண்டு மருந்துகள் வாங்கலாம், ஆனால் மன அமைதியை வாங்க முடியாது.

திருமுழுக்கு யோவான் எளிமை வாழ்வு வாழ்ந்தார். வசதி நிறைந்த நகரத்தில் வாழாமல், வசதி ஏதுமில்லா பாலைநிலத்தில் வாழ்ந்தார். ஆடம்பர உடை அணியாது ஒட்டக முடியிலான ஆடை அணிந்தார். தொகை தொகையாக செலவழித்து வகை வகையான உணவை உண்ணாமல், வெட்டுக் கிளியையும் காட்டுத் தேனையும் உண்டு வந்தார். மேலும், தங்களுக்குள்ள உணவையும் உடையையும் இல்லாதவர்களுடன் பகிரவும், கையூட்டு வாங்காமல் கிடைக்கும் ஊதியம் போதும் என்னும் மனநிறைவுடன் வாழ மக்களுக்கு அறிவுறுத்தினார் (லூக் 3:11-14).

பேராசைக்கு மாற்று மருந்து நமக்குள்ளதை ஏழை எளியவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனப்பாங்காகும். பணக்காரர் ஒருவர் எவருக்கும் எதுவும் ஈயாமல் படு கஞ்சனாக வாழ்ந்தார். ஓர் இரவு திருடர்கள் அவருடைய வீட்டுக்குள் நுழைந்து அவருடைய காலையும் கையையும் கட்டிவிட்டு வீட்டிலுள்ள பணம் மற்றும் நகைகளைக் கொள்ளையடித்துச் சென்றனர். அப்போது அப்பணக்காரர். அழுதுகொண்டு, "ஐயோ! நான் வாயைக்கட்டி வயிற்றைக்கட்டி சம்பாதித்ததை எல்லாம், இப்ப என் காலைக் கட்டி. கையைக்கட்டி வாரிக்கிட்டு போயிட்டாங்களே" என்றார்.

தங்களுடைய பொருள்களைச் சேர்த்து வைத்துப்பின் அவற்றை இழப்பவர்கள் பிறர்க்குக் கொடுப்பதில் உள்ள இன்பத்தை அறியாதவர்களா? என்று கேட்கிறார் வள்ளுவர்,

ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல்தாம் உடைமை
வைத்து இழக்கும் வன்கணவர் | (குறள் 228)

தண்ணீர் மேல் படகு சென்றால் அது உல்லாசம், படகுக்குள் தண்ணீர் சென்றால் கைலாசம். பணம் நமக்கு அடிமையாக இருந்தால் சொர்க்கம், பணத்துக்கு நாம் அடிமையானால் நரகம், மேலை நாட்டுப் பணக்காரர்கள் அமைதியைத் தேடி நமது நாட்டுக்கு வருகின்றனர். ஆனால் இந்தியர்களோ பணத்தைத் தேடி மேலை நாடு செல்கின்றனர், இது வேடிக்கையாகவும் வேதனையாகவும் உள்ளது.

ஏழைகளும் ஏழையரின் உள்ளத்தினரும்தான் இறையாட்சியின் அருளடையாளங்கள், அவர்களே இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் பாரூக் குறிப்பிடும் விண்ணக எருசலேமின் மகிமையை அடைவர். அவர்கள் தான் கிறிஸ்துவின் நாளை எதிர்நோக்கிக் குற்றமற்றவர்களாக நேர்மையோடு வாழ்பவர்கள் (பிலி 1:11), கண்ணீரோடு விதைக்கும் அவர்களே மகிழ்வுடன் அறுவடை செய்வர். அவர்களுக்கே கடவுளுடைய அரசு உரித்தானது (மத் 5:3). அவர்களே கடவுள் தரும் மீட்பைக் காண்பர் (லூக் 1:5). இன்றைய நுகர்வு கலாச்சாரத்திற்கு மாற்றுக் கலாச்சாரத்தை வகுத்துக் கொடுப்பர்கள்தான் ஏழ்மை வார்த்தைப்பாட்டை எடுத்த துறவறத்தார். ஆனால், இன்றைய துறவறத்தார் அக ஏழ்மையைக் கடைப்பிடிக்கும் | அளவுக்கு புற ஏழ்மையைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை. புற ஏழ்மை இல்லாத அக ஏழ்மை பொருளற்றது.

ஒரு துறவற இல்ல விழாற்கு விருந்தினராக அழைக்கப்பட்ட ஒரு பொதுநிலையினர், அங்கு கொடுக்கப்பட்ட விதவிதமான அறுசுவை உணவை உண்டபின், "ஏழ்மை வார்த்தைப்பாடே இவ்வளவு ருசியாக இருந்தால், கற்பு வார்த்தைப்பாடு எவ்வளவு ருசியாக இருக்குமோ?" என்று கூறினாராம்! கேட்கச் செவியுள்ளோர் கேட்கட்டும்,

இன்றைய விளம்பர உலகில் தேவையற்ற பொருள்களை எல்லாம் கவர்ச்சியுடன் விளம்பரம் செய்து நம்மை அவற்றிற்கு அடிமைகள் ஆக்குகின்றனர். தேவைகளைப் பெருக்குவதால் மன அமைதி வராது. தேவைகளைக் குறைப்பதால்தான் மன அமைதி கிடைக்கும்.

ஆசை அறுமின்கள், ஆசை அறுமின்கள்
ஆசைப்படப்பட்ட ஆய்வரும் துன்பங்கள்
ஆசை விடவிட ஆனந்தமாயே             (திருமூலர்)




காத்திரு

''சித்தார்த்தா " - ஆங்கில நாவல் இது. அதில் இப்படி ஒரு காட்சி. சித்தார்த்தா என்ற அந்த இளைஞன் ஒருத்தியைக் காதலிக்கிறான். அவள் எங்கே சென்றாலும் பின்னாலேயே சுற்றுகிறான். திடீரென்று ஒருநாள் தன்னைச் சுற்றித் திரியும் அவனைப் பார்த்து அவள் கேட்கிறாள்: ''என்னைக் காதலிக்க உனக்கு என்ன அருகதை உண்டு?" ஒருகணம் அதிர்கிறான். "என்ன கேள்வி இது? என்றாலும் இதோ பதில்" என்று அவளைக் காதலிக்கத் தனக்கு உள்ள தகுதியைப் பட்டியலிடுகிறான்.
1. என்னால் உன்னை நேசிக்க முடியும். 1 can love you.
2. என்னால் உன்னை நினைக்க முடியும். I can think of you.
3. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என்னால் உனக்காகக் காத்திருக்க முடியும். Above all1 can wait for you.

இறைவனை அன்பு செய்கிறேன் என்பதற்கான அடையாளங்களில் ஒன்று அவனுக்காகக் காத்திருத்தல். அன்பு இல்லையென்றால் காத்திருத்தல் எரிச்சலாக இருக்கும். அன்புடன் என்றால் அதில் ஒரு த்ரில்' இருக்கும். 'காத்துக் கிடப்பதில் இன்பம் உண்டு. காக்க வைப்பதில் சுகம் உண்டு',

நம் வாழ்வில் பெரும்பகுதி காத்திருக்கிறோம் - பயணத்தில் பஸ்ஸுக்காக, படுக்கையில் உறக்கத்துக்காக, வாசலில் நண்பனுக்காக, வரிசையில் (2) திரைப்பட நுழைவுச் சீட்டுக்காக... இப்படி ஏதோ ஒன்றுக்காக, யாரோ ஒருவருக்காக.

ஆனால் இறைவனுக்காக எந்த அளவு, எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறோம்?

"ஆண்டவருடைய மெசியாவைக் காணுமுன் அவர் சாகப் போவதில்லை" என்று தூய ஆவியால் உணர்த்தப்பட்டிருந்த (லூக்.2:26) சிமியோன் எப்படியெல்லாம் இஸ்ராயேலுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட ஆறுதலுக்காகக் காத்திருந்தார்! “உமது மீட்பை என் கண்கள் கண்டு கொண்டன" என்ற அவரது உற்சாக வார்த்தைகளில் எத்துணை மகிழ்ச்சி, மனநிறைவு! மீட்பர் அரசியல் தலைவன் அல்ல துன்புறும் ஊழியன் என்ற உண்மையின் வெளிப்பாடு அல்லவா அன்றே அவர் கண்டது!

அன்னை மரியா எப்படியெல்லாம் காத்திருந்தாள்?
- மனிதர் அவளுக்கு வழங்கும் அடைமொழிகள் எத்தனை எத்தனை! விண்ணகத்தின் வாயிலே, விடியற்கால விண்மீனே, நீதியின் கண்ணாடியே, மறைபொருளின் ரோஜா மலரே இப்படியாக.

- கடவுள், தூதன் கபிரியேல் வழியாக வழங்கிய அடைமொழி அருள்மிகப் பெற்றவரே, இறையாசி நிறைந்தவரே என்பது

- மரியா தனக்குத் தானே வழங்கிக் கொண்ட அடைமொழி: 'இதோ ஆண்டவருடைய அடிமை'.

அடிமை என்பவன் யார்?
- தலைவனுக்காகக் காத்திருப்பவன்.
- தலைவனுக்குத் தன்னையே அர்ப்பணித்தவன்.
- தலைவனுக்கு அனைத்து வகையிலும், பணிவிடை புரிபவன்
- தலைவனுக்குக்காகத் தன்னையே இழப்பவன்.
அடிமை என்ற சொல்லில் காத்திருத்தல் மட்டுமல்ல வெறுமை யாக்குதலைப் பார்க்கிறோம்.

மனிதனோடு இணைய இறைவன் தன்னையே வெறுமையாக்கினார். (பிலிப்.2:7) இறைவனோடு இணைய மனிதன் தன்னையே வெறுமையாக்க வேண்டும்.

வெறுமையாக்குவது இறைவன் தன் அருளை, மீட்பை, நிறைவைப் பெற மிகவும் இன்றியமையாதது.


"உன் பாத்திரம் களிமண்ணால் நிறைந்திருந்தால் இறைவன் ஊற்றும் பால் அதில் விழும் போது தெறித்துச் சிதறும். எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அது காலியாக, வெறுமையாக இருக்கிறதோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு இறைவன் ஊற்றும் பாலால் நிரம்பும்” என்ற சிலுவை அருளப்பரின் கூற்று திருவருகைக்காலச் சிந்தனைக்கு ஏற்றது.

அயர்லாந்து நாட்டில் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் பழக்கம் உண்டு. கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்னிரவு வீட்டில் உள்ள கதவுகளையெல்லாம் திறந்து வைப்பார்கள். முன் கதவுக்கருகில் ஒரு மெழுகுதிரியை ஏற்றி வைப்பார்கள். பெத்லகேமில் அன்று இரவு மரியாவும் சூசையும் வீடுதேடி அலைந்ததன் நினைவாக அவர்களை வரவேற்க ஆயத்தமாக இருப்பது போல இப்பழக்கம் இன்றும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது.

திருவருகைக் காலத்தில் மீட்பரின் வருகைக்காக நமது இதயக் கதவு திறந்திருக்கிறதா? அருள்வாழ்வு என்னும் விளக்கு அங்கு ஒளிர்கிறதா? “இதோ நான் கதவருகில் நின்று தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். யாராவது எனது குரலைக் கேட்டுக் கதவைத் திறந்தால் நான் உள்ளே சென்று அவர்களோடு உணவருந்துவேன். அவர்களும் என்னோடு உணவருந்துவார்கள்” (தி.வெ.3:20) என்கிறார் ஆண்டவர்.

வர இருப்பவர் எரேமியா பார்வையில் நீதியின் தளிர். (எரே.33:15)
எசாயா பார்வையில் அமைதியின் ஊற்று. (எசா.9:6)

அந்த நீதியின் தளிர் செழித்து வளர, அந்த அமைதியின் ஊற்று சுரந்து பாய நம் வாழ்வில் “ஆண்டவர் அருளும் மீட்புக்காக அமைதியுடன் காத்திருப்பதே நலம்”. (புலம்பல் 3:26)

''கலைமானைக் கண்ணியில் சிக்க வைத்துப் பிடிக்க முடியாது. ஏனெனில் அதற்குக் கூர்மையான பார்வை உண்டு. ஒரு பறவை விழிப்பாய் இருந்தால் வெகு எளிதில் வலையில் சிக்காமல் தப்பித்துக் கொள்ள முடியும். இவ்வாறு மிருகங்களெல்லாம் தங்களையே காத்துக் கொள்ள விழிப்பாய் இருக்கின்றபோது நீ மட்டும் ஏன் விழிப்புடன் இருப்பதில்லை ?" - புனித பசிலியார்.







புதிய பாதை

மதுவுக்கு அடிமையாகிக் கிடந்து, பின் ஒருநாள், 'இனி நான் குடிப்பதே இல்லை' என்ற முடிவெடுத்து, மதுவிலிருந்து விலகி நிற்கும் ஒரு இனியவரைக் கடந்த நான்கு மாதங்களுக்கு முன் சந்திக்க நேர்ந்தது. 'ஃபாதர் நான் இன்னைக்கு ஒரு டிரைவரா இருக்கேன். கொஞ்ச வருடங்களுக்கு முன் நான் இப்படி இல்லை. ஒருமுறை இரவு ஊருக்குத் திரும்புமுன் பேருந்தில் ஏறுவதற்கு முன் நன்றாகக் குடித்தேன். கடையிலிருந்து பேருந்து நிலையம் தூரத்தில் தெரிந்தது. சீக்கிரம் போய் பேருந்து ஏற வேண்டும் என்று என் மனம் சொன்னாலும், கொஞ்ச நேரத்தில் என் கால்கள் தடுமாறுவதுபோல உணர்ந்தேன். ஒரே மயக்கமாக இருந்தது. அப்படியே விழுந்துவிட்டேன். நான் இறந்துவிட்டதாகவே நினைத்தேன். காலையில் கண் விழித்துப் பார்க்கும்போது மருத்துவமனையில் ஒரு கட்டிலில் கிடத்தப்பட்டிருந்தேன். நான் எப்படி இங்கே வந்தேன் என்று விசாரித்தேன். இரவில் ஒருவர் இங்கே கொண்டுவந்து சேர்த்ததாகச் சொன்னார்கள். கடவுளே எனக்கு இன்றைய இரண்டாம் வாழ்வைக் கொடுத்தார் என எண்ணினேன். அன்று குடியை நிறுத்தினேன்.' எல்லாம் முடிந்தது என்று நினைத்த அந்த நொடியில் ஒரு கனவுபோல எல்லாமே அவர் வாழ்வில் மாறிவிட்டது. போதையின் பாதை புதிய பாதையாக மாறியது.

நம் வாழ்வின் பாதை ஒன்றாக இருக்க, அங்கே புதிய பாதை ஒன்றை உருவாக்க இறைவன் வருவதாக இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்குச் சொல்கிறது. நம் எல்லாருடைய வாழ்விலும் இரண்டு பாதைகள் இருக்கின்றன. ஒரு பாதை நாம் அவரையும், அவரின் செயல்களையும் அறிய முற்படுவதற்குமுன் உள்ள பாதை. மற்றொரு பாதை அவரைக் கண்டவுடன் நாம் மேற்கொள்ளும் பாதை.

இன்றைய பதிலுரைப்பாடலிலிருந்து நம் சிந்தனையைத் தொடங்குவோம். 'ஆண்டவர் நமக்கு மாபெரும் செயல்கள் புரிந்துள்ளார்' (திபா 126) என்று அக்களிக்கின்றார் திருப்பாடல் ஆசிரியர். 'சீயோனின் அடிமை நிலையை ஆண்டவர் மாற்றியபோது நாம் ஏதோ கனவு கண்டவர் போல இருந்தோம்' என எழுதுகிறார். பாபிலோனிய நாடுகடத்தலின் பின்புலத்தில் பாடப்பட்ட இத்திருப்பாடலில் ஆசிரியர் தன் குழு அனுபவித்த ஒட்டுமொத்த வலியைப் பதிவு செய்கின்றார். தங்களுடைய நகரம், ஆலயம் என எல்லாம் அழிந்து தாங்கள் வேற்றுநாட்டுக்கு அடிமைகளாக நடத்திச் சென்றதை ஒரு இறப்பு அனுபவமாக, உறக்க அனுபவமாக நினைக்கின்ற ஆசிரியர், ஆண்டவர் தங்களை மீண்டும் தங்களின் நாட்டிற்கு அழைத்து வந்ததை ஒரு கனவு போல நினைத்துப்பார்க்கிறார். 'எல்லாம் முடிந்தது' என்ற அவர்களின் முந்தைய பாதை இருக்க, இறைவன் புதிய பாதையை அவர்களுக்கு வடிவமைத்துக்கொடுக்கின்றார்.

இந்த நிகழ்வையே இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். பாரூக் 5:1-9) வாசிக்கின்றோம். பாரூக்கு எரேமியா இறைவாக்கினரின் செயலர். பாரூக்கு நூல் கத்தோலிக்க விவிலியத்தின் இணைத்திருமுறை பகுதியில் இருக்கிறது. இதன் கிரேக்க மூலம் மட்டுமே நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்ட முதல் ஏற்பாட்டு நூல்களை யூதர்களும், பிரிந்த சகோதரர்களும் 'வெளிப்படுத்தப்பட்ட நூலாக' ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

பாபிலோனியாவுக்கு இஸ்ராயேல் மக்கள் அடிமைகளாக நாடுகடத்தப்பட்டபோது இவரும் உடன் சென்றவர். அதாவது, எருசலேமில் எழுதப்படிக்கத் தெரிந்த அனைவரையும் நெபுகத்னேசர் தன் அரண்மனைக்கு எடுத்துச்சென்றுவிட்டான். ஆக, பாரூக்கு அடிமைத்தனத்தின் கோரத்தை நேருக்கு நேர் கண்டவர். அரண்மனையில் இருந்ததால் அவர் அனுபவித்திருக்கும் வாய்ப்பில்லை.

'புரட்டிப்போடுதல்' - இதுதான் பாரூக்கின் இறைவாக்கின் மையம். இன்று இருக்கும் நிலையை நாளை ஆண்டவர் புரட்டிப்போடுவார் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறார் பாரூக்கு.

பாரூக்கு ஐந்து வகை புரட்டிப்போடுதல்களை முன்வைக்கின்றார்:

1. துன்ப துயர ஆடை களையப்பட்டு, மாட்சியின் பேரழகு அணிவிக்கப்படும்.
2. ஒன்றுமில்லாத வெறுந்தலையில், ஆண்டவரின் மாட்சி மணிமுடியாகச் சூட்டப்படும்.
3. பெயரில்லாதவர்களுக்கு, தங்கள் பெயர்களை இழந்தவர்களுக்கு, 'ஐரின் டிகாயுசனேஸ்' ('நீதியில் ஊன்றிய அமைதி') என்றும் 'டோக்ஸா தெயோசேபெயாஸ்' (இறைப்பற்றில் ஒளிரும் மாட்சி') என்றும் பெயர்கள் சூட்டப்படும்.
4. நடந்து சென்றவர்கள் பல்லக்கில் மன்னர்போல் தூக்கிவரப்படுவார்கள்.
5. மலைகள், குன்றுகள், பள்ளத்தாக்குகளில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டவர்கள் சமமும், நறுமணமும் மிகுந்த சாலைகளில் நடத்திவரப்படுவர்.

இந்தப் புரட்டிப்போடுதலையே நாம் 'பழைய பாதை,' 'புதிய பாதை' என்னும் சொல்லாடல்கள் வழியாகப் புரிந்தால், அடிமைத்தனத்தின் முந்தையை பாதைக்கு எதிர்மறையாக இருக்கிறது இறைவன் அமைத்துத் தரும் புதிய பாதை.

பழைய பாதை அவர்களை நிர்வாணமாக நடத்திச் சென்றது. 'ஷின்லர்ஸ் லிஸ்ட்' அல்லது 'லைஃப் இஸ் ப்யூட்டிஃபுல்' திரைப்படங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஜெர்மானிய நாசிப்படைகள் யூதர்களைக் கைது செய்து வதை முகாம்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது முதலில் செய்யப்படுவது 'ஆடைகள் களையப்படுதல்'. அதாவது, இதுவரை இருந்த அடையாளம் அழிக்கப்பட்டு, புதிய அடையாளம் தரப்படுகின்றது. இன்றும் நம் சிறைச்சாலைகளிலும் கைதிகளுக்கு அவர்களின் ஆடைகள் களையப்பட்டு, சிறையின் சீருடைகள் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும் அடிமைகளாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டவர்களுக்கு ஆடைகள் மறுக்கப்பட்டன. உரோமின் கிளாடியேட்டர்கள் என்று சொல்லப்படும் போரிடும் அடிமைகள்கூட நிர்வாணமாகவே அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். நிர்வாணமாகவே போரிட்டனர். பண்டைக்கால ரோம் மற்றும் கிரேக்க நாடுகளில் வீடுகளில் பணிபுரிந்த ஆண்-பெண் அடிமைகள் ஆடைகள் மறுக்கப்பட்டனர். நம்ம ஊர் திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் நம்பூதிரி பெண்கள் தவிர மற்ற பெண்கள் மேலாடை மறுக்கப்பட்டனர் என்பதும் நாம் அறிந்த ஒன்று. இப்படி பாபிலோனியாவில் நிர்வாணமாக நின்றவர்களை தன் மாட்சி என்னும் பேரழகால் உடுத்துகின்றார் இறைவன். புதிய பாதை அவர்களுக்கு ஆடை அணிவிக்கிறது. கடவுள் அருளும் மாட்சியின் பேரழகே அவர்களின் ஆடையாக இருக்கிறது.

பழைய பாதையில் அவர்கள் தலைமுடி மழிக்கப்பட்டது. அடிமைகளின் தலைமுடி மழிக்கப்படும். எதற்காக? சுகாதாரத்திற்காக. குளிப்பதற்கும், தலை முடியைப் பாதுகாப்பதற்கும், பராமரிப்பதற்கும், எண்ணெய் தேய்ப்பதற்கும் நேரம் அளிக்கப்படாது. மேலும், நம் தலைமுடிதான் நமக்கு மணிமுடி. கடவுளுக்கு நாம் மொட்டை எடுப்பதும் இதற்காகவே. நாம் மணிமுடி எனக் கருதும் ஒன்றைக் கழற்றி இறைவனின் திருவடியில் வைக்கிறோம். போரில் தோற்ற அரசன், வெற்றி பெற்ற அரசனின் காலடிகளில் தன் தலைமகுடத்தை கழற்றி வைக்க வேண்டும். இந்தப் பிண்ணனியில் அடிமைகளுக்குத் தலைமுடியும் மறுக்கப்படுகின்றது. இப்படி மொட்டைத் தலையாய் இருந்தவர்களுக்கு மணிமகுடம் அணிவிக்கிறார் இறைவன். புதிய பாதையில் அவர்கள் மாட்சியை மணிமுடியாகச் சூடியிருக்கின்றனர்.

பழைய பாதையில் இஸ்ரயேல் மக்களுக்குப் பெயரில்லை. அடிமைகளும், சிறைக்கைதிகளும் பெயர் சொல்லி அழைக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள் வெறும் எண்கள்தாம். பெயர் என்னும் அடையாளம் இழந்தவர்கள் 'ஐரின்' (அமைதி), 'டோக்ஸா' (மாட்சி) என்ற அழகான பெயர்களைப் பெறுகிறார்கள். இந்த இரண்டு பெயர்களும் அவர்கள் இவ்வளவு நாள் இழந்தவைகளைத் திருப்பி தருவனவாக இருக்கின்றன.

பழைய பாதை இருளாக இருந்தது. புதிய பாதை பேரொளியால் ஒளிர்கிறது.

பழைய பாதை அவர்களை மண்டிபோட வைத்திருந்தது. புதிய பாதை அவர்களை எழுந்து நிற்கச் செய்கிறது.

பழைய பாதை கண்ணீராய் நிறைந்தது. புதிய பாதை மகிழ்வால் நிறைகிறது.

பழைய பாதையில் சங்கிலி கட்டப்பட்டு கால்நடையாக நடத்திச் செல்லப்பட்டனர் மக்கள். 'கால் மண்ணில் படாமல் இருப்பது' மாட்சியின் அடையாளம். நிலம் அழுக்கானது. ஆகையால்தான் கடவுளின் கால்கள் நிலத்தில் படக்கூடாது என நினைக்கிறோம். விலங்குகளிடமிருந்து நம்மை வேறுபடுத்திக் காட்டுவது நம் காலணிகள். நாம் அணியும் காலணிகள் நமக்கு நாமே வைத்துக்கொள்ளும் பல்லக்குகள். இறைவன்தாமே இனி இவர்களை பல்லக்கில் தூக்கி வருவார். புதிய பாதையில் அரியணையில் வீற்றிருக்கும் மன்னர்போல உயர்மிகு மாட்சியுடன் அவர்கள் அழைத்துவரப்படுகிறார்கள்.

பழைய பாதையில் யாருடைய உயிரையும் பற்றி யாரும் கவலைப்படவில்லை. புதிய பாதையில் இறைவன் அவர்களின் உயிரைப் பாதுகாக்கின்றார்.

பழைய பாதை இரத்தம் மற்றும் வியர்வையால் துர்நாற்றம் அடித்தது. எருசலேமிலிருந்து பாபிலோனியாவுக்குச் செல்லும் பாதை கரடு முரடானது. பள்ளத்தாக்குகள், குன்றுகள் நிறைந்தது. இவற்றையெல்லாம் சமன்படுத்துவதோடு இறைவன் இன்னும் ஒருபடி போய், பாதைகளில் சாம்பிராணியும் போடுகின்றார். அடிமைகள் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட பாதை இரத்தம், உடலின் அழுகல் என நாற்றம் எடுக்கும். நறுமணம் இந்த நெடியை மாற்றுவதோடு, புத்துணர்ச்சியையும் கொடுக்கும். புதிய பாதையில் நறுமணம் வீசும் மரங்கள் நிழல் தருகின்றன.

இவ்வாறாக, புதிய பாதையின் கூறுகளின் வழியாக இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு இறைவன் செய்த மாபெரும் செயல்களை நாம் கண்டுணர முடிகிறது.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (பிலி 1:4-6,8-11) பவுலின் சிறைமடல்களில் ஒன்றான பிலிப்பியருக்கு எழுதப்பட்ட திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. தன் நெஞ்சுக்கு நெருக்கமான பிலிப்பு நகரத் திருஅவைக்கு பவுல் எழுதும் திருமடலின் நடை மற்ற திருமடல்களின் நடையைவிட ஆத்மார்த்தமாக இருக்கின்றது. 'நீங்கள் என் இதயத்தில் இடம்பெற்றுவிட்டீர்கள்' (1:7), 'என் அன்பார்ந்தவர்களே, என் வாஞ்சைக்குரியவர்களே, நீங்களே என் மகிழ்ச்சி, நீங்களே என் வெற்றிவாகை' (4:1) என அன்பில் நீராட்டுகின்றார். தன் திருமடலின் தொடக்கத்தில் அவர்கள் இதுவரை நம்பிக்கையில் நிலைத்து நிற்பதற்காக அவர்களை வாழ்த்திப் பாராட்டுகின்றார். 'உங்களுள் இத்தகைய நற்செயலைத் தொடங்கியவர், கிறிஸ்து இயேசுவின் நாள் வரை அதை நிறைவுறச் செய்வார் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்' என்று அவர்கள்மேல் தான் வைத்துள்ள நம்பிக்கையைப் பதிவுசெய்கின்றார். மேலும், 'கிறிஸ்து இயேசு கொண்டிருந்த அதே பரிவுள்ளத்தோடு உங்கள்மீது எத்துணை ஏக்கமாயிருக்கிறேன்' என ஏங்குகின்றார்.

இயேசுவின்மேல் நம்பிக்கை கொள்ளும் வரை பிலிப்பி நகர மக்கள் தங்களின் பழைய பாதையில் இருக்கின்றனர். இயேசுவின்மேல் கொண்ட நம்பிக்கை அவர்களைப் புதிய பாதைக்கு அழைத்துவருகின்றது. இந்தப் புதிய பாதையில் அவர்கள், 'அறிவிலிலும் அன்பிலும் அனைத்தையும் உய்த்துணரும் பண்பிலும் மேன்மேலும் வளர்ந்து, அன்பால் நிறைந்து, சிறந்தவற்றையே ஏற்றுச் செயல்படுமாறு இறைவனை வேண்டுவதாக' முன்மொழிகின்றார். மேலும், அவர்களின் செயல்கள் நீதியின் செயல்களாக வேண்டுமென்று அறிவுறுத்துகின்றார்.

புதிய பாதைக்கு இறைவனின் அருளால் அழைத்துவரப்படுகின்ற பிலிப்பி நகர மக்கள், தங்கள் சொந்த நற்செயல்களால் அந்தப் பாதையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். லூக் 3:1-6) திருமுழுக்கு யோவானி;ன் பணித்தொடக்கத்தை லூக்கா பதிவு செய்கின்றார். மற்ற நற்செய்தியாளர்கள் போல அல்லாமல், லூக்கா யோவானின் பணியை வரலாற்றுப் பின்புலத்தில் பதிவு செய்கிறார். உரோமைப் பேரரசர் திபேரிய சீசர், யூதேய ஆளுநர் பிலாத்து, மாநில அரசர்கள் ஏரோது, பிலிப்பு, குறுநில மன்னர்கள் இத்துரேயா, லிசானியா, தலைமைக் குருக்கள் அன்னா, கயபா என்று ஒரு சாதாரண, சாமானிய யூதரின்மேல் ஆட்சி செய்த அனைவர் பெயர்களையும் பதிவு செய்கின்றார் லூக்கா. ஒரு சாமானிய யூதர் தனது சமூக, சமய, பொருளாதார வாழ்க்கை நிகழ்வுகளுக்கு இத்தனை பேரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இவர்கள் அனைவரும் இந்த சாமானிய யூதரின் அன்றாட வாழ்வைத் தீர்மானித்தனர்.

ஆனால், இப்படிப்பட்ட சமூக, சமய, பொருளாதாரப் பாதை ஒரு யூதரை வழிநடத்திக்கொண்டிருக்க, கடவுளின் வார்த்தை விந்தையாக பாலைநிலத்தில் வாழ்ந்து வந்த செக்கரியாவின் மகன் யோவானுக்கு அருளப்படுகின்றது. ஆக, இறைவன் தேர்ந்தெடுக்கும் பாதை சாமானிய பாதையிலிருந்து முழுவதும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. இதுதான் இறைவனின் விந்தை.

புதிய பாதையை முன்னுரைக்கின்ற திருமுழுக்கு யோவான், 'ஆண்டவருக்காக வழியை ஆயத்தமாக்குங்கள். அவருக்காக பாதையைச் செம்மையாக்குங்கள். பள்ளத்தாக்குகள் எல்லாம் நிரப்பப்படும். மலை, குன்று யாவும் தாழ்த்தப்படும். கோணலானவை நேராக்கப்படும். கரடு முரடானவை சமதளமாக்கப்படும். மலை குன்று யாவும் தாழ்த்தப்படும். கோணலானவை நேராக்கப்படும். கரடு முரடானவை சமதளமாக்கப்படும்' எனப் புதிய பாதைக்கான தயாரிப்பு வேலைகளை முன்னெடுக்க அறைகூவல் விடுக்கின்றார். மேலும், 'இந்தப் புதிய பாதையில் அனைவரும் கடவுள் அருளும் மீட்பைக் காண்பர்' என்ற ஆறுதல் செய்தியையும் தருகின்றார்.  

இந்த நிகழ்வு நமக்கு ஆண்டவர் காட்டும் புதிய பாதையை சுட்டிக் காட்டுகிறது. ஒரு சாமானிய யூதர் பெற்றிருந்த சமய, சமூக, பொருளாதார கட்டுகளிலிருந்து மாறுபட்டதாக இருக்கிறது.

இங்கு குறிக்கப்படுகின்ற சொல்லாடல்களை உருவகங்களாக எடுத்துக் கொள்வோம்:

பாலைநிலம்: நம் மனம் இறைவன் இல்லாமல், ஒளி இல்லாமல், மகிழ்ச்சி இல்லாமல், நிறைவு இல்லாமல் காய்ந்திருக்கும் நிலை. தமிழ் மரபில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என நிலங்களை வகைப்படுத்தி, இந்நிலங்கள் தங்களின் இயல்பை இழக்கின்ற போது அவை பாலையாக மாறுகின்றன. ஆக, பாலை என்பது ஒரு குறைவு. பேரரசர், ஆளுநர், குறுநிலமன்னர்கள், தலைமைக்குருக்கள் என பளிங்குத் தரைகளில் வலம் வந்தவர்களுக்கு எட்டாத ஆண்டவரின் குரல், பாலைநிலத்தில் வாழ்ந்த திருமுழுக்கு யோவானை எட்டுகிறது. நம் வாழ்விலும் குறை மேலோங்கி நிற்கும் போது இறைவன் குரல் நம்மை எட்டுகிறது.

வழி: இது ஆண்டவர் அமைத்துத் தரும் புதிய பாதையைக் குறிக்கிறது. வழி நம் முன்பாக இருந்தாலும் அந்த வழிக்கான பயணத்தை மேற்கொள்ளும்போது தான் அந்த வழி அர்த்தம் பெறுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக நாம் பயணிக்கும் நான்கு வழிச் சாலைகள், வாகனங்கள் இல்லாத போது வெறும் காட்டுப்பகுதியே. பயன்பாட்டில் தான் வழியானது வழியாக மாறுகிறது.

ஆயத்தமாக்குதலும் செம்மையாக்குதலும்: ஆயத்தமாக்குதல் புதிய முயற்சியையும், செம்மையாக்குதல் புதுப்பிக்கும் முயற்சியையும் குறிக்கிறது. நாம் நம் வாழ்வில் சில நேரங்களில் புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். சில வேளைகளில் ஏற்கனவே உள்ள பாதையைப் புதுப்பிக்கின்றோம். புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க துணிவு தேவை. பழைய பாதையைப் புதுப்பிக்க உள்ளுணர்வு தேவை.

பள்ளத்தாக்குகள் நிரப்பப்படும், மலை, குன்று யாவும் தகர்க்கப்படும்: பள்ளத்தாக்குகள் என்பவை என் வாழ்வில் உள்ள குறைவு மனநிலைகள். மலை என்பது என் வாழ்வில் உள்ள மேட்டிமை எண்ணங்கள். பள்ளத்தாக்குகள் நமக்குப் பயம் தருகின்றன. மலை நம் பார்வையை மறைக்கின்றது.

கோணலானவை நேராக்கப்படும். கரடுமுரடானவை சமதளமாக்கப்படும். கோணலானவை என்பவை நமக்கு நாமே நாம் சொல்லும் பொய்கள். இவை, நம் மனவுறுதியைக் குலைக்கின்றன. கரடுமுரடானவை என்பவை நம்மைத் தொற்றிக் கொண்டிருக்கும் பிறழ்வுகள்.

இவற்றை எல்லாம் சரி செய்யும்போது, 'நாம் கடவுள் அருளும் மீட்பைக் காண்கிறோம்.' ஆக, லூக்காவைப் பொறுத்தவரையில், 'மீட்பு' என்பது இறப்புக்குப் பின் அல்லது மறுவுலக வாழ்வில் நடக்கும் நிகழ்வு அன்று. மாறாக, இன்றே, இங்கேயே நடக்கக் கூடியது.

இறுதியாக, 'கதிரவன் உதிக்கும் என்ற நம்பிக்கை மாலைப் பொழுதின் இருள் தரம் பயத்தை நாம் எதிர்கொள்ளத் துணை செய்கிறது.' புதிய பாதை பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கை நம் பழைய பாதையின் அசௌகரியங்களைப் பொறுத்துக் கொள்ளவும், அவற்றைச் சரி செய்யவும் நம்மை அழைக்கிறது.

இன்று நாம் ஏற்றும் மெழுகுதிரி குறித்துக் காட்டுவது அமைதி. அமைதிக்கான சிறந்த வழி பாதை மாற்றம். அணு ஆயுதங்கள் செய்து கொண்டே உலக அமைதி பற்றிப் பேசுவது எப்படிப் பயனற்றதோ, அப்படியே, எந்த ஒரு அகப் பாதை மாற்றமும் செய்யாமல் புறப்பாதை இனிமையாக இருக்கும் என்று யோசிப்பதும் பயனற்றது. அகம் மாற முகம் மாறும். அந்த முகத்தில் மீட்பு ஒளிரும். அந்த முகம் புதிய பாதையை வெற்றியுடன் பார்க்கும். அந்த வெற்றியே அமைதி.




Tuesday, 4 December 2018

அமல உற்பவி அன்னை மரியா


அமல உற்பவி அன்னை மரியா

டிசம்பர் 8 ஆம் தேதி



இன்றைய வாசகங்கள்


தொடக்கநூல் 3:9-15,20
எபே . 1:3-6, 11-12
லூக். 1:26-38


அருள்திரு முனைவர் ம.அருள்

அன்னை மரியா தூய ஆவியானவரின் அற்புத ஓவியம். ஏனெனில் அவர் அருள் மிகப் பெற்றவர் (லூக். 1:28). பெண்களுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் (லூக். 1:42). எல்லாத் தலைமுறையினரும் பேருடையாள் எனப் போற்றும் அற்புதப் படைப்பு (லூக். 1:48). கதிரவனை ஆடையாக அணிந்திருந்தாள். கொடிய போராட்டத்திலும், பெண்ணின் வித்து அலகையை வெல்லக் கூடிய அளவுக்கு அந்த திருமகனைப் பெற்றவள் (திவெ. 12:1).

உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே கடவுள் நம்மை கிறிஸ்து வழியாகத் தேர்ந்தெடுத்தார் (எபே. 1:4). இத்தகைய உண்மை நமக்கும் உரியது என்றால், அன்னை மரியாவுக்கு எவ்வளவோ அதிகம் பொருந்துமல்லவா. அன்னை மரியா அமல உற்பவம். இந்த சத்தியத்தைத் தான் திருத்தந்தை 9 ஆம் பத்திநாதர் 1854 ஆம் ஆண்டி டிசம்பர் 8 ஆம் தேதி விசுவாச பிரகடனம் செய்தார். இந்த உண்மை அறிவிக்கப்பட்ட நான்கு ஆண்டுகளில் லூர்து நகர் மசபியேல் கெபியில், 'நாமே அமல உற்பவம்' என்று, அன்னை மரியா பெர்னதெத் என்ற சிறுமியின் மூலமாக உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினார். இதை இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் திருச்சபை என்ற கொள்கை வரைவில் (எண்: 56), பாவக்கறை ஏதுமில்லாதவர். கருவான நொடியிலிருந்து கடவுளின் அருளால், மாட்சிமையால் அணி செய்யப்பட்டார் என்றும் தெரிவிக்கிறது.

அன்னை மரியா உண்மையிலே பாவ மாசு இன்றிப் பிறந்தவர், வாழ்ந்தவர் (லூக். 1:28, 42,48). இரண்டாவது கன்னிமை குன்றாமல் காக்கப்பட்டவர். இதோ! கன்னி கருவுற்று ஓர் ஆண்மகனைப் பெற்றெடுப்பார் (எசா. 7:14). அக்குழந்தைக்கு இம்மானுவேல் எனப் பெயரிடுவர். அதோடு மரியா வானதூதரிடம், “இது எப்படி நிகழும்? நான் கன்னி ஆயிற்றே!” (லூக். 1:34) என்றும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

மூன்றாவதாக, தன்னையே முழுமையாக அடிமை நிலைக்கு தாழ்த்தி, அர்ப்பணமாக்கியவர் அன்னை மரியா (லூக். 1:38). ஆகவே இறைவனின் அருட்செல்வம் மிகுதியானது. ஞானமும் அறிவும் எத்துணை ஆழமானது என்பதை மனித அறிவால் அறிய முடியாது (உரோ. 11:33) மனித அறிவுக்கும் அப்பாற்பட்டது! அதேபோல் தான் தமக்கு ஏற்புடையவர்களாகச் செய்தவர்களைத் தம் மாட்சிமையில் பங்கு பெறச் செய்கிறார் (உரோ 8:30). இறைவன் என்பது, அன்னை மரியாவுக்கு முழுமையாக பொருந்தும் அன்றோ!


குகைக்குள்ளே...

அருள்திரு இ.லூர்துராஜ்


இருள் அடர் பவமே நீ ஓடு

இறந்த இயேசுவைத் தன் மடியில் ஏந்திய மரியாவைச் சிலையாக வடித்தவர் உலகப் பெரும் சிற்பி மைக்கேல் ஆஞ்சலோ. சிலைக்கு பியத்தா என்று பெயர். அவரது வேலைப்பாட்டினைப் பாராட்டிய ஒருவர் ஒரு குறையாகச் சுட்டிக்காட்ட விரும்பி, “ஐயா, அன்னை மரியாவின் முகத்தை நீர் செதுக்கிய விதத்தைக் காணும் போது, அது 33 வயது மகனுக்குத் தாயாக இருக்கக்கூடிய முதிய தோற்றம் இல்லாது, மிகவும் இளமையாக, சிறுபெண்ணின் முகம் போல் உள்ளதே" என்றாராம். அதற்கு மைக்கேல் ஆஞ்சலோ சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா? ''பாவமும் பாவச் சிந்தனையும் உள்ளவர்களுக்குத்தான் மூப்பின் தன்மை வெளிப்படும், அன்னை மரியாவோ பாவமாசற்றவள். பாவச் சிந்தனையற்று அதன் நிழல்கூட தன்னை தீண்டாமல் வாழ்ந்தவள். எனவே அவள் எப்பொழுதும் இளமையாகத்தான் இருப்பாள்”.

மரியே, அழகின் முழுமை நீயே. உன்னிடம் பிறவிப்பாவம் என்பதே இல்லை ' (Tota pulchra es et macula Orginalis non est in te) என்று திருச்சபை என்றும் வியந்து பாடுகிறது. தமிழில் முதல் வழிபாட்டுப் பாடல்களைத் தந்த சந்தியாகப்பர் சுவாமிகள் சாவுக்குச் சவால் விட்டு முழங்குவார்:

இருள் அடர் பவமே நீ ஓடு - இனி
இருப்பது உனக்குச் சாக்காடு
அருள் பிரவாக உதயம் போல் - இதோ
அமல மாமரி உதிக்கின்றாள்.

தாஜ்மகால் - மனிதனது அன்பின் சாதனை. மனிதன் கட்டி எழுப்பியதே உலகப் பெரும் அதிசயங்களில் ஒன்றானால் இறைவன் எழுப்பும் ஆலயம் எப்படி இருக்கும்? உண்மையில் இறைவன் தன் திருமகனுக்கு ஓர் ஆலயம் எழுப்பினார். அதனை முதல் நற்கருணைப் பேழையாக்கினார். அதுதான் அன்னை மரியா. அந்தப் பேழையின் மீது எப்படிப் பாவத்தின் கறை படிய முடியும்? அன்பான ஷாஜகான் கட்டிய தாஜ்மகால் அன்பின் விளக்கம் என்றால் தூய்மையே உருவான இறைவன் கட்டிய கோயில் தூய்மையின் இலக்கணம் தானே!

வேதநாயகர் பாடினார்:
"வாசமலர்களைக் கள்ளி தரா - துயர்
மாங்கனி வேம்புதராதே - நல்ல
மாணிக்கப் பாத்திரமன்றித் தேவா மிர்தம்
மண்கலந் தன்னில் இராதே - ஒரு
மாசில்லான், மாசை வெறுப்பவன் - மாசுகள்
மாற்ற வந்தோன் புவி மீதே - ஒரு
மாசில்லாக் கன்னியல்லாது பிறரிடம்
வந்து பிறக்க வொண்ணாதே!”

இப்பொழுது புரிகிறதா அன்னை மரியாவின் அமல உற்பவத்திற்கான அடித்தளம்?

''தம்மால் முன்பே தேர்ந்து கொள்ளப்பட்டவர்கள் தம் மகனின் சாயலுக்கேற்றவாறு இருக்க வேண்டுமெனக் கடவுள் முன் குறித்து வைத்தார். தாம் முன் குறித்து வைத்தோரை அவர் அழைத்திருக்கிறார். தாம் அழைத்தோரைத் தமக்கு ஏற்புடையோராக்கி இருக்கிறார். தமக்கு ஏற்புடையோரானோரைத் தம் மாட்சியில் பங்குபெறச் செய்தார்" (உரோமை 8:29-30)

வரலாற்றைப் புரட்டுவோம். கி.பி.12ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு சர்ச்சை எழுந்தது. பிறவிப் பாவம் தீண்டியிருந்தால் மரியா பசாசுக்கு ஒரு நொடியாவது அடிமையாகி இருப்பாள். அபச்சாரம்! பிறவிப்பாவம் தீண்டாவிடில் அவளுக்கு இயேசுவின் மீட்புப் பயன் இல்லை. அபத்தம்! இதற்கு Decuit, Potuit, ergo fecit என்று நான்கு இலத்தீன் வார்த்தைகளில் பதில் சொன்னார் இறையியல் அறிஞர். இறையாற்றல் செய்ய முடிந்தது. இறையன்பு செய்ய விழைந்தது. எனவே மரியா கருவான கணம் தொடங்கி களங்கம் எதுவும் தீண்டாத அமலியாகத் திகழுகின்றார். இது நமக்கு நம்பிக்கைக் கோட்பாடு. திருச்சபையின் படிப்பினை.

1854 டிசம்பர் 8ஆம் நாள் திருத்தந்தை 9ம் பத்திநாதர் தனக்குக் கடவுள் தந்த தனி அதிகாரத்தோடு "மீட்பர் இயேசுவின் பேறு பலன்களை முன்னிட்டு எல்லாம் வல்ல இறைவனின் அருளாலும் தனிப்பெரும் சலுகையாலும் பேறுபெற்ற மரியா தனது உற்பவத்தின் முதல் நொடி முதல் பிறவிப் பாவத்தின் எந்த ஒரு மாசும் அணுகாமல் பாதுகாக்கப்பட்டாள்" என்று அறிக்கை செய்தார்.

1858 பிப்ரவரி 11ஆம் நாள் லூர்து நகர்த் திருக்காட்சிகளில் "நாமே அமலோற்பவம்” என்று தன்னை அறிமுகம் செய்து திருத்தந்தையின் அறிக்கைக்கு வலுச் சேர்த்தார் அன்னை மரியா.

விளைவு? இன்று மாசுபடிந்த மனித இயல்பின் தனிப்பெரும் மகிமை நீயே என்று உலகம் மரியாவைப் போற்றுகிறது. Our tainted nature's solitary boast! - ஆங்கிலக் கவிஞன் Wordworth - பிரிந்த கிறிஸ்தவச் சபையை, அன்னை மரியா பற்றி ஆர்வமற்ற மட்டுமல்ல, அவளைப் பழிப்பதில் தனி இன்பம் காணும் சபையைச் சார்ந்த ஒருவர் அன்னைக்குத் சூடிய புகழ்மாலை இது! எவ்வளவு அழகாக, தெளிவாக, சுருக்கமாக, பொருத்தமாகப் பாடியிருக்கிறார்!

ஆம் நாம் வாழும் உலகம் கறைபடிந்தது. அங்கே களங்கமில்லா வெண்ணிலா அவள்! நமது மனித இயல்பு களங்கமுற்றது. அதன் தன்னிகரில்லா சீரும் சிறப்பும் அவள்!

உலகில் வாழ்ந்த காலத்தில் 'தான் அமல உற்பவி' என்ற உணர்வு மரியாவுக்கு இருந்திருக்குமா? இருந்திருக்காது. அது அவள் செயல் அல்ல, மீட்புக்கான கடவுளின் தயாரிப்பு. ஆனால் அப்பால் ஏதோ ஒரு இலட்சியம், ஒரு வாழ்வு, ஒரு பணி - அதனை உணர்ந்து வாழ்ந்திருப்பாள். அவள் பெற்ற அதே புனித நிலையைத் திருமுழுக்கில் நாமும் பெற்றோம். அவளுக்கு இருந்த அந்த உள்ளுணர்வோடு நாம் செயல்படுகிறோமா?

பாவத்தின் நிழல்தான் படியவில்லையே தவிர பாவத்தின் விளைவுகள் (துன்பம், சாவு முதலியன) அத்தனைக்கும் ஆளானாள்.

எனவே அமல உற்பவி என்ற உண்மை அவளை ஏதோ கனவுக் கன்னியாக்கிக் கற்பனை உலகில் உலவுபவளாக தோற்றுவிக்கக் கூடாது. வானத்தில் வாழும் வழிபாட்டுக்குரிய தேவதை அல்ல, வாழ்க்கையோடு ஒட்டிய, வழிகாட்டக்கூடிய தாய் அவள்!